αλαμπουρνέζικα

- μια ελεγεία πάνω στην παραπληροφόρηση, τον υπερβάλλοντα ζήλο 

και την παρέμβαση τρίτων σε ξένους μπαξέδες

 ο πολυούχος, η πλατεία, τα σκαλάκια, τα άτομα τον αριθμό 2, η εκ του μακρόθεν συνάντηση, μάλλον μια υποψία θα έλεγα, περνώντας απ τον πεζόδρομο που εφάπτεται με το προαύλιο της εκκλησίας βλέπω μια φιγούρα και λεω μπας; μπας; περνάω απ το περίπτερο με τρόπο και καρδιοχτύπι και φτάνοντας στο απέναντι πεζοδρόμια ρίχνω μια κλεφτή ματιά. εκ του μακρόθεν. 

μια καταστροφή συναντήθηκε με μια άλλη. μια ματιά όλη κι όλη. 

και μετά μες απ αυτή τη σύντομη κοσμοχαλασιά η ζωή ανασαίνει κανονικά, έχει λόγο ύπαρξης και δραστηριοποιείται. 

και λες. μα είναι δυνατόν; να υπάρχει αυτή η δυναμική ανάμεσα σε δυο ανθρώπους; να υπάρχει μια σχέση τόσης ζωτικής σημασίας; μα είναι;

η χαρά, η ελπίδα, ο ενθουσιασμός, η πίστη, το αναπάντεχο, η διαπίστωση, η έκπληξη, ο αναλογισμός.

μεγάλη η ζωή. μεγάλη σαν τις μέρες και τα λεπτά. μεγάλη σα μια στιγμή αμηχανίας. μεγάλη σα μια άλλη στιγμή έντασης, μεγάλη σαν έναν αποχαιρετισμό, μεγάλη σαν ένα ταξίδι χωρίς προορισμό. τι να την κάνεις την επιείκεια της μέρας, την αταραξία του μεσημεριού, το απροσδιόριστο τ απογευματινό, τη γλύκα της νύχτας,  τι να τα κάνεις; παζλ εκατομμυρίων κομματιών, μπέρδεμα. 

δεν έχω καμμιά στεναχώρια. έχω ταξιδέψει σ αυτή τη χώρα, την εξερεύνησα καλά καλά, εγκαταστάθηκα εκεί για ένα διάστημα, παραλίγο να πάρω και ιθαγένεια αλλά προέκυψαν αναταράξεις συναισθηματικές και ανοδικές και καθοδικές καθότι όπως όλοι ξέρουμε καλά σαν πιάσεις πάτο εκεί και το φτυάρι - δώρο και σκάβε και με τα πολλά και με τα λίγα την άφησα κι έχε γεια.

πόρτες κλειστές, παρατημένα αυτοκίνητα, ληγμένα εισητήρια, λάθος ρούχα στη βαλίτσα.

άδειο πορτοφόλι χωρίς χρήμα ντιπ, χωρίς μια φωτογραφία, χωρίς τίποτα.

δεν είσαι τίποτε, δεν είμαι τίποτε, δεν υπάρχουν ταμπέλες, είμαστε τα πάντα και για πάντα. δεν έχω τίποτα να σου καταλογίσω, είσαι όπως είσαι κι είμαι όπως είμαι. 

πάμε πάμε πάμε και μη ρωτάς πού πάμε!

όχι δε θ αφήσω τίποτα να χαθεί. 

απεταξάμην.

μεσημέρια σε απόλυτη υπερδιέγερση εναλασσόμενα με άλλα σε απόλυτη χαλάρωση και μετά το τίποτα τα πάντα και πάλι. 

είναι τα γεννήματα των νυχτών οι μέρες, όπως τους τραγουδάνε χορεύουν.

είναι και η πολυτέλεια του να έχεις χρόνο και η ραθυμία του θέρους που συμβάλλουν αρκούντως στο ολοκληρωθεί η διαδικασία και ιδού! Αυγουστιάτικοι ελέφαντες στα καλύτερά τους!

 για φέτος οι παραλίες μοιάζουν να έχουν μετακομίσει σ ένα άλλον μακρινό πλανήτη, δεν έχω ιδέα πού. τώρα μόνο μικρές χαμηλές πτήσεις σε πράσινα λιβάδια και παιχνιδίσματα με φύλλα δέντρων. αυτά περί του πνεύματος. οπότε ας πούμε ότι το πνεύμα καλά την έχει, κοτσάνι περνάει και αναψύχεται αενάως.

η σαρξ πάλι ένα χάλι μαύρο. αδύναμος. πολύ αδύναμος. πάρα πολύ αδύναμος και πάρα πολύ έρμαιο των καπρίτσιων της. ο ελέφας καθήμενος και ονειρευόμενος σα να λέμε. αχ καημένη σάρκα. αλλά και πάλι. και πάλι και πάλι και ξανά λέω στον εαυτό μου πως και το πολύπαθο καλό είναι είναι. να το ζήσω κι αυτό. με τις ηλεκτρικές του κενώσεις και τις ηλεκτρικές του καταιγίδες. με τις ερήμους και τις στέπες του, με τις απαιτήσεις του να χτυπάει ο πάθος το ποδάρι στο πάτωμα ενώ είσαι ξαπλωμένη και προσπαθείς να οδεύσεις στην ευλογημένη ανυπαρξία και να τα συνθλίβει όλα και μετά γυμνό καλώδιο που αστράφτει η σκέψη, υψηλής τάσης.να σιγοσφυρίζει δε θα σηκωθείς; θα σηκώθεις και θα με πατήσεις

 άντε να σε πατήσω, να δούμε τι θα γίνει επιτέλους σκέφτομαι. αλλά τ αφήνω να σέρνεται και να σπινθιρίζει να γεμίζει τις νύχτες σπινθήρες και το πρωί που ησυχάζει κατεβαίνω από το κρεβάτι πολύ προσεκτικά και εξαφανίζομαι. φεύγω το σκάω με το σώμα μου απ το σώμα μου με το σώμα μου απ το σώμα σου και κάπου κάπου βρίσκω και το ανέμελο πνεύμα μου κάπου κάπου εκεί, στις σκιές των δέντρων που περιπλανιέται να κυλιστούμε λίγο, για λίγο μόνο και πάλι στο γρασίδι.

αραιός ο αέρας της ανακωχής. λυτρωμός λες μα είναι καημός. ελαφρύς διακριτικός κι επίμονος.

ας είναι. κι έτσι. 

ας είναι όπως είναι.

τώρα είναι μεσημέρι. σε θαλασσινά μονοτάτια η ψυχή ριγά, δροσίζεται με πρίμο αέρι και φουσκωμένο πανί.

μέχρι τ απόγεμα να βαρύνει και πάλι εκεί στη μεγάλη χώρα να γυρίσει, στην Αυγουστιάτικη γη που μεσουρανεί αυτές τις μέρες.

des clauses conditionnelles

Tο Σκάκι

Σα Σεχραζάντ που το χαμό της κάθε αυγή τον αναβάλει

κάνοντας το Σουλτάνο να τη θέλει πάλι

γι' άλλη μια νύχτα παραμύθια να του πει,

έτσι ο καθένας μας το αιώνιο αυτό το σκάκι 

το παίζει με το Θάνατο από παιδάκι.

Κυκλώνουνε το σπίτι οι στρατιές των πεθαμένων

και μου ζητούν να τους ακολουθήσω

μα στη σκακιέρα κολλημένη λέω: «θα καθυστερήσω,

θα έχετε φύγει ώσπου να ετοιμαστώ».

Xτυπούν διακριτικά και μου φωνάζουν

πως σα ζωή γι' αυτούς όνειρο μοιάζουν

και πως ο πόνος μου είναι δυστυχία περιττή.

Tι κι αν ο Θάνατος θα την κερδίσει την παρτίδα 

-αναβολή της ήττας μου είναι- δική μου ελπίδα.

Καστελλάκια, 16 Μαΐου 2005.

με μεγάλη χαρά είδα σ'ένα μπλογκ που παρακολουθώ εδώ και καιρό, το Σκακιστικό Καφενείο, αυτό δηλαδή, ένα ποίημα της πολυαγαπημένης μου Δάφνης Χρονοπούλου. εννοείται πως έσπευσα να το αναρτήσω παρόλο που αυτές τις μέρες είμαι σε μια σχετική αποσύνθεση (διαβάζω τα σχόλιά σας αλλά δεν έχω βρει ακόμη κουράγιο -είναι αυτή η κατάλληλη λέξη;τέλος πάντων- να σας απαντήσω. τέτοια κατάσταση!).

λιακαδούρα

καλοκαιριάτικη διάθεση

ο Θεός έχει κέφια.

του Σεπτέμβρη 29.

το τραγουδάκι από τη σημερινή εκπομπή

εν τω μεταξύ

Τόση ηρεμία. 
Σαν έσπασα τ' αυγό και βγήκα στη λαμπερή μέρα.
Θρυμματισμένες μνήμες παίζουν blackjack
Ποντάρουν σε μια προκυμαία, μια συνάντηση.
Στο 21 η τράπουλα έγινε γέφυρα. Μια μακριά λεπτεπίλεπτη γέφυρα π' ενώνει γαλαξίες. Κι εγώ στην ακρίτσα ενός άστρου. Εγώ. Εύσχημο. Ευσχημισμός. Εγώ που.
Παρουσία αστραπή σαν την αντανάκλαση σε παράθυρο εν κινήσει.
Αφήνω το σώμα μου στον ήλιο και το βλέμμα μου στην αναζήτηση της εμφάνισής σου.
Το θα 'ρθεις.
Από κάπου;
Θ' αναδυθείς μες στο νου μου;
Ηρεμία. Τα κόκκινα φύλλα του απέναντι δέντρου κι εγώ.
Εγώ πάλι.
Εγώ, αγκρρρρρ. 
Να διαχέομαι σαν το φακελάκι του τσαγιού στο μεσημέρι.
Ήχος ανατολικός, χτυπά απαλά το σήμαντρο της μεσημβρίας.
Μεσημεριανό στον ισημερινό.
Τύχη κι απόπειρες αυτοκτονίας' το τελευταίο ρουσφέτι στη γαμημένη ζωή που δε μου κάνει τη χάρη και μ' αφήνει να περπατάω στον αέρα κι ας μην υπάρχει σκοινί, μπουγαδόσκοινο, μήτε του κρεμασμένου, τίποτε βρε!
Ανακοινώσεις αφίξεων - αναχωρήσεων. Μα που να πας;
Το λιοντάρι μου, λέω, μ' αγαπά. Μα μην είναι μόνο η σκιά μου; Μπορώ, πιστεύω να ταξιδέψω τη σκιά μου. Μου το επιτρέπει.
Μεσημέρι.
Τυλιγμένο summer roll σε ζέστη και ξεφυσήματα λεωφορείων. Γκουχ γκουχ.
Παραπέρα σ' ένα κιόσκιι φρέσκοι χυμοί αλλά τους παρακάμπτω, πάω για άμεση σύνδεση με υποτυπώδη ζωή. Που, γάμησέ τα, δεν την έμαθα ποτέ' από παιδί με τη στολή και τα τσαρούχια. Αυτά τα αντιαισθητικά παπούτσια για στραβόξυλα. 'Και ξύλο απελέκητο να 'σουν, κάτι θα 'χες μάθει"
Αμ δε!
Η συννεφιά, ποια συννεφιά, συννεφιά σαν τουλπάνι ψιλή, το φως αναλλοίωτο, γλυκό, γλυκό φως.
τέλος
άντε παιδιά να πιάσουμε τα κουπιά, τις κουτάλες. Ντάλιασε το μεσημέρι, πεινάει ο λαός.

l'état, c'est moi.

εικόνα

δροσερές γεύσεις

 το μεσημεράκι προχωρά

κι η βαρεμάρα επεκτείνεται

πάει με τεμπέλικο βήμα στην κουζίνα

 καταστρώνει σχέδιο δράσης

μιας φρουτώδους περιπέτειας.

μιαχ μιαχ

στην ξάπλα ξανά.

Δροσιστικές περιπέτειες!

Άσπρο σπιτάκι, παραλία, ssf

επιτέλους η μεγάλη φυγή!

Θάλασσα, άσπρο σπιτάκι, ένας ενθουσιασμένος σκύλος, αγκαλιές.

  Mπαίνοντας στο σπίτι κατ ευθείαν στο παλιό πικ απ. Με τη μουσική αρχίζει κι η ξεκούραση..

Huzzah! La Vida Loca.

ένα δύο τρία. πήγα στην κυρία
μου δωσε σφηνάκι, σφηνάκι παγωμένο
τεκίλα και λεμόνι αλατισμένο..

 ¡Hola, amigos! 
Κάτω από την ομπρελίτσα παρέα μ ολάνθιστες μαργαρίτες!

Hasta la vista, baby!!!


για αυτό το μεσημέρι, σύσσωμοι παρασυρόμαστε στις αμμουδιές με μουσικές και ποτάκια
στην υγειά της Αθηνάς και του mitsopd!
Καθότι είμεθα πολλοί και σκόρπιοι
-η Αθηνά είναι και σκορπιός αν έχει κάποια σχέση αυτό.. χι χι-


ΜΗ ΤΟ ΒΑΖΕΤΕ ΚΑΤΩ!!




προσοχή!!


μια προσθήκη από http://hannoconring.blogspot.com/

καρπούζι, καρπούζι, καρπούζι, καρπουζοφαγίες..

τρώγοντας με τον Αυγερινό

ένα ωκεανό καρπούζι...

Ροζ ζουμιά

κόκκινα ζουμιά,

δροσάτο ζαχαρόνερο,

κουκούτσια παντού

κι ένας στόλος πράσινα βαρκάκια'

έξαλλα πράματα!!!

ΧΑΣΑΜΕ ΤΟ ΜΠΟΥΣΟΥΛΑ!!

LOTS OF LOVE

LOVE AND HAPINESS

LOVE JUST LOVE

LOVE 

http://cupetinte.blogspot.com/

Κυριακάτικο καλοκαίρι στην πόλη.

Ατμόσφαιρα αποπνικτική.
Μοναξιά.
Πεισματάρικη διάθεση.

Ανεμιστήρας σβηστός.

Σκοτεινό το σπίτι.
Ζεστά ροδάκινα.

Ησυχία.

Νεκρός ο δρόμος.

Μισολιπόθυμες γάτες,

στα σκιερά της αυλής,

εξαϋλώνονται.

Καυτή καρδιά.

Μάτια στεγνά.

Καλοκαιρινό μεσημέρι.

Κυριακή.

Ένα βαρκάκι σταματημένο μεσοπέλαγα.

Η ύπαρξή μου όλη.

αδρανής σκέψη.

τ αεράκι ανοίγει το τζαμλίκι'
μακρινοί θόρυβοι αυτοκινήτων
έρχονται, σβήνουν.
έγινε ο νους εξοχή'
ξάπλωσε στη χλόη
κάτω από δροσίσκιωτα δέντρα. 

άσκεφτο μεσημεράκι
σμήνος πουλιών που πετάει
κυματισμοί στον ουρανό.



σε βλέπω.

Πηγαίνοντας.

Είναι ο δρόμος κάψα και το λιοπύρι σφυροκοπάει την άσφαλτο.  Χίλια αιωρούμενα θρύψαλα παντού. Τα μάτια κλείνουν κι ανοίγουν αμέσως μέσα από το στιγμιαίο λήθαργο παραισθησιογόνου δευτερολέπτου.  Μουσική. Όχι μουσική. Κλιματισμός και σιωπή. Έξω ένα μεσημέρι κι ένα κατακαλόκαιρο δέρνουν τη φύση' όπου και να φύγεις, όπου και να πας το ίδιο κατακαλόκαιρο, το ίδιο μεσημέρι. Μια παραλία ξεμυτάει στη στροφή. Κρυμμένη παραλία στην αδιαφορία της μοναξιάς και της μονοτονίας. Μια μικρή θαλάσσινη γλώσσιτσα που ξεφεύγει από την ταχύτητα, κλειδώνει το μάτι σε μια εικόνα' μια δροσιάς, διαφυγή.  Φωνάζει το σώμα συναινεί, σιγοντάρει το μυαλό. Παράκαμψη και το χρονοβόρο γίνεται δυναμογόνο, ένα χάσιμο χρόνου που φτιάνει ουσία, φτάνει στην ουσία αυτής της παράλογης διαδρομής μέσα σ αυτό τ αδάκρυτο μεσημέρι. Μια τοπάζινη αγκαλιά απλωτή, μια ανασεμιά - καταχνιά καλοκαιριού θέρμη δίχως βάρος, αλμυρή σα δάκρυ, αναζωογονητική σαν τον έρωτα τον πιο ωραίο, τον πιο πλατωνικό, τον πιο αθώα σαρκικό, με μια οικειότητα μήτρας ζεστής συμπαντικής κι ο ουρανός γαλάζιο άγραφο χαρτί που ρουφάει τη σκέψη κι αυτή πάει παντού καθώς το σώμα επιπλέει λαφρύ σα φύλλο, γίνεται ουράνια νύξη π ενσταλάζει τ απέραντο στο γυρισμό, χτυπάει μια της καρδιάς κρυφή χορδή. Με λίγη θάλασσα στα μαλλιά, στο δρόμο ξανά. Τζιτζίκια και θυμάρια και πεύκα με τ αρώματα τους αποχαιρετούν στο έβγα του κρησφύγετου. Το λιοπύρι χτυπάει τα πόδια στην άσφαλτο δυνατά κι ο δρόμος παίρνει μια κλίση θαρρείς, σταθεροποιείται ύστερα . Απόδραση στην απόδραση, στο δρόμο ξανά..

μια σκέψη κι ακόμα μία, πάνω στον ίδιο συλλογισμό

τζιτζίκια. 

Οι πέτρες αναβλύζουν καλοκαίρι.

ξάφνου βροχή.

μεσημεριάτικο όνειρο.
σταματά
κι απ το ράδιο μια μουσική εκπομπή
ντύνει τη σιωπή..

μεσημέρι ταξιδιάρικο

με τέτοιες θερμοκρασίες...

συντροφιά μ ένα ποτήρι παγωμένη μπύρα

ή ακόμη πιο δυναμικά ποτά όπως 

παγωμένο τσιπουράκι

αλλά και η τεκίλα δεν είναι καθόλου άσχημη ιδέα!!

κλειστά παντζούρια

ανοιχτά τζαμλίκια

ψευδαίσθηση δροσιάς το μισοσκόταδο

ακινησία

καπνός που χορεύει

ένα νοερό ταξιδάκι είναι ό,τι πρέπει..

αχ ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται..

με πονόλαιμο μόνο καραμελίτσες πρόπολης, 

ξάπλα και τσιμουδιά!

παλιομοδίτικο καλοκαιράκι

παραθαλάσσια βεράντα ξενοδοχείου
απεριτίφ σε ψηλό ποτήρι
πλατύγυρα καπέλα
ρούχα σε ψυχεδελικά χρώματα
τ αεράκι σκορπάει τη μουσική
ζευγάρια αγκαλιασμένα.
..χορεύοντας μέχρι το λιόγερμα