so be it!

 ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!

αυτή η πανσέληνος του χιονιού είναι αποπροσανατολιστική. έχουμε ωραίες ζέστες και τα μεσημέρια είναι για κολύμπι - αν είναι κανείς αρκετά γενναίος αλλά και όχι τόσο.

εδώ, κάτι τέτοιες νύχτες με πανσέληνο ου ου ου για να δέσει όλη η κατάσταση χρειάζεται λίγο καλό, παλιό ροκ εν ρολ. 

εδώ, άλλο εδώ αυτό, εδώ και λίγο καιρό που είμαι σε υπεροπτική θέση ως προς το χώρο καθώς πήρα των ομματιών μου και βρέθηκα λίγο πάνω απ την πόλη, μέσα σ ένα χώρο οικείο κι ανοίκειο μαζί με όλα τα μπαγκάζια μου απέξω απ ένα σπίτι και άντε πάλι να ανασυνθέσω το παζλ!

κι έτσι λοιπόν πατινάρω ανάμεσα σε εγκιβωτισμένα πράματα, πράματα δικά μου κι άλλα πολλά ξένα αλλά όχι και τόσο... έχω ένα ξέμπαρκο κρεβάτι σ ένα σαλόνι κι ένα κουζινοκαθιστικό κάπως ανεκτά. ωραία.

και πολύ ωραία θέα

αυτό, το παντού μπλε βαθύ κι η πόλη λευκή και χρυσή κι η θάλασσα νωχελική, ρεμβική, ανεξιχνίαστη.

τώρα είμαι σ αυτόν τον καθμερνό χώρο που είναι πέρα απ τη θέα, φτιάνει ένα μικρό ζεστό κλειστό κόσμο σα μαγκάλι

μάλλον σιγά σιγά εγκλιματίζομαι.

πρώτη φορά σκέφτομαι τα καρναβάλια με τόσο κέφι. 

βλέπω το φεγγάρι

αναπολώντας το φεγγάρι

ισορροπία σε ηλεκτρικές χορδές και ξύλινες μπαγκέτες

γύρισε ο κόσμος ανάποδα

ω! ένα φεγγάρι!!!

μπον νουί και αβροί ασπασμοί κοινώς μάάάάκια!!!

αγριόχορτο αγκρρρρ

ημικύκλια, τόξα, γέφυρες. 

γέφυρες.

συνδέσεις.

ορατές και αόρατες. συνδέσεις.

πραγματικές ή ανύπαρκτες.

αν υποθέσουμε πως το φανταστικές ανήκει, ίσως, και στη σφαίρα του εν μέρει αληθούς.

πρέπει να φύγω τώρα.

αναδύθηκα μέσα από μια θάλασσα στο χρώμα του βινύλιου.

νύχτα.

βγήκα έξω κι έτρεξα.

πλάι στη θάλασσα.

ελευθερία.

αυτή η θάλασσα. 

μια γάτα στο δρόμο.

στο πεζούλι του μουσείου.

εκμυστηρεύσεις.

λίγο παραπέρα ένα σκύλος ξαντεριασμένος καταμεσής του δρόμου.

παρασυρμένος από λεωφορείο.

θρηνεί η κυρά του.

όλοι απορούμε.

μικρά ατυχή συμβάντα.

κλέφτης στο σπίτι.

ο συναγερμός κλειστός.

δολιοφθορά.

κλέφτης στο σπίτι.

"επ! στάσου μια στιγμή.

για πού το βαλες;

στάσου μια στιγμή".

"ήρθα να πάρω ένα σωσίβιο.

θέλω να πάω για μπάνιο".

"και γιατί δε το ζητάς;

πάρε και βατραχοπέδιλα και ένα ζευγάρι γυαλιά

να μη δακρύζουν τα ματάκια σου".

και άει στο καλό.

ήταν τόσο εύκολο πια.

φθινοπωρινά μπάνια.

καλά κρατούν οι ζέστες.

και μέρα και νύχτα, ωραία είναι.

πετώντας

 όλα καλά κι όλα ωραία. ωπ. λίγο χώρο παρακαλώ; λίγο χώρο σε στυλ κρατάμε αποστάσεις, εντάξει; 

ν ανασαίνουμε όλοι λίγο πιο χαλαρά. α μα δεν τρώγομαι, ναι, οκ, το ξέρω.

Πάμε πάλι στους χαιρετισμούς και στο περίφημο "τι συμβαίνετε;" που έλεγε ο ξάδελφός μου - μακαρίτης πια- συνδυάζοντας τι " τι κάνετε" με το " τι συμβαίνει"

αυτά με τον ξάδελφο.

Πάμε παραπέρα. 

χτες άκουγα το τραγουδάκι Lynyrd Skynyrd Free Bird

If I leave here tomorrow

Would you still remember me? 

Δε θα ξεχνάω καθόλου να σε θυμάμαι. Έγραφα την Τετάρτη 16.9

Την προπερασμένη Κυριακή 13.9 μετά από πέρα δώθε βόλτα στο όπου να ναι κατέληξα σε ένα συνοικιακό καφενεδάκι. Ένα ποτήρι κρασί και κάποιες υποψίες του τύπου "θα βρέξει;" "μπα."

Εκεί συνάντησα και τον Α. Α! αναφώνησα. Α αναφώνησα αλλά Ωχ σκέφτηκα. Ποιος είναι αυτός ο άγνωστος άνθρωπος αναρωτιόταν το μυαλό μου. Καλά, θα πει κάποιος, δε έχεις και τόσο οπότε τι αναρωτιέσαι. Το θέμα μου ήταν ότι ο Α δεν ήταν ο Α που ήξερα. Αυτό συμβαίνει στους ανθρώπους - όχι όλους- με το πέρασμα του χρόνου. Μα αυτό δεν ήταν πέρασμα του χρόνου. Αυτό ήταν πέρασε η αμαξοστοιχία κι απέμεινε κάτι; Ποιος να το ξέρει.

Θα πει κάποιος κι εσύ μια χαρά χάλια είσαι. Αλλά δε μιλάμε για μένα.

Τώρα μιλάμε για τον Α. Αυτόν τον Α που ξέρω εγώ, όπως τον ξέρω, πιθανότατα από μια γωνία του εαυτού του μόνο αλλά ας είναι.

Η γνωριμία μας χάνεται στο χρόνο. Καλό ε; Στ αλήθεια δε θυμάμαι πότε τον γνώρισα. Μέναμε στην ίδια γειτονιά και θυμάμαι αμυδρά να είμαι παιδί κι αυτός μεγάλος να χαρχαλεύει μια μηχανή. Μητέρα τρομερή και φοβερή, εξολοκλήρου αποφασισμένη να κάνει τα παιδιά της, τον αριθμό δύο και αγόρια να διαπρέψουν στην κοινωνία μέσω της ιατρικής. Όπερ και εγένετο. Μεγάλη επιτυχία. Επιφανείς πολίτες, όχι αστεία. Υπάκουοι, όπως αρμόζει στες προσταγές της μητρός. Σχέσεις και σχέσεις. 

Υφάκι, "αρέσω παιδί μου, αρέσω". Λυγερός και ολίγον "ποιητικός". Και στα καθώς πρέπει καθώς πρέπει και στα ξεσαλώματα ξεσαλωμένος. Ανησυχίες, σωρός. Κι ένα αίσθημα δικαίου, θα λέγαμε; Ίσως. Και μια ακόρεστη διάθεση για ενασχόληση με τα "κοινά". 

Και πώς τα ξέρω όλ αυτά;

Ε, έτυχε ο εν λόγω άνθρωπος να έχει σχέση με μια φίλη. Τώρα, η ίδια λέει ότι αυτό συνέβη τον καιρό του Νώε, αλλά αν δεν ήτο ο Νώε σιγά μην είμασταν κι εμείς εδώ να λέμε ιστορίες.

Δεν ευόδωσε η σχέση. Παρείσφρησε ένα ατύχημα με τραγική συνέπεια την απώλεια όρασης από το ένα μάτι του εν λόγω άνδρα με επακόλουθο να καταλογίσει το όλο περιστατικό στη φίλη μου και να πάει η σχέση καλλιά της. 

Άριστος επαγγελματίας με ευαισθησία. Βρεθήκαμε κάποια στιγμή αργότερα. Είχε ήδη παντρευτεί μια συμπαθή εκπαιδευτικό, οικογένεια κλπ. Δε φαινόταν, όμως, να του ταιριάζει και τόσο το κουστουμάκι. Είχε εκείνο το υπεροπτικό υφάκι "τα έχω όλα υπό έλεγχο" που στην τελική τι να σημαίνει, ποιος ξέρει.

Βρεθήκαμε εκείνη την εποχή να έχουμε κρασάρει - αχ τι λέξη κι αυτή! μη το ζορίζουμε, απλά είχαμε ολίγον γοητευτεί κι οι δύο, κι αυτός κι εγώ - με ένα κοινό φίλο του οποίου η ταραχώδης ζωή γέμιζε πολυσέλιδο μυθιστόρημα ή έτσι το καταλαβαίναμε εμείς και που μόλις είχε αφιχθεί από εξωτικά κι ονειρεμένα μέρη. Ο Lucky Bastard να τον πούμε. Για τον ίδιο πολλές καθώς πρέπει δεσποινίδες και μετέπειτα κυρίες είχαν άλλο όνομα. Κάτι σε Μαύρη Πανώλη επιεικώς. Ομολογώ, ξέρουν αι κυρίαι - δεσπινίδαι. Ξέρουν. Μας έκανε και τους δύο με τα κρεμμυδάκια. Αλλά κι αυτό δεν είναι του παρόντος.

Γεγονός. Όταν μακρυγορώ, υπεκφεύγω.

Κακό πράμα να πατρεύεται οποιοδήποτε άτομο με οποιοδήποτε άτομο με το σκεπτικό "α! είναι του χεριού μου". Δε συνάδει η εποχή. Και γίνονται τα έκτροπα. Διαζύγιο. Εξωσυζυγική σχέση; Βαρέθηκε η σύζυγος από την επιμελώς φροντισμένη αδιαφορία; Ποιος ξέρει; Οπότε κλασικά πια, με και με χωρίς οικογένεια. Ελευθερία να φαν κι οι κότες. Και τώρα τι; 

Τα πάντα; Ναι, αλλά χωρίς μια πρέζα παρανομία είναι άνοστα; Μμμμμμ.

Ζωή σα να μην υπάρχει αύριο. Όπως όλοι μας, εννοείται. Σιγά μην αφήναμε το καλάμι. Ζούπερ.

Εκεί, το πράμα παρεκτράπηκε. Χμμμ. - στο σημείο αυτό ο σοφιστικέ θεραπευτής τρίβει συλλογισμένος το περιποιημένο γενάκι του και μονολογεί χμμμμ και μετά χμμμμ και λες ωχ ωωωχ ωωωωωχ. 

Η δική μου άποψη είναι ότι η κατάθλιψη του Α ήταν ενορχηστρωμένη. Αυτό θα πει δουλειά, όχι αστεία. Ήθελε ντε και καλά και με το ζόρι να είναι τρελός. Τώρα, αυτό από μόνο του είναι ένα τόσο δα δειγματάκι ότι κάτι δεν πάει καλά. Ε ναι. Αλλά έλεγε τόσο κλισέ τρέλες που εμένα μου ρθε να του πω "Αμάν ρε παιδάκι μου. Από το βιβλίο ψυχιατρικής τα ξεπατίκωσες να μας παλαβώσεις όλους; Οκ σ αγαπάμε κι ας είσαι χάλιας. Μη το ζορίζεις".

Πήγε και σε γιατρούς, πήρε κι όλων των λογιών τα καλούδια που διατίθενται σε φαρμακεία νομιμότατα. Τίποτα.

Και με αυτόν τον ωραίο τρόπο έπαθε τελικά αυτό που τόσο περιπαθώς επιδίωκε. Τζάζεψε με τα όλα του και εθίστηκε και στη χημεία και.

Ωραία τα μετέωρα και.

Ωραία χάλια.

αυθυποβολή. αυθυποβολή.αντικατοπτρισμός. διάθλαση. αγωνία.   

πράματα κάτω από το χαλί. και πώς να ξεδιαλυθούν; εκ θεού; από μόνα τους;

μια ιστορία που ξεχειλώνει, ξεχειλώνει, κρεμάει, ένα χάλι μαύρο. μια βαλίτσα αταξίδευτη που βουρλίζεται σε όλων των κόσμων τους κόσμους. με ή χωρίς τα απαραίτητα για το ταξίδι. άκαρπες σκέψεις που δεν παν πουθενά. δύσκολες καταστάσεις. εντελώς γελοίες, βέβαια, αλλά πολύ δυσχερείς. ανυπόστατα προβλήματα που διεκδικούν πρωταγωνιστικό ρόλο και άλλα, ουσιαστικά που κανείς δεν ασχολείται μαζί τους.

ένα παιχνίδι εμφυτευμένης αυθυποβολής. "κάντο μόνος σου" παιχνίδι. παραισθησιακό καραβάνι. στο υπολειτουργώ μπλοκάρει κάπως το σύστημα. είναι εκνευριστικό. μου τη δίνει. εντελώς. μου τη δίνει. μου τη σπάει. αυθυποβαλλόμενο αδιέξοδο. η θέση μου. μη χέσω. ευελπιστώ. ν αγαπηθώ από το σύμπαν; λέω. αν κλείσω την πόρτα, θα ναι πια το τέλος. ας κλείσω αυτήν πόρτα. άνθρωποι παίζουν, με παίζουν με την παρουσία τους, με την απουσία τους, με την απόσταση - ωπ. άνθρωποι είναι αυτοί; θέλουν να λέγονται. όπως, ίσως, κι εγώ. και τελικά βγαίνουμε όλοι χαμένοι. 

περιπλανιέμαι. για πόσο; επ αόριστον; κι ανάμεσα πικρές επιβραβεύσεις. πικρές πίκρες. ανταποδοτική εκδίκηση. ένα βήμα είναι. μια αλλαγή πορείας.

και πάμε στα λάθη. χιλιάδες λάθη. λάθη εκτίμησης. λάθη δύναμης. λάθη τακτικής. λάθη. σωρός.

είμαι εδώ και κοιτάω την οθόνη του υπολογιστή. και η συνείδησή μου κοιμάται. Η συνείδηση ποτέ δεν κοιμάται. αλλά τι έχει πέσει για ύπνο και ροχαλίζει; αποστασιοποίηση για καλύτερη θέα. και στο μεσοδιάστημα βρίσκομαι πότε πότε στο εδώ και τώρα. σε μια κάπως ονειρική βερσιόν. το έκανα εγώ αυτό στον εαυτό μου;

όχι βέβαια.

ναι βέβαια.

ήττα και ματαιότητα.

ένα από τα καθρεφτίσματα της ύπαρξης. 

λευτεριά, δύναμη, ευχαρίστηση, ισορροπία, αυτάρκεια. αγάπη; 

αγάπη όχι με χαράκι και υποδείξεις. αυτά είναι ευνουχιστικές μαλακίες. ατέλειωτες μαλακίες.

αισιοδοξώ.

Α. Δ.  χθες το βράδυ βρέθηκε απαγχονισμένος στο σπίτι του.

Cause I'm as free as a bird now

And this bird you cannot change

αξιοπρέπεια. αυτό λέω εγώ. που το σάπιο το κεφάλι μου είναι όπως είναι.

καλό Παράδεισο. 

είμαι καλά, λες, και σε πιστεύω. εσύ ξέρεις.

   

αλαμπουρνέζικα

- μια ελεγεία πάνω στην παραπληροφόρηση, τον υπερβάλλοντα ζήλο 

και την παρέμβαση τρίτων σε ξένους μπαξέδες

 ο πολυούχος, η πλατεία, τα σκαλάκια, τα άτομα τον αριθμό 2, η εκ του μακρόθεν συνάντηση, μάλλον μια υποψία θα έλεγα, περνώντας απ τον πεζόδρομο που εφάπτεται με το προαύλιο της εκκλησίας βλέπω μια φιγούρα και λεω μπας; μπας; περνάω απ το περίπτερο με τρόπο και καρδιοχτύπι και φτάνοντας στο απέναντι πεζοδρόμια ρίχνω μια κλεφτή ματιά. εκ του μακρόθεν. 

μια καταστροφή συναντήθηκε με μια άλλη. μια ματιά όλη κι όλη. 

και μετά μες απ αυτή τη σύντομη κοσμοχαλασιά η ζωή ανασαίνει κανονικά, έχει λόγο ύπαρξης και δραστηριοποιείται. 

και λες. μα είναι δυνατόν; να υπάρχει αυτή η δυναμική ανάμεσα σε δυο ανθρώπους; να υπάρχει μια σχέση τόσης ζωτικής σημασίας; μα είναι;

η χαρά, η ελπίδα, ο ενθουσιασμός, η πίστη, το αναπάντεχο, η διαπίστωση, η έκπληξη, ο αναλογισμός.

μεγάλη η ζωή. μεγάλη σαν τις μέρες και τα λεπτά. μεγάλη σα μια στιγμή αμηχανίας. μεγάλη σα μια άλλη στιγμή έντασης, μεγάλη σαν έναν αποχαιρετισμό, μεγάλη σαν ένα ταξίδι χωρίς προορισμό. τι να την κάνεις την επιείκεια της μέρας, την αταραξία του μεσημεριού, το απροσδιόριστο τ απογευματινό, τη γλύκα της νύχτας,  τι να τα κάνεις; παζλ εκατομμυρίων κομματιών, μπέρδεμα. 

δεν έχω καμμιά στεναχώρια. έχω ταξιδέψει σ αυτή τη χώρα, την εξερεύνησα καλά καλά, εγκαταστάθηκα εκεί για ένα διάστημα, παραλίγο να πάρω και ιθαγένεια αλλά προέκυψαν αναταράξεις συναισθηματικές και ανοδικές και καθοδικές καθότι όπως όλοι ξέρουμε καλά σαν πιάσεις πάτο εκεί και το φτυάρι - δώρο και σκάβε και με τα πολλά και με τα λίγα την άφησα κι έχε γεια.

πόρτες κλειστές, παρατημένα αυτοκίνητα, ληγμένα εισητήρια, λάθος ρούχα στη βαλίτσα.

άδειο πορτοφόλι χωρίς χρήμα ντιπ, χωρίς μια φωτογραφία, χωρίς τίποτα.

δεν είσαι τίποτε, δεν είμαι τίποτε, δεν υπάρχουν ταμπέλες, είμαστε τα πάντα και για πάντα. δεν έχω τίποτα να σου καταλογίσω, είσαι όπως είσαι κι είμαι όπως είμαι. 

πάμε πάμε πάμε και μη ρωτάς πού πάμε!

όχι δε θ αφήσω τίποτα να χαθεί. 

φωσφοροατμίδα

βρέχει βρέχει βρέχει βρέχει βρέχει βρέχει
ο ήχος της βροχής
νύχτα
από πού ήρθε η βροχή αυτή;
απρόσκλητη, με τσαμπουκά, με το έτσι το θέλω.
βροχή μου
είσαι συ;
πέφτεις απ τους ουρανούς και με το τραγούδι σου μου μουρμουράς, βροχή μου
λόγια βραχνά σε παλιά γαλλικά που δεν ξέρεις
παίζεις μια κατέντζα ενός μοναδικού πρωτότυπου κοντσέρτου
με καθηλώνεις.
βρέχει απαλά στο νησί.
χίλιες μικρές στάλες;
μικρές φωνές
παράταιρες κοπαδιαστά πέφτουν ανέμελα παντού.
στην γης, στα καλντρήμια, στις στέγες, στους εξώστες, στην παραλία, στις αμμουδιές, στα δάση, στη θάλασσα, στη γούνα μου.
το παραθύρι κάνει τακ τακ σαν το ξύλινο ποδάρι του γέρου πειρατή που γυρνάει με κεφάλι θολό απ την μπύρα και τις αναμνήσεις. και αντηχάει στα κοιμισμένα σοκάκια σαν τον χρόνο. μετράει βήματα. να πάει πού;
ήρθες τελικά.
το ξερα θα ρθεις
το περίμενα.
το ευχόμουν.
γιατί το κραυγαλέο σου ΟΧΙ ήταν το όχι δε θα σ αφήσω.
και ήρθες.
θα σαι εδώ μέχρι να κλείσουν τα μάτια μου απόψε;
θα σαι δω σαν ξυπνήσω αύριο ή θα χεις γίνει λιακάδα;
νομίζω θα σου άρεσε η λιακάδα. ένα κομμάτι γαλάζιος ουρανός.
νομίζω.
πάει πιο πολύ με το χαμόγελό σου και την ιδιοσυγκρασία σου.
αν και, αν με ρωτούσε κάποιος θα έβαζα για σένα μια χαμηλή πτήση
πάνω από ώριμα στάχυα σε μεγάλες επίπεδες πεδιάδες.
υγρή άμμο σε ψαροχώρι και τις βάρκες μαζεμένες καθώς έρχεται ο χειμώνας.
ένα δέντρο στην αυλή
ένα βιβλίο στο γραφείο
ένας περίπατος στο χωριό, πάνω στο βουνό και στο μυαλό μια μικρή ψαλμωδία.
αλλά αυτά θα τα έλεγα εγώ.
νομίζω πως, τώρα, εσύ, αρκείσαι με μια στάλα γαλάζιο.
το παράθυρο χτυπάει.
μια υπενθύμιση τ αέρα.
ναι
δεν ξεχνώ
να πω ευχαριστώ.
και δε φτάνουν όλα τα λουλούδια του κόσμου δε φτάνουν
να εκφράσουν
άστο.
ας κυλήσει κι αυτό με τη βροχή.
που κόπασε τώρα αλλά θα πάω να ξαπλώσω.
ευχαριστημένη.

το νύχι

το φεγγαράκι, ένα φωτεινό νυχάκι κομμένο και πεταμένο στον ουρανό.
δεν το βλέπω. είμαι μέσα στην τρύπα μου. το νοιώθω μόνο. ίσως αυτό να μου αρκεί. ίσως και να το περιμένω να τοι δω να βασιλεύει μες απ το παράθυρό μου σε κάποια στιγμή αργότερα.
νωθρές κυλούν οι μέρες. η υπερδιέγερση της προσμονής, το κενό μετά, όλη αυτή η μαζεμένη ένταση κι η υπομονή που μοιάζουν σαν τις μικρές της νύχτας ώρες, εκείνες που όλα τα δευετρόλεπτά τους είναι αιώνες και κυλούν σα μια ουράνια τιμωρία μέσα από παλιά ρολόγια με δασκαλίστικο χτύπο. κι αυτό, αυτό, που χάνεις την ανάσα σου και μένεις σε μια μετέωρη κατάσταση και λες άρα μπορώ κι έτσι, μόνον και μόνο για να γλυκάνεις τον καημό. αλλά δεν μπορείς. αλλά μπορείς. πρέπει να μπορείς. και βγαίνεις μες στην αδιάφορη πόλη και χύνεσαι στους δρόμους και γίνεσαι για λίγες στιγμές αέρας και πετάς αλλά για πόσο; για τόσο όσο να ναι μια γλυκειά εγκατάλειψη, μια απόρριψη της πίκρας, ένα στιγμιαίο άλλο, αλλιώτικο απ αυτό, αυτό το αυτό που σε καθηλώνει σε μια πραγματικότητα που η σκακιέρα βρίσκεται παιχνίδι ενός μνησίκακου θεού. μικροί ξύλινοι μελλοθάνατοι που σου χουν γυρισμένη την πλάτη ανίδεοι για τις απελπισμένες σου κινήσεις σε μια χαμένη παρτίδα
κι η αγάπη. η αγάπη; έβλεπα χτες μια ταινία που μιλούσε για την αγάπη. ή μάλλον το πρόσχημα της αγάπης σε μια καλοστημένη παγίδα. και αυτοί που έπεσαν θύματά της , ουσιστικά ήταν θύματα όχι της αγάπης μα της φιαλαυτίας τους. αυτή τσεκουρώθηκε και μετά είπαν φταίει η αγάπη.
μα
μα η αγάπη είναι εκείνο το φως, εκείνο το καθαρό ζωογόνο φως που ενσταλάζεται μέσα σου, φως που σε παίρνει απ το χέρι, σε συντροφεύει, σε συνοδεύει., σε ταξιδεύει, γιατί όχι,  αναβλύζει από πηγές λογιών λογιών άλλες φωτεινότερες, άλλες μουντές αλλά η ισχύς τους είναι σταθερή, γεμίζει την καρδιά. και αν τύχει σε κάποια απ αυτές τις πηγές να σβηστεί το φως της θα έπρεπε να είχε δομήσει μέσα σου αυτό που για κύριο λόγο  σε τράβηξε κοντά της και να σου χει αφήσει παρακαταθήκη τη δύναμη να συνεχίσεις.
θα πρεπε. χίλια πρέπει. ποιος νοιάζεται;
κανείς.
αχ αν είχα ζήσει χίλιες ζωές θα χα χίλιες νοσταλγίες;
και θα σ έψαχνα πάλι τόσο παθιασμένα κι επίμονα;
αφήνω τη νύχτα να με κατακλύσει, αιωρούμενα σωματίδια νύχτας μικρά σκοτεινά σύμπαντα.
αφήνω τη μουσική ν απλωθεί και να σκορπίσει, άδειο το μυαλό, μόνο πνοή μια σταματημένης ανασας.
υποθαλάσσιες διαδρομές ονείρων.
ζωή σε μια ωκεάνια νύχτα. και πάλι. και πάντα;

της κολοβής γάτας σκέψεις - άμα χάσεις την ουρά, αναγκαστικά κοιτάς και λίγο παραπέρα...

αυτό το καινούριο φεγγάρι δε με πάει.
δεν ξέρω τι μου φταίει αλλά τι του φταίω κι εγώ;
είπα ν αλλάξω κονάκι κι απ το κακό στο χειρότερο.
παπαπα
ουδέν όφελος. τίποτις.
η καρδιά μου ανοίξιασε κι ενώ η γάτα μου εγκυμονούσα απεσύρθη και ποιος ξέρει πού βρίσκεται και γεννοβολάει, η καρδιά η δκή μου κάνει τούμπες και αταξίες σαν να μην υπάρχει αύριο.
τόσον ζεν χαμένο, ωιμέ.

θέλω να φύγω να πάω στην εξοχή αλλά όλο και κάτι με κρατάει εδώ και δεν ξεκινάω. αλλά η εξοχή έρχεται κάθε βράδυ στα όνειρά μου και ξυπνάω με την αίσθηση της ακρογιαλιάς στις άκρες των ποδιών μου κι αυτό το γλυκό χάδι του ήλιου. ο πεινασμένος γαρ... ακομη πάπλωμα διπλό και μια ολίγη από θέρμανση δε θα έβλαπτε καθώς οι νύχτες ψυχρούτσικες ακόμη.

θα πρεπε να πάω να κοιταχτώ ίσως σ ένα γιατρό αλλά σκέφτομαι θα μου κατεβάσει τη Μαχραμπαράτα και δε θέλω τίποτε ν ακούσω. λέω καλύτερα ν ακολουθήσω τη ρωσική θεραπεία με βότκα και μαύρο τσάι. χοχο.

τώρα περί της πολιτικής, τι ν η πατρίδα μας, α! έχομε κι απ αυτό; έχομεν και παραέχομεν και υπερπατρίδα Ευρωπαική και υπερατλαντική διότι είμεθα Έλληνε κονκισταδόρες -χα!- και χουβαρντάδες με υπερταμείο και απ όλα τα ωραία και θεσπέσια κι εμείς τι θέμε πια;
ουπς
τι θέμε άραγεεεεε;

νάτα πάλι. αποσυντονίστηκε η πυξίδα με τούτα και με τ άλλα.
είναι αυτό το ζαβολιάρικο φεγγάρι. δε με θέλει μα καθόλου.
βρε δε πα να το βάζω στο σωστό το δρόμο με αντιστικτικές συνθέσεις καθώς ανατέλλον λούζει την κάμαρη του σαλονιού μου εκεί που βρίσκεται το πιάνο με την ουριτσα του, βρε που στα τζάμι του κολνάω μικρές διάτρητες φιγούρες να πάει σχήμα σαν παραμύθι, τίποτε.
με βασανίζει σταθερά.

λέω να μεταναστεύσω - καλά εδώ δεν πάω με το αστικό στην πλησιέστερη πλαζ- αλλά είναι τόσο φορεμένο πια που χάνει -λέμε τώρα- το στυλ του. και πού να πάω;
τουρίστρια σε παράλληλα σύμπαντα;
ας πάω να βάλω μια μουσική.

κύματα να γενούμε , διαθλούντες αφροί, ιριδισμοί, να μάσουμε τα θρύψαλα και τα κοχύλια, να βγει μες απ τη σιωπή μια άχνα, μια αναστεναγή. βίρα τις άγκυρες ΄ατέρμονο ταξίδι ν αρχινήσει.
μια φορά κι ένα ζαμάνι....

άλλο πράμα το βιβλίο,το θέατρο, η ταινία κι άλλο η πραγματικότης;

ο νοών νοείτω

η  απορία είναι εμείς με ποιο Ντόριαν συναγελαζόμαστε.

χμου.

λογάκια του λυκαυγούς

ξάφνου γαλήνεψα.

και δεν έχω ν αποδείξω τίποτε σε κανένα.

άμα ξέρω πού πατάω και τί μου γίνεται είμαι εντάξει.

είμαι εντάξει με τον εαυτό μου πρώτιστα.

ΣΚ μπροστά μας.

εμείς αραχτοί.

βιβλιαράκι και φραπεδιά.

όσο ζω μαθαίνω.

και υπομονή.

σιμά κοντά τα Γιάννενα....

μούμπλε μούμπλε

γλυκοφιλάκια.

Σ όπως Σεπτέμβρης Συνεπαίρνομαι και Δε Συμμαζεύομαι

τι γλυκός που είναι ο Σεπτέμβρης.
Γλυκός κι απατηλός
όπως όλα τα γλυκά τούτης της μάταιης ζωής.
οι τρυφερές του ζέστες μυρίζουν αίμα αθώων.
το καλό, η πλάκα της υπόθεσης δηλαδή, είναι ότι η αθωότητα δε πεθαίνει.
κρύβεται μέσα σ αυτούς που την έχουν
ωραίοι τρελοί!
σ αυτούς που την κατέχουν
σοφοί
είναι κάτω από το χαλί της ματαιοδοξίας καποιανών
της μωρίας κάποιων άλλων
της αμάθειας κάποιων τρίτων
αλλά
είναι εκεί.
και περιμένει σ αυτό το αθέατο φανάρι να γκαζώσει.

προσέχτε πού δίνετε την αθωότητά σας
αγνό παρθένο μαλλί
ναι
μα με νου.


τίποτε δεν πάει καλά.
όλα είναι σ έναν τέντζερη που τον γροθοκοπά η μοίρα η άμοιρη.
εν τοις μορίοις
Ἔστιν οὖν τραγῳδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας μέγεθος ἐχούσης, ἡδυσμένῳ λόγῳ χωρὶς ἑκάστῳ τῶν εἰδῶν ἐν τοῖς μορίοις, δρώντων καὶ οὐ δι᾽ ἀπαγγελίας, δι᾽ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν.
μεν.
αλλά κι η ζωή;
μαντάμ μπατρφλάυ ή φάνκυ;

χμμμμμ!!

καθαρές δουλειές. φάνκυ. Δατς ολ μάγκες.
επειδή έχω ακόμη λιγουλάκι καρδιοχτύπι.
νταπ ντουπ
μπρρρρρρρρρρρρ
η μεγαλύτερη πλάκα είναι ότι τώρα που θα έπρεπε να γίνουμε ντιπ ζα
τώρα θα δούμε λίγο σκέρτσο.
ωωωω ναι.
ν αερίσουμε τα χειμωνιάτικα και να μάσουμε ξύλα.
χε χε.

0 σχόλια

ΔΤ ΔΝΤ κι άλλα διττά
όλα τους μπαγιάτικα με κομμένο θολό μάτι
να, σαν και το δικό σαν ξύπνησα σήμερις το πρωί.
ωραίο το τσακίρικο το κέφι
μονάχος σου χόρευε και όσο θέλεις πήδα
μα η επαύριος μαρτυριάρα
να κάτι μάτια ασβού
και μια κομμάρα...

τι ωραία!
ψόφια η πόλη
έκανα περίπατο το απόγευμα και δεν υπήρχε ούτε γάτα!

γυρνάω στο σπίτι
0 σχόλια.
- είναι χρήσιμα τα σχόλια;
ίσως κάποιες φορές μου φτιάχνουν το κέφι
άλλες φορές με προβληματίζουν
άλλες με κάνουν να δυσανασχετώ, που συμβαίνει πολύ σπάνια.

ας είναι.
δε χαλάω σήμερα τη ζαχαρένια μου.
μέλι - γάλα.

και καθώς το βράδυ αργοκυλά
κι ο ανεμυστήριος κλωθογυρίζει
και μου φέρνει ένα τραγούδι  ίδιο στο μυαλό
έτσι, λοιπόν, μ αυτήν την ωραία διάθεση
σας καληνυκτίζω
σας καλημερίζω
όλα καλά
το ψάρι που το λέγανε χελιδόνι.

αχ

Πολυαγαπημένε μου.

Προσπαθώ να σκεφτώ κάτι έξυπνο' σκέψου κάτι έξυπνο λέω στον εαυτό μου, αλλά αυτός αδρανεί, ονειροβατεί και κοντοστέκεται στις μικρές  στιγμές, τις μικρές αναπνοές, μικρές συνωμοσίες και παιχνιδίσματα. Κι αφήνεται στην αγκαλιά της αναπόλησης, σ' αυτό το γλυκό - μεθυστικό απροσδιόριστο ταξίδι που ενώνει τα κομμάτια του παζλ και μας φέρνει πάλι κοντά, μονοιασμένους να σμίγουμε με γέλιο, ένταση, πάθος.

Εσύ κι εγώ έχουμε ένα μυστικό που κανείς δεν ξέρει.
Εσύ έχεις εμένα κι εγώ εσένα.
Σα μεταλαβιά, σαν ένα γλυκό φως. Που καταλύει τα δεσμά και μας αφήνει ελεύθερους να ενωνόμαστε και να χωρίζουμε χωρίς όμως πια να είμαστε μόνοι.

Το γεγονός πως είμαστε ηδονιστές και ηδονοθήρες αντί να μας εξαθλιώνει κι εκμηδενίζει θα μπορούσε να είναι μια καλή βάση για να απολαμβάνουμε τη ζωή μ' όλα τα κουσούρια της κι όλα τα κουσούρια μας.

Δε θέλω τίποτα. Θα ήθελα μόνο τη μύτη μου ανέμελα αφεμένη στη ζάλη που μου χαρίζει το άρωμά σου, στη ζάλη που μου χαρίζεις σαν είσαι έξαλλος, στη ζάλη που φωνάζει, εκρήγνυται και γίνεται ζωή.

αχ.

Ίτε παίδες Ελλήνων ίτε

το αερόθερμο γουργουρίζει, η γάτα χουρχουρίζει, εν-καστρώθηκε τώρα -αμ θα γλίτωνε, πού να βλέπατε με τι λαίμαργα πύρινα καταπράσινα μάτια την θωρούσε κείνος ο γκρίζος αλήτης στην αυλή και τι ωραίες ερωτικές ραψωδίες με κρατούσαν ξύπνια λίγο καιρό πριν... τώρα εν-καστρωμένη έχει μερικά θαυμάσια υπό κατασκευήν γατάκια στο "κάστρο" ομήρους του αναπαραγωγικού της οίστρου.

αυτό με τον οίστρο πολύ θα ήθελα να με καταλάμβανε κι εμένα λιγάκι που περνάω αφελώς το χρόνο μου δίχως τίποτε πολύ ουσιώδες να κάνω. μόνο που από αντίδραση δεν ανάβω το τζάκι αλλά πετάω τα λεφτά μου στο ηλεκτρικό, ζεσταίνομαι δηλαδή με ένα αερόθερμο που όταν ξεκινάει να δουλεύει κάθε τόσο ακούγεται σα να ανοίγει η βρύση και να βογκάν οι σωληνώσεις. αλλά πάλι, εντάξει, άμα θέλω να καπνιστώ μια βόλτα έξω στην πόλη το βράδυ φτάνει. θα γυρίσω σπίτι και τα ρούχα μου θα μοσχομυρίζουν καμένο ξύλο.  

Κυριακή, τσάι και συμπάθεια, μια υπόγεια ευθυμία, μια ευτυχία πλανιέται κάπου σ' ένα δυσδιάκριτο πλανήτη μέσα όμως στο στο ηλιακό μου σύστημα. 

Είμαι καλά, το αυτό επιθυμώ δι υμάς.

(είπα και πέθανα για μια κούπα τσάι ακόμη).

Μάκια.

υγ. μαζί με τα ξύλα κάψτε κι ότι άλλο δε χρειάζεστε επειγόντως. είναι ανακουφιστικό το ξεφόρτωμα. ά σιχτίρι πια με τα βάρη!!

φιλάκια, τέλος για τουντέι, ματς.

αφουγκράζομαι.
Λύκε , λύκε είσαι εδώ;

απόβροχο.
το τζάκι σιωπηλό. σκοτεινό.λείπει η χαρούμενη φωτιά.
κρύο και υγρασία. τυλίγομαι μια απαλή πολυεστερική κόκκινη καρώ κουβέρτα.
λέω να δω μια ταινία εποχής ποτοαπαγόρευσης αλλά πάλι δε θέλω.
Δε θέλω τίποτα να απασχολήσει τα μάτια και το μυαλό μου.
Αφήνομαι να κοιτάζω ξαπλωμένη έξω από το παράθυρο τη νύχτα, λίγη μουσική.

Βαρειά η ύπαρξη σαν πέτρα που πέφτει στο πάτο μιας λίμνης.
Και το τοπίο αλλάζει.
Σ' ένα βαγόνι βρίσκομαι που τρέχει μέσα στο χρόνο, άρωμα δυνατού καφέ και γλυκών ντόνατς με ζάχαρη και σταφίδες.
Ολόγυρα άστρα κατρακυλάνε με ταχύτητες ξέφρενες.

Και μουσική.
Ατάραχη, ίδια κι απαράλλαχτη όπως πάντα.
Συνεχίζει μέσα σε κόσμους που γκρεμίζονται.

Το ρολόι με περιγελά.
Μου λέει. Πάει η Κυριακή κι εσύ ονειρεύεσαι.
Μα είναι ακόμη νύχτα...

Μη μου τους κύκλους τάραττε.

Πανσέληνος και γυναίκα.
Γυναίκα και φεγγάρια.
Θηλυκές συμμαχίες που κυβερνούν θάλασσες, μυστικά, λάμψεις κρυφές.
Πανσέληνος απούσα.
Cherchez la femme.
Του Μάρτη οι βροχές. Καταλαμβάνουν το χώρο με σύννεφα, πυκνά, νυχτερινά.
Νερό αντί για φως. Νερό βρόχινο στα περβάζια, στους δρόμους, στην θάλασσα τη βραδινή που ριγά.
Νερό στα τζάμια των παραθύρων, ποτίζει το χαλάκι της εξώπορτας, σβήνει τα ίχνη των πατημάτων, των επισκέψεων, του μέσα έξω.
Φτιάνει ένα άγραφο χάρτη ζωής.
Ξεκλέβουμε χρόνο από τη ζωή μας να γίνουμε μια στιγμή φεγγάρι;
Μια στιγμή βροχή;
Μια στιγμή μέσα στον πεπερασμένο χρόνο μας, τόση δα όσο χρειάζεται για ν' αποδράσουμε σ' εκείνα τα βοσκοτόπια που το γλυκό και το παράλογο αναμειγνύονται στη ίδια μεθυστική κούπα.
Γυναίκες και αμμουδερές παραλίες. Θαλασσινές σπηλιές όπου τ ατλαζένιο, το σμαραγδί και το μαύρο εναλλάσσονται.
Γυναίκες και κυματοθραύστες.
Γυναίκες κι οι απαιτήσεις της ζωής.
Γυναίκες ταχαμου σκληρές, σαν το λεπίδι που το χτυπά το φως νέον και στάζει αίμα.
Γυναίκες ξελογιάστρες.
Αθώες, επικίνδυνες, οδυνηρές, απλές, αναγνώσιμες και μη.
Όλες τους μοιραίες.
Γυναίκες αράχνες.
Υπάκουες στο πρόσταγμα του καθήκοντος. Του προσωπικού τους στόχου και σκοπού. Ανυπάκουες στα πάντα δηλαδή.
Γυναίκες βασίλισσες μέλισσες. Χοροί θανάτου.
Γυναίκες μάνες. Όταν η ζωή φωλιάζει στα σωθικά τους και πετάγεται από μέσα τους σαν μια νέα αστραπή, μια νέα κατάκτηση, μια νέα ελπίδα για ένα διαφορετικό κόσμο.
Γυναικες μόνες. Παράδοξο. Μοναξιά και πολυσχιδές.
Γυναίκες χελώνες. Γυναίκες αετίνες.
Κι αυτόν τον χορό; Ποια θα τον χορέψει; Ποια θα είναι η εκλεκτή;
Γυναίκες και μήλα.
Γυναίκες και άσπονδες φιλίες. μαχαίρια, ξουράφια, φαρμάκι, πληρωμένοι δολοφόνοι, όλα εν δράσει.
Γυναίκες και η ηλικία τους.
Σύννεφα παντού.
Κεραυνοί και καταιγίδες.
Γυναικες και ντάντεμα, ταχτάρισμα, καλομαθησιά και ποδολουτρο.
Γυναίκες μετανοούσες, Μαγδαληνές.
Γυναίκες αφοπλιστικές, γυναίκες αρματωμένες, Μπουμπουλίνες.
Ονειροπαρμένες.
Με φτηνά ρομάτζα και λικεράκια.
Γυναίκες στη θέση τους.
σ' αυτή τη γυναικεία πλευρά της ζωής.
Αξιοθαύμαστες.
Αξιοθρήνητες.
Γυναίκες με κότσια.
με τσαγανό, ανιδιοτέλεια, πάθος.
Σελήνη μειδιώσα.
Δε μιλείς για μένα, λέει.
Με παραμελείς.
Με ξέχασες;
Σε ξέχασα;
Συ πήγες σήμερα και λουφαξες πίσω απ' τα σύγνεφα.
κι αλλού χαρίζεις το φως σου.
Αψηφάς τη δίψα μου.
Κι απόκληρος τριγυρνώ στης σκέψης τα ρουμάνια.
Για μια γυναίκα, για μια πατρίδα.
Γυναίκες πατρίδες, οξύμωρο, γυναίκες διαστημόπλοια.
Η ναυς.
Τα πανιά ανοιχτά.
Άνεμος ήπιος, ούριος.
Το θηλυκό της αίσθησης
θηλυκο εν παλιγγενεσία.
La Mort που είναι θυμικό, θηλυκό και πάλι στη ζωή.
La Vie.
La Nuit.
La Pluie.
Σήμερα
κάθε σήμερα.
Γυναίκα μ' ιδρωμένο μεσοφόρι.
Κάματος και δουλειά.
Επαγρύπνηση, αμφοβολία, αναζήτηση. Μαρία Κιουρί.
Είμαστε μικρές Κλητεμνήστρες;
Μικρές Αντιγόνες;
Μικρές Περσεφόνες;
Κρυφές ή φανερές Ελένες.
Σήμερα τουμπεκί.
Βροχή.
Ασέληνη νύχτα. Πανσελήνου.
θα κάνουμε ου ου ή θα κλαις;
Μ αυτά τ' αγορίστικα τα δάκρυά σου που λειώνουν την καρδιά μου;
Η αγάπη ελλοχεύει στις καρδιές.
Κι ακόμη κι όταν είναι κρυφή.
Μεις την ξέρουμε.
Γυναίκες, πέρα απ' τα σύννεφα, σοφές.
Αναθυμιάσεις του παρόντος και του Μέλλοντος
ουάου
Γυναίκες πανταχού παρούσες και τα πάντα πληρούσες.
Μη φοβάσαι το φεγγάρι...

τρίτο τεταρτημόριο

απνευστί απ΄τ' όνειρο στου πρωινού το παγωμένο φιλί.

χαρτί ο ουρανός, σοβαρός, σιωπηλός,

σκυθρωπός θαρρείς.

στο δρόμο, έξω, λίγοι πεζοί

και μες στο μυαλό μου μια μικρή, θολή ανάμνηση επιμένει, τραγουδάει, κονταροχτυπιέται
με την πεζή πραγματικότητα
και νικάει.
προχωρώ και χαμογελώ.
Καλημέρα!!

γραμματείς και φαρισαίοι, υποκριτές.

1.
η άγνοια χτύπησε την πόρτα της αμάθειας και είπε
-έλα καλή μου ,να πάρουμε ένα τσάι!
η αστική χολέρα, πάλι, χτύπησε την πόρτα της χωριάτικης μικροπονηρίας.
-εμείς θα μείνουμε, διακριτικά, στα παρασκήνια, εσείς θα πάτε στη Λωζάνη.
χώρες και χωριά.
και στη μέση το πουθενά.
δεν είναι κόμμα αυτό, είναι προορισμός.
όταν η πρόοδος είναι πισωγύρισμα, και τα δύο στο πι θα τα βρείτε, τότε κλάψε με μάνα.
λέω και το εννοώ, είναι δηλαδή μες στο κούφιο μου κεφάλι, ο άνθρωπας σήμερα αισθάνεται εξαπατημένος.
καλά τα καρτέλ κι οι -πώς τους λένε; α!- πρόσκαιροι παράδεισοι, μα για να πας στον παράδεισο πρέπει ν' αγιάσεις! ναι, ν' αγιάσεις!
ν' αγιάσει το στόμα σου Χρυσόστομε! που λέγαν κάποτε των καπότων, προφυλαγμένα στόματα.
όπως έλεγε, πολύ σοφά, μια φίλη, διατελούμε εν ασθενεία.
χρήζουμε θεραπείας.
αυτό πια, όλοι το καταλαβαίνουν.
και παίρνουν ό,τι χρειάζεται. να λυτρωθούν.
Λύτρωσόν με από καταδυναστείας ανθρώπων, και θέλω φυλάττει τας εντολάς σου. 
εντός των τειχών. 
μακριά η Νινευή.
μακριά και κοντά.
οφθαλμαπάτες.
Ζούμε ακόμη υπό τη σκέπη δεισιδαιμονιών. "Κάνε κράτει" στο πολύ αργά πια. Ζούμε σε μια λαίλαπα εξαθλίωσης. Τσιγάρο που κάηκε στο άψε σβήσε. 
Λέει ο ψάρης τα δικά του. Αυτός έχει καβάτζες. Εσείς;
δε θέλω ν' ακούω για λίπος και λίγδα. Να μου λείπει το βύσσινο!
χαίρομαι που μπήκε στο ντι εν έι μας το καλό.
κι ακόμα δε σφαζόμαστε.
βασιλείς εν κόσμω, υπηρέτες στα ουράνια.
κι ο Παύλος.
έχασε την όρασή του κι επανήλθε η ακοή του.
ουδέν κακό αμιγές καλού.
με λένε old fashion που δε χρησιμοποιώ γλώσσα του πεζοδρομίου, που θεωρώ την οικειότητα να ναι ευλογία, χαρά της σκέψης, της ακοής, του λαλείν. 
αμ, αγάπες μου, την ξεύρω καλά την πεζοδρομικήν, κι ως εκ τούτου επιλέγω.


ύπαγα εις τόπον χλοερό, ένα Ερμιτάζ κρυμμένο στα Ουράλια, τέχνη υπό φύλαξη, μιας μακρινής εποχής, όπου το ωραίο κι ο αληθής κόπος, δεχόταν σέβη.


που πήγε το ωραίο τώρα; σε ταμπελάκια, ετικέτες, και πίσω απ' αυτές είλωτες.
δεν τους ξέρουμε, δε μας νοιάζουν;
μα, θα γίνουμε κι εμείς είλωτες, είμαστε ήδη.
ΜΟΥ ΚΡΥΒΕΙΣ ΤΟΝ ΗΛΙΟ

δεν μπορώ να το ξεπεράσω, δεν μπορώ, την ψυχολογία του όχλου, δεν μπορώ, δεν μ απομένει άλλο απ το να ενδώσω' κι όμως μες στο κεφάλι μου, αυτό το άθλιο καύκαλο, μια φωνή φωνάζει στάσου!

2.
Σασυφής
Στην πλώρη, άπνοια.
Στον πύργο ελέγχου αναταραχή. 

 

παιχνίδια

"θα σ αγαπούσα αν"

άμα είσαι καλό παιχνίδι.

δεν είμαι παιχνίδι.

είναι γυναίκα κι άντρας είμαι, άμα λάχει, και πράμα.

ό,τι να ναι.

ευμετάβλητες συντεταγμένες.

χαράζω πορείες στο κορμί σου, πορείες που θα χαθούν σ' ένα ανεμοστρόβιλο.

η πραγματικότητα φυλάει τσίλιες.

κι η ιεροτελεστία γονατίζει τις δυνατές καρδιές.

το χρίσμα του ιππότη.

οι πότες, έργα του Toulouse-Lautrec 

ξέρεις που σ' αγαπώ, που πεθαίνω για σένα.

η ύπαρξή σου και μόνο με καλεί

όπου και να μαι.

σόναρ.

δεν έμαθες, μωρό μου, το θάνατο.

μόνο τον φοβήθηκες.

και καλά κάνεις.

το "ξέρω" με το "φαντάζομαι" είναι γείτονες,

άσπονδοι φίλοι.

με την καλημέρα κομμένη.

και βγαίνουνε στα ετοιμόρροπα της Κούβας τα στενά να πλέκουνε εγκώμια για το εγκόσμιο.

αγκομαχητά του έρωτα, αρώματα, πόνος, αλισβερίσι.

saludad

το να χέρι μου είναι ζεστό  και τ άλλο παγωμένο

τα να χέρι νίβει τ άλλο και τα δυο το πρόσωπο!!

      πάμε στις χώρες της γραμμικής Β
αλεύρι, πίτουρο, ψάρι, λάδι.
επιβίωση.
τα λιπόσαρκα κορμιά μας θ αγκαλιαστούν'σ ένα ύστατο αντίο.
ένα ύστατο σ' αγαπώ,
πάντα.

είναι αυτή η διάχυση, μέρος του όλου; μέρος του μέρους; ποιος έχει όλες τις απαντήσεις;

κανείς.

και περιδιαβαίνουμε, αστέρες απλανείς

σ' ένα σύμπαν γιομάτο σύμπαντα...

καλημέρα

Σάββατο

όμορφα!!!

εικόνα και μουσική από Nassis και από playlist του George S