Μετέωρα.

σας ομιλεί η υποφαινόμενη και ο George White.
η υποφαινόμενη - c'est moi - στον 4ο όροφο πολυκατοικίας, Αθήνα.
Ήρθα σ' αυτό το χώρο για να βρω μια ησυχία. Σ ένα σπίτι που ο ιδιοκτήτης του λείπει. Μονήρης άνδρας, φίλος φίλων, παντελώς άγνωστος σε μένα. Περνάω εδώ αυτές τις καλοκαιριάτικες μέρες. Βγαίνω λίγο. Η παρουσία μου γίνεται αισθητή όταν κάποιες στιγμές το ρολόι της ΔΕΗ αρχίζει να γυρνά, μετά σταματά. Κάποιες τηλεφωνικές κλήσεις αραιά και που.  Αφήνω θηλυκά χνάρια καθώς περπατώ ξυπόλητη στα πατώματα, αγγίζω ό,τι αγγίζω, ξαπλώνω στο σιδερένιο κρεβάτι και αφαιρένομαι αρκετή ώρα πριν κοιμηθώ.  Μαγειρεύω ελάχιστα. Ακούω μουσική, διαβάζω, επικοινωνώ με κάποια διαλεγμένα άτομα. - το νέο "κρύο" ανέκδοτο, χτεσινό, που σκαρώσαμε είναι. Αν δούμε και το ΑΝΤΑΡΣΥΑ να φέρνει το 4ο μνημόνιο, τότε μπορούμε να πούμε τα είδαμε όλα.
Ο George White αλλού. Έφυγε από το κλεινόν άστυ όταν πια δεν υπήρχε χώρος ούτε διάθεση για συζήτηση ή σκέψη. Κάποια στιγμή της δεκαετίας του '80.

Μιλά, μου μιλά στο τηλέφωνο για τη θεωρία του καταστροφισμού.
Λέει, τα βλέπεις, η μεσαία τάξη διαλύεται.
Πώς αντιμετωπίζεται, όμως, η κοινωνική κρίση;
Αλλά ακόμη είναι νωρίς. Δε φαίνονται οι συνέπειες. Φθινόπωρο - χειμώνα θα τινάξουμε τα πέταλα.
Τί να πω; σιωπώ. Παχιές αγελάδες τέλος.
Ούτε αγελάδα δεν υπάρχει.
Υπάρχει μια φαντασιακή αγελάδα.

Μπα, δεν είμαστε Πουέρτο Ρίκο. Δεν ανήκουμε σε Ομοσπονδία. Η Ομοσπονδία θα το στηρίξει. Και η Καλιφόρνια είχε χρεωκοπήσει. Αυτό από μόνο του δεν σημαίνει τίποτε.
Εμείς , όμως, είμαστε άλλο πράμα. Αλλιώς δομημένο.

Του λέω για τον Τζον Τζον -κατά το αστείο μου Κάτω τα χέρια από τον Τζον Τζον. Μπιμπι Μπο.
Είναι υποχρέωση ενός υπουργού να έχει και ένα και δύο και πέντε σχέδια. Γιατί τί; Αν δεν πετύχει το πρώτο θα μαλλιοτραβιέται και θα λέει τί πάθαμε; Θ' αρχίσει να κλαίει; Αστεία πράγματα.

 θα βάλω ένα μέρος από κείμενο του Δημήτρη Καζάκη
 ... αυτό που καταγγέλει ο Βαρουφάκης είναι ότι οι υπουργοί δεν έχουν ούτε καν πρόσβαση στα συστήματα των υπουργείων τους, λόγω άσκησης κατοχής από τους δανειστές. Κι αυτό είναι γνωστό ότι έχει συμβεί από την εποχή της πρώτης δανειακής σύμβασης. Το έχουν ομολογήσει όλοι σχεδόν οι προκάτοχοι του κ. Βαρουφάκη.
http://dimitriskazakis.blogspot.gr/2015/07/blog-post_29.html εδώ όλο το κείμενο.

Κάποια στιγμή, μου λέει, τα γεγονότα σταματούν να είναι αναλογικά.
Αυτό που λέμε δράση - αντίδραση
Διλπάσια δράση - διπλάσια αντίδραση
και ξάφνου μια κατάσταση μπορεί να φέρει ένα ντόμινο αλλαγών.
Αυτό είναι επανάσταση.

Κρίση, άνθρωποι σε κρίση, τώρα η κοινωνία είναι ακόμη ναρκωμένη κατά ένα μεγάλο μέρος. 
Η κρίση θα τους ξυπνήσει, αναπόφευκτα. 
Oi άνθρωποι που ξυπνούν μέσα από την κρίση παράγουν πολιτισμό.

Ο George πιστέυει. 
Τα αδιέξοδα θα κάνουν τους ανθρώπους να έρθουν κοντά, να μιλήσουν και να βρουν λύσεις. Όχι με αδιέξοδες πορείες και περίπατους. Αλλά με σκέψη και πρόταση. Αυτή είναι η ελπίδα. Αλλά είναι νωρίς.


και για μένα είναι τώρα η ώρα να βγω στο μικρό μπαλκόνι ν' απολαύσω λίγο φεγγάρι.

Αν και ονομάζεται και «μελαγχολικό φεγγάρι» οι μύθοι και δοξασίες θέλουν την μπλε πανσέληνο να συνδέεται με την ευτυχία! Πρόκειται για ένα κοσμικό γεγονός που μας οδηγεί σε μια μεταβατική περίοδο, να κοιτάξουμε καλά στις καρδιές μας και να τολμήσουμε ότι μας φοβίζει

ΕΚΡΗΚΤΙΚΕΣ ΥΛΕΣ

τις εκρηκτικές ύλες ,στη διάχυτη απάθεια, στη συναισθηματική ακαμψία και στα τείχη που όρθωσε η απωθημένη επιθυμία, τοποθετεί ο George White.

Ο κεραυνοβόλος έρωτας είναι μια ύπνωση. Γοητεύομαι από μια εικόνα. Συγκλονίζομαι, ανατρέπομαι, παγιδεύομαι, ακινητοποιούμαι με τη μύτη κολλημένη στην εικόνα.

Περιμένω ένα τηλεφώνημα' και αυτή η αναμονή με αγχώνει περισσότερο απ' ό,τι συνήθως. Προσπαθώ να κάνω κάτι και δεν τα καταφέρνω. Πηγαινοέρχομαι μέσα στο δωμάτιό μου. Όλα τα αντικείμενα που η οικειότητά τους συνήθως με καθησυχάζει, οι γκρίζες στέγες, οι θόρυβοι της πόλης, τα πάντα, μου φαίνονται αδρανή, μακρινά, αποσβολωμένα  Σαν ένα έρημο αστέρι. Σα μια φύση που ο άνθρωπος δεν την κατοίκησε ποτέ.

Δούλος είναι αυτός που 'χει κομμένη γλώσσα και δεν μπορεί να μιλά παρά μόνο με νεύματα, εκφράσεις, μορφασμούς. Αυτός που δε λέει “σ' αγαπώ”, που μέσα από τα χείλη του το “σ' αγαπώ” δεν θέλει να περάσει, είναι καταδικασμένος να εκπέμπει αβέβαια, αμφίβολα σημεία του έρωτα. Χειρονομίες, βλέμματα, αναστεναγμοί, υπαινιγμοί, ελλειπτικά σχήματα.

Ο ερωτευμένος εκπλήσσεται ακατάπαυστα. Ίσως να γνωρίζει τη βλακεία του αλλά δεν τη λογοκρίνει. Ή ακόμα, η βλακεία του λειτουργεί σα μια διαστροφή. Είναι βλακώδες, λέει , κι όμως αληθινό.

Το δάκτυλό του, από απροσεξία, αγγίζει το δάκτυλό της. Τα πόδια τους κάτω από το τραπέζι συναντιούνται. Αυτός, θα μπορούσε ν' αδιαφορήσει για το νόημα αυτών των συμπτώσεων, θα μπορούσε μα συγκεντρωθεί σωματικά σε αυτές τις ισχνές ζώνες επαφής χωρίς να νοιάζεται για την αντίδραση, Αλλά δεν είναι διεστραμμένος  Είναι ερωτευμένος. Πλάθει νόημα. Παντού και πάντα. Απ' το τίποτα. Και το νόημα, ακριβώς, του φέρνει ρίγος. Κάθε επαφή θέτει για τον ερωτευμένο το αίτημα της ανταπόκρισης.

Το αντικείμενο του πόθου μου προσπαθεί να με φέρει σε αντίφαση με τον εαυτό μου. Ή, ακόμα, εναλλάσσει ξελογιαστικές πράξεις με αποστερητικές κινήσεις. Αυτός είναι ο κανόνας σε μια ερωτική σχέση. Από την οικεία συνένοχη τρυφερότητα στην ψυχρότητα, τη σιωπή, την απουσία.

Κάθε έρωτας βιώνεται σαν μοναδικός και ο ερωτευμένος αποκρούει την ιδέα να τον επαναλάβει κάπου αλλού, αργότερα. Παρ 'όλα αυτά, μερικές φορές, συλλαμβάνει μέσα του ένα είδος διάχυσης του ερωτικού πόθου. Καταλαβαίνει τότε πως είναι προορισμένος να πλανιέται από έρωτα σε έρωτα ώσπου να πεθάνει.

Ας πούμε πως έκλαψα για κάτι που ο άλλος ούτε καν το αντιλήφθηκε. Και πως, για να μη φανεί πως έκλαψα, φόρεσα μαύρα γυαλιά σκεπάζοντας έτσι τα θολά μου μάτια. Ο σκοπός της χειρονομίας αυτής είναι υπολογισμένος. Θέλω να διαφυλάξω την αξιοπρέπεια και συγχρόνως να προκαλέσω την τρυφερή ερώτηση: “ Μα τι έχεις;” Θέλω να είμαι αξιολύπητος και ταυτόχρονα αξιοθαύμαστος. Παιδί και συνάμα ενήλικος. Ενεργώντας έτσι το παίζω, το διακινδυνεύω' γιατί, είναι πιθανόν, ο άλλος να μην απορήσει καθόλου γι αυτά τα ασυνήθιστα γυαλιά και να μη διακρίνει κανένα σημείο στο γεγονός ότι τα φορώ.

Άγγιξε τα χείλη της και βουβά χάθηκε στην κόρη των ματιών της. Ρούφηξε μεγάλες ποσότητες αέρα και βυθίστηκε στον ωκεανό που πάντα αναζητούσε.

Μετά που ΄φυγες, περίμενα να ξεδιαλύνω λεπτομέρειες. Κάτι για τις χαρακιές στα έπιπλα και κάτι για το προφίλ στο πρόσωπό σου. Όμως άφησες μια σκιά ανεξήγητη, όπως κι όταν ήρθες. Μήπως και δεν ήρθες ποτέ;

Ο έρωτας έχει την ίδια καταληκτικότητα με τα παγκοσμίως πετυχημένα προϊόντα ευρείας αποδοχής και κατανάλωσης.

Βία κι έρωτας.

Έρωτας και πολιτισμός.

Έρωτας και θάνατος.

Έρωτας κι επανάσταση.

Ταιριάζει μ' όλα.

Είναι δυνατότητα όλων, απευθύνεται σε όλους.

Είναι παράθυρο στο μέλλον, είναι η παρουσία του μέλλοντος στο παρόν.

Ευχές για σας και τη νύχτα.

υγ. ο George  White είναι υπαρκτό πρόσωπο που  μου κάνει την τιμή να μοιράζεται τις σκέψεις του στο μπλογκ μου. 

σκέψεις.

εικόνα

ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΛΕΥΤΕΡΟΙ.

Γιατί οι αγνοημένοι είναι πιο αγανακτισμένοι' αγανακτισμένοι με τους αγανακτισμένους της άγνοιας, που αγανάκτησαν επειδή τους στέρησαν τα gadgets της κατανάλωσης και τους πήραν τον καθρέφτη της ναρκίσσευσής τους, που τυρβάζουν την επαναστατικότητά τους με κούφιες λέξεις, κούφια συναισθήματα. Μορμολύκεια του παρελθόντος απ' τα οποία οι πιο ζωντανοί  θα αναγκαστούν να αποκηρύξουν αυτό που είναι, για να γίνουν αυτό που οι αγνοημένοι ψελλίζουν μέσα στη μοναχικότητά τους. 
Το κάλεσμα για συλλογικότητα έναντι της ατομικότητας, για κοινοκτημοσύνη έναντι της ιδιοκτησίας, για την Παγκόσμια Επανάσταση που δε θέλει να πάρει πίσω τον προηγούμενο μη πετσοκομμένο μισθό για να συνεχίσει τη συλλογική βοσκή στο λιβάδι των χοντρών, νωθρών αγελάδων, ούτε θέλει να κρατήσει το σπιτάκι του τη στιγμή που καταστρέφεται όλος ο πλανήτης. Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα Αυτός είναι ο λόγος για την πανανθρώπινη επανάσταση. Με νέα ματιά, άλλη οπτική, ένα κύκλο που σχηματίζεται μεριμνώντας για τους άλλους κι ολοκληρώνεται στο σημείο του ν'  αγαπάμε πιο άδολα τον εαυτό μας, με κέντρο την Προσφορά, το "δίνειν", την καταδίκη του εγωκεντρικού παίρνω, ωφελούμαι και την αδιέξοδη αγωνία του "κατέχειν" που κατακρεουργούν συνειδήσεις μέσα στην πρέσα της γενικευμένης ποσοτικοποίησης του θεού Μάμμωνα.
Σας φαίνονται μακρινά;
Ε, όχι! ΓΙΝΑΝ ΧΤΕΣ!

ΑΝΑΛΟΓΙΣΤΕΙΤΕ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ.

Οι φωνές μπορούν να ενωθούν και να παρασύρουν τα σκουπίδια της σύγχρονης πολιτικής πραγματικότητας. Οι πρακτικές ν' αποκτήσουν στόχο. Το αύριο είναι αργά. Το ΤΩΡΑ, όσο ποτέ άλλοτε επιβάλλεται. 
Η καταστροφή πρέπει να σταματήσει.

G.W.

σεξ και βρούβες

Κι ενώ ο κόσμος καίγεται ή χάνεται ή κάνει ό,τι κάνει ο κόσμος στις μέρες μας, ιδού και κάποιοι ευτυχείς, ερωτύλοι θα μου πει κάποιος αλλά ποιος ακούει πια;

Κατόπιν ωρίμου σκέψεως και ατέλειωτων λογαριασμών -ουπς! λάθος λέξη, ατέλειωτων συλλογισμών βρήκα τη μοιραία του μπακλαβά γωνία, εκεί που η ζωή είναι γλυκιά, κοινή συναινέση πάντα. Γιατί τί τις θέλουμε τις πολυτέλειες και τα λούσα; Πάμε για βρούβες! Δεν είναι της εποχής; Υπομονή. Όταν μια φωνούλα μας έλεγε διάφορα και πολλά γιατί δεν παίρναμε ένα αγροτεμάχιο στην Καλαβρία να μην ξεχάσουν κι οι εκεί βασανισμένοι τη γλώσσα; Πολύ καλά, τώρα καλύβη στο μαγευτικό Ουζμπεκιστάν. Την αγάπη μας και μία καλύβη. Φως, νερό, τηλέφωνο ούτε κατά φαντασία! Ύπαγε οπίσω μου σατανά!! Αλλά επειδή έχουμε κι ένα δέσιμο αίματος με το υγρό στοιχείο, καλό είναι και το Αζερμπαϊτζάν που κέρδισε και στην Eurovision φέτος, αλλά και το Ιράν, πως πως! Η αλεπού εκατό χρονών και τ' αλεπόπουλο εκατόν δέκα! Εκ της Περσίας έρχομαι ή πάω, αναλόγως..

Σε άλλη περίπτωση υπάρχει ο φόβος να συμπεριληφθούμε στη λέσχη των αγνοημένων. Ποιος φόβος δηλαδή που τ' όνομά μας φιγουράρει σ' αυτά τα ξεχασμένα κατάστιχα....

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΓΝΟΗΜΕΝΟΙ.

Όχι δεν το έχω το θέμα παιδιόθεν, αργότερα μου ήρθε τ' αστροπελέκι. Εκεί που καθόμουν στη στάση του λωτού, κεράκια στο δάπεδο, συγκεντρωθείτε στη φλόγα, κλείστε τα ματάκια, μαύρο σκοτάδι είπατε; Μαύρο σαν καλιακούδα; Αβέβαιο το μέλλον' ας ακούσουμε λίγη μουσική από το Θιβέτ. Θιβέτ, άλλη καλή χώρα κι αυτή! Με τα πόδια απ΄τη Σιβηρία μια ταινία δρόμος, πολύ περπάτημα βεβαίως αλλά κι εμείς στο περπάτημα είμαστε τζιμάνια, η πορεία, της πορείας και, για να στάξω και μια πρέζα φαρμάκι, σε λίγο η πορεία του παρία. 

Είπαμε να μην ξεχνιόμαστε κι η δική μου ουρά μέσα. Πάνε οι ρόδινες παρειές! τώρα θα γίνουμε ασκητές, θ' αγιάσουμε, θα πούμε το ψωμί ψωμάκι! Πάει η Ντον Περινιόν κι ο Ντον Τζιοβάννι - αν και κάτι πήρε τ' αυτί μου για εισιτήρια με έκπτωση στη Λυρική Σκηνή, σπεύσατε! Τώρα Δον Κορλεόνε και  «I'm going to make him an offer he can't refuse». Ποιος θα κάνει τί και σε ποιον; Η συνέχεια στην οθόνη. 

Κι έτσι, μ' αυτά και με τ' άλλα, το πήρα πια απόφαση να αφοσιωθώ εις την διονυσιακήν λατρεία, πάει και τελείωσε. Και σαν ένας άλλος Λι Τάι Πο να πάω να πιάσω το φεγγάρι και να πέσω στο ποτάμι να πνιχτώ. Όμως κι ο Διόνυσος μου κάνει νερά, μια έτσι, μια αλλιώς, μήπως φταίει και το στραβό μου το κεφάλι που δε λέει να βάλει μυαλό, δεν ξέρω, και κάθομαι με το ταγκράμ νυχτιάτικα και παιδεύομαι και δε λειτουργεί κι ο εξωτερικός σκληρός κι είμαι στη μούγκα, να ανθρώπινες τραγωδίες, να! Λέω επίσης επειδή είναι η εποχή τους και το "πόσ' απίδια βάνει ο σάκος" μπορούμε ίσως να το υποθέσουμε, αλλά στο θηλυκό του, το φρούτο αυτό κάπου την έχει την ουρά, λέω ν' αφήσω τους διονυσιασμούς. Να σοβαρευτώ λιγάκι. Μόνο σεξ και βρούβες από δω και στο εξής. Τραλαλά και βρέχει εδώ με το τουλούμι!

Να μην ακούω λέξεις όπως "κακοτεχνίες" και "μπάζει το ταβάνι". Ποτέ. Ορίστε χάλια, έχουμε γίνει όλοι γκρινιαρόγατοι νιαρ νιουρ συνεχώς, όλο και κάτι μας φταίει!! Φθινόπωρο είναι άμα δε ρίξει κι ένα νερό πότε θα το ρίξει; 

Πώς το λέει κι ο λαός; Ποιος είναι αυτός; Από την κακιά μητριά και πέρα οι καθρέφτες έχουν παροπλιστεί, θεωρούνται επικίνδυνοι; -αυτή η κακιά μητριά κάτι μου φερε, ένα φλας, μιαν εικόνα, αλλά τώρα έσβησε και πάει... "ο βρεμμένος τη βροχή δε τη φοβάται;"

Μήπως, όμως, να κοιταχτούμε λιγάκι μεταξύ μας, έτσι για να επιβεβαιώσουμε την παρουσία μας και να σταματήσουμε να αγνοούμε κι εμείς, ο ένας τον άλλο;

Τώρα θα μεταβώ εις ονειρότοπον. Να κοιμηθώ ένα δίωρο και να ξυπνήσω πάλι. Πού να πάω στο μαλακό ή στο σκληρό ντιβάνι; Αμφότερα με κοιτάνε με ύφος παραπονεμένο. Δεν τα καταδέχομαι τις νύχτες από τον καιρό του Αλή Μπαμπά. 

μουσική από blog .
εικόνα

καλημέρα.

"είμαστε αγνοημένοι", φράση του George White