ρεμβασμός

 

Νοεμβριάτικες συννεφιές. Νοεμβριάτικες βροχές. Οι καβαλλάρηδες της βροχής με τα συνεφέννια τους άλογα τρέχουν στον ουρανό μέχρι να βαφτούν οι οπλές στα πορφυρά και τα λιλά μιας μαγευτικής δύσης που διαπερνά τα σύννεφα και τα χρωματίζει όλα με τη δική της παλέτα. 

Πάλι το μακριά και το κοντά χάνονται στη σχετικότητα του σούρουπου.

Πάλι το εδώ και το εκεί είναι σε σημείο τομής.

Έτσι, για μια φευγαλαία στιγμή. 

Καθόμουν στην κουζίνα και σ έβλεπα να φτιάχνεις τον καφέ. δυο φλυτζάνια στον πάγκο. Με κοίταξες και χαμογέλασες. Μ΄ αγκάλιασες, με φίλησες.

Αυτό ήταν.

Βράδιασε.

  

κόκκινο κρασί

κομπολόι συναστριών
εδώ ή εκεί ή παντού ή πουθενά
αναρχία
σκόρπια παράλληλα σύμπαντα που μπαίνουν σε τροχιά και γελούν όλα μαζί
κι ανθίζουν όλα μαζί
και οι ήλοι τους ανατέλλουν και δύουν τη ίδια στιγμή
σ εκπληκτικές ανατολές και μαγευτικές δύσεις.
κι όταν κάποια στιγμή επέρχεται η στιγμή που γίνεται σιωπή
τότε η στιγμή διευρύνεται και γίνεται ένα ατελεύτητο δευτερόλεπτο του οποίου η δόνηση πάει ως τα πέρατα όλων των κόσμων και μ 'ένα πλατάγισμα του ηχητικού κύματος όλα επαναπροσδιορίζονται και παίρνουν και πάλι μια  θέση στο συμμετρικό όπου να ναι του χαρτογραφημένου, λέμε, κόσμου μας.
κι όλα πάλι αταίριαστα είναι.

αλλά μες στο γενετικό κώδικα καθενός απ αυτά τα ανεξάρτητα αλλοπρόσαλλα σύμπαντα μπήκε η πληροφορία.
που ωριμάζοντας ίσως φέρει μια κοσμική σταυροφορία ή ίσως απλά στην επίγνωση της δυνατότητας ίσως να μπορέσουμε ν ανοίξουμε τα μάτια μας και να συνειδητοποιήσουμε αυτά τα απλά πράματα που μας ενώνουν και μας διευρύνουν ταυτόχρονα.
 για τη ώρα διανύουμε την εν Χριστώ εβδομάδα των Παθών, ημέρα της Σταύρωσης, πάθος και πένθος ομόρριζα.

κι η όλη ιστορία είναι ένα ωραίο ένδυμα. ή άσχημο; καινούριο ή πολυφορεμένο; μια νέα εμπειρία ή το χρονικό μιας προαναγγελθείσας έκβασης; πόσα παράσημα έχουμε, ολόδικά μας να βάλουμε σ αυτό το ρούχο; κερδισμένα από άνισες μάχες; από νικηφόρες μάχες με πολλές απώλειες; από άλλες νικηφόρες μάχες από τις οποίες θεωρητικά περάσαμε αλώβητοι αλλά κι εμείς με τη σειρά μας σπείραμε παράσημα να μαζέψουν οι άλλοι;

ίσως πάλι, στο πνεύμα αυτής της μέρας, ίσως πάλι το πνεύμα αυτής της μέρας να είναι αυτό ακριβώς. το να μη βάλουμε κανένα ένδυμα, να μείνουμε για λίγο γυμνοί και περιφερόμενοι στα δαιδαλώδη μονοπάτια της ύπαρξής μας μέχρι να βρούμε εκείνη την για πολλούς κλειστή πόρτα του σκοτεινού δωμάτιου. είναι δωμάτιο ή είναι πόρτα εξόδου ή είναι πόρτα εισόδου; ας ανοίξουμε αυτή την πόρτα.

αιωρούμουν στο σκοτάδι και είχε κρύο. το κρύο ήταν μια αντικειμενική συνειδητοποίηση, δε μ ενοχλούσε, ήταν μια απλή διαπίστωση. πολλοί βαθμοί κάτω από το μηδέν. αλλά δεν ένιωθα μούδιασμα. μόνο άπλα. 

ο θάνατος σαν προοπτική, σα συμβάν, σα γεγονός σαν ανάμνηση είναι άρρηκτα δεμένος με την κοσμογονία.
χτίζει μέσα μας κόσμους περίεργους, πρωτόγνωρους.
είναι μια σφραγίδα με ανεξίτηλο μελάνι.

κοιτούσε το δρόμο πέρα κι ένα κάτι έκανε το τέρμα του να μοιάζει χαμένο στο πουθενά. "Κάτι που μου αρπάζει τα όνειρα σαν τα μάτια σφαλλούν, κάτι που πίνει το μεθύσι στην τελευταία γουλιά του κρασιού, κάτι που κάνει το βήμα μου βαρύ κι αφηρημένο, κάτι που ναι πλάι μου; πίσω μου; σίγουρα μπροστά μου."

εδώ, τώρα, υπάρχει μια ηλεκτρική κένωση. μια δυναμική που κάνει το αποτρόπαιο ακόμη πιο δυσεπεξέργαστο.
η θυσία.

η ύστατη προσφορά
η αναίρεση του θανάτου

δεν παίζω έτσι, λέει, πρέπει να με φοβάσαι.
μη σε μέλλει, ξέρω εγώ,

το οικειοθελώς και η γνώση.
αχ αυτή η γνώση.
έκλεισεν την παράδεισον διά παντός και όπου ξεφυτρώνει ανατροπές πολλές.

αφέθηκα σ αυτήν την πρωτόγνωρη άγνοια και δεν είχε τίποτα να κάνει με μαθηματικές εξισώσεις. ήταν απλά εκπληκτικό. να μην ξέρεις τίποτα πια αλλά να έχεις επίγνωση των πάντων.

φέτο δεν έχει εκκλησίες. οι ξύλινοι χτύποι των ήλων δε θα μπλεχτούν με τους βαρείς μεταλλικούς ήχους από τις καμπάνες, αργόσυρτους και θλιβερούς. το βιβλιαράκι της σύνοψης στο ράφι μ ένα κερί μισοκαμμένο  από τα πέρσι κάπου στις σελίδες του.

μες στο συνειδητό μας ο θάνατος είναι κάτι σαν ελάττωμα. κι όμως ζούμε τόσους πολλούς που είναι παράδοξο. με ποιους μπορούμε να πορευτούμε και ποιους δεν μπορούμε ν αντιπαλέψουμε.

σκέψεις και περισυλλογή.  κι η Άνοιξη σφριγηλή. λουλουδιασμένη. βροχοστολισμένη. ανυπάκουη.
θα περάσει μες απ τη φωτιά και καψαλισμένη θα μας οδηγήσει με σταθερά βήματα και φέτος σε μια νέα....

το κάθε πράμα στην ώρα του. έλα κοντά μου. είναι νύχτα είναι βράδυ. όλα ακόμη είναι ζωντανά. όλα ακόμη παίζονται. έλα.

της κολοβής γάτας σκέψεις - άμα χάσεις την ουρά, αναγκαστικά κοιτάς και λίγο παραπέρα...

αυτό το καινούριο φεγγάρι δε με πάει.
δεν ξέρω τι μου φταίει αλλά τι του φταίω κι εγώ;
είπα ν αλλάξω κονάκι κι απ το κακό στο χειρότερο.
παπαπα
ουδέν όφελος. τίποτις.
η καρδιά μου ανοίξιασε κι ενώ η γάτα μου εγκυμονούσα απεσύρθη και ποιος ξέρει πού βρίσκεται και γεννοβολάει, η καρδιά η δκή μου κάνει τούμπες και αταξίες σαν να μην υπάρχει αύριο.
τόσον ζεν χαμένο, ωιμέ.

θέλω να φύγω να πάω στην εξοχή αλλά όλο και κάτι με κρατάει εδώ και δεν ξεκινάω. αλλά η εξοχή έρχεται κάθε βράδυ στα όνειρά μου και ξυπνάω με την αίσθηση της ακρογιαλιάς στις άκρες των ποδιών μου κι αυτό το γλυκό χάδι του ήλιου. ο πεινασμένος γαρ... ακομη πάπλωμα διπλό και μια ολίγη από θέρμανση δε θα έβλαπτε καθώς οι νύχτες ψυχρούτσικες ακόμη.

θα πρεπε να πάω να κοιταχτώ ίσως σ ένα γιατρό αλλά σκέφτομαι θα μου κατεβάσει τη Μαχραμπαράτα και δε θέλω τίποτε ν ακούσω. λέω καλύτερα ν ακολουθήσω τη ρωσική θεραπεία με βότκα και μαύρο τσάι. χοχο.

τώρα περί της πολιτικής, τι ν η πατρίδα μας, α! έχομε κι απ αυτό; έχομεν και παραέχομεν και υπερπατρίδα Ευρωπαική και υπερατλαντική διότι είμεθα Έλληνε κονκισταδόρες -χα!- και χουβαρντάδες με υπερταμείο και απ όλα τα ωραία και θεσπέσια κι εμείς τι θέμε πια;
ουπς
τι θέμε άραγεεεεε;

νάτα πάλι. αποσυντονίστηκε η πυξίδα με τούτα και με τ άλλα.
είναι αυτό το ζαβολιάρικο φεγγάρι. δε με θέλει μα καθόλου.
βρε δε πα να το βάζω στο σωστό το δρόμο με αντιστικτικές συνθέσεις καθώς ανατέλλον λούζει την κάμαρη του σαλονιού μου εκεί που βρίσκεται το πιάνο με την ουριτσα του, βρε που στα τζάμι του κολνάω μικρές διάτρητες φιγούρες να πάει σχήμα σαν παραμύθι, τίποτε.
με βασανίζει σταθερά.

λέω να μεταναστεύσω - καλά εδώ δεν πάω με το αστικό στην πλησιέστερη πλαζ- αλλά είναι τόσο φορεμένο πια που χάνει -λέμε τώρα- το στυλ του. και πού να πάω;
τουρίστρια σε παράλληλα σύμπαντα;
ας πάω να βάλω μια μουσική.

κύματα να γενούμε , διαθλούντες αφροί, ιριδισμοί, να μάσουμε τα θρύψαλα και τα κοχύλια, να βγει μες απ τη σιωπή μια άχνα, μια αναστεναγή. βίρα τις άγκυρες ΄ατέρμονο ταξίδι ν αρχινήσει.
μια φορά κι ένα ζαμάνι....

εδώ

νάτος ο Αυγουστής και πάλι

ήρθε κι ο Σωτήρης κι έφυγε

και σωθήκαμε

τι άλλα;

τώρα τελευταία σκέφτομαι πολύ μωβ λιβάδια

μωβ ουρανούς

όχι έξαλλα πράματα\

απλά και απαλά στο χρώμα της ξασπρισμένης λεβάντας

η θάλασσα

είναι μέσα μου και

ταυτόχρονα\πολύ μακρυά μου.

  ο ήλιος είναι πάνω μου

και κάτω μου

καίει τις πατούσες μου όταν περπατώ στη βεράντα

ελλείψει τεντών.

οι γάτες

πωπω

πολλές και μαύρες

α παι τη τι κές

φασαριόζες

καταστροφές μες στην απόλυτη ησυχία.

η άλλη ησυχία

μακροημερεύει

και

καταστρώνει βιβλίο παράλληλων συμπάντων.

ένα κεφάλαιο λέει

το σύμπαν όπου η ύπαρξή μου είναι το παιδί που δε γεννήθηκε.

χα.

για ένα παράξενο λόγο, μέσα από τεθλασμένες γωνίες,

μου λείπετε.

δε μου λείπετε, είστε εκεί

ο καθείς εφ ω ετάχθη

άστρα σ ένα χάρτη φτιαγμένο ολίγον κατά φαντασία.

οι ελέφαντες έχουν συνέπεια. είναι εδώ τον Αύγουστο.

δεν παραθερίζουν.

εδώ, στον τροπικό της πανσελήνου

με φερετζέ απόψε.

το κουτί ανοίγει

ανάσα,

το κουτί κλείνει κι όλα γίνονται\απαλό μωβ.

αέναο.

σσσσ....

Φάρος

αχ
αχ βαχ
αχ αχ
ήρθε και ο Γάλλος και μας πήρε τα ασημένια κουταλάκια.
μείναν οι φωτογραφίες δίχως κορνίζα.
τέτοια θεάρεστα.
μα ποιανού θεού;
θεός εδώ, θεός εκεί, που ν ο θεός;
ρουβίκωνας εδώ, ρουβίκωνας εκεί
μα ποιος μιλεί;

το συνηθέστερο στα δύσκολα είναι η φυγή.
όχι από την Αίγυπτο.
από την πραγματικότητα.
από τα δύσκολα.
είναι γλυκειά η παγίδα της φυγής.
είναι μια - τάχα- λύση.

και πώς να κουμαντάρουμε τους φυγάδες αφού κι εμείς φυγάδες είμαστε;
αλλά τελικά όμοιος ομοίω αεί δεν πελάζει.
είναι στο ποιοτικό η ειδοποιός διαφορά.
καθώς αυτοί στο προφανές αντιδρούν
μεις, όμως, ξέρουμε ωραιότατα να εθελοτυφλούμε.

ας είναι. τώρα στα δικά μου.
με παρέσυρε το ρέμα της φαντασίας κι έχτισα ένα μικρό φάρο κάπου μακριά.
γύρω, ολόγυρα θάλασσα.
μικρό πετρόχτιστο σπιτάκι, μινιατούρα.
ένας καναπές - κρεβάτι, μια μπερζέρα, βιβλιοθήκη, ράδιο, γραφείο, ένα παλιό χαλί με τριαντάφυλλα, μια σόμπα που να εκτελεί και χρέη κουζίνας, ένα παλιό ψυγείο.
εκεί είναι η φυγή μου.
αυτού, στο φαντασιακό σπιτάκι.
σαν ξαπλώνω, κλείνω τα μάτια και διακτινίζομαι.
ακούω με το νου μου τη θάλασσα να σπα στα βράχια
να μου λέει το δικό μας ιδιαίτερο νανούρισμα.
και σιγά σιγά αποκτώ την αίσθηση του χώρου, τις μυρωδιές και τους ήχους.
τις σιωπές του.
κι έτσι αποκοιμιέμαι.

σαν ξυπνώ, πολλές φορές νομίζω θα σηκωθώ και θα είμαι αλήθεια εκεί.
ωραία ξυπνήματα τα θεωρώ αυτά.
επειδή έχω λίγο χρόνο.

και κάποιες φορές, πάλι, μες στη μέρα, μπορεί μια μελωδία από το ράδιο - καθότι λάτρης των ερτζιανών- να με πάει άξαφνα στο φάρο μου.
ή κάτι άλλο. μια γουλιά αβίαστη καφέ.
σαν τρέχω στους δρόμους, λέω, μάζεψε ζωή και κοσμοσυρροή τέτοια δε θα χει στο φάρο.

λέω με το νου μου, θα πρέπει να έχω κάποιες προμήθειες παραπάνω.
κι αν τύχει κάτι και βρεθώ με μουσαφίρηδες ναυαγούς;
πολύ προβληματίζομαι.
και κάνω λίστες των απαραιτήτων που πρέπει να έχω.
ένας χαμός.
τί εύκολα που είναι όλα στον πολιτισμό!

μα δεν πτοούμαι.
μ αρέσουν τόσο οι φάροι που ήμουν αποφασισμένη να καταταγώ στο ναυτικό -χιχι-
ακόμη ένα όνειρο.
μια δική μου φυγή.

αν και στην πραγματικότητα θα ήθελα καθένας από εμάς που έχει συναίσθηση και τσαγανό να πάρει μια κόλλα Α4 και να γράψει ή να τυπώσει " Δεν συμμετέχω σε ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα από τις 6 Ιούλη 2015 και μετά αλλά μπορώ και θα αντιδράσω" και να το κολλήσει κάπου έξω. εγώ θα το κάνω. θα ήταν ωραία να γεμίσει ο τόπος από τέοιες δηλώσεις. ειδικά πλάι στα ενοικιάζεται των κλειστών μαγαζιών ή όπου θεωρεί κανείς καλύτερο να είναι.

για τους φάρους, πάλι, αν ξέρετε κάτι ενημερώστε με. είμαι έτοιμη ψυχή τε και σώμα να πάω!
ναι ναι.

- ο φάρος δεν είναι από Ελλάδα. έχει, όμως τόσο χαριτωμένα σκαλάκια....

συμπτώσεις

ααααααααααααχ
εδώ και λίγες μέρες άλλαξα το σενάριο των φαντασιώσεών μου.
έχω κι εγώ φαντασιώσεις, τί νομίζετε;
μία από αυτές για παράδειγμα είναι να έχω ένα μίνι καφέ κάπου σ ένα πεζόδρομο της πόλης μου.
κάποια στιγμή, στους περιπάτους μου, είχα βρει και το ιδανικό σημείο.
σε ένα στενό, καθώς η πόλη έχει αρκετά στενά και πολύ συμπαθητικά, εντελώς στο κέντρο.
μικρό το φαντάζομαι με πολυθρονίτσες έξω και ένα πιάνο μέσα, χαλαρό κι ωραίο.
έλεγα να το ονομάσω Li café από το νηπιακό μου όνομα που ήταν Λίλλυ και από το σημείο του νότου που στα κινέζικα είναι Λι.
τώρα η αλλαγή έγινε μάλλον κάτα τύχη. εκεί που έπαιζα ένα παιχνίδι σαν παιδί κι εγώ, εμφανίστηκε μια παίκτρια που την έλεγαν Lee.
A! τι ωραία σκέφτηκα. να θα το πω το μικρό μου καφέ Lee και Lou -από τον Lou Reed.
και πολύ χάρηκα.
της φαντασίας χαρές βεβαίως.
ήρθε σήμερα ένας φίλος και εκεί που λέγαμε τα συνήθη δυσάρεστα μου λέει. ξέρεις έβλεπα μια εκπομπή που μιλούσε η Μαργαρίτα Καραπάνου.
- Α ναι, απαντώ. ξέρω. Η Κασσάνδρα και ο Λύκος.
- Σωστά. συμφωνεί κι ο φίλος μου. μιλούσε για την κατάθλιψή της και έλεγε διάφορα.
έλεγε θα γράψει ένα θρίλερ που κι ο Στέφεν Κινγκ θα ωχριά. έγραψε κι ένα βιβλίο που λέγεται Lee και Lou.
γκλουπ!
μικρός που είναι ο κόσμος. τώρα πρέπει να διαβάσω αυτό το βιβλίο οπωσδήποτε. χιχι.

σαν όνειρο

έκλεισε τις πόρτες μία μία. ήσυχα κι αθόρυβα.
απαλό άγγιγμα, μαλακά πατούμενα, ελαφρύ βάδισμα.
σαν έκλεισε και την τελευταία πόρτα έμεινε ο διάδρομος έρημος.
μόνο το σαράκι στην κομόντα κάθε τόσο έκανε κριτς κριτς μες στη σιγαλιά.
βρέθηκε έξω
σ ένα εναλασσόμενο έξω.
ένα τρελό ζάπινγκ εικόνων, τοπίων.
αυτό είναι το μέσα έξω μου; αναρωτήθηκε.
αχ με ζαλίζει.
άπλωσε το χέρι κι άρπαξε μια εικόνα. μια εικόνα τυχαία.
ξάπλωσε κάτω από το δένρο και το σκούντησε απαλά με το πόδι.
κι άρχισαν τα λουλουδοπέταλα να πετούν ολόγυρα.
ευτυχία.

εικόνα και μουσική από εδώ

Αυγουστιάτικοι ελέφαντες 3

ημέρα ελεφάντων
ημέρα πεφταστεριών

έλεγα  να πάω σε μια βουνοκορφή. να λουστώ πεφταστέρια. μα έμεινα εδώ, στο τσαρδί μου και ίσως σ ' ένα παράλληλο σύμπαν, ένα παράλληλος εαυτός μου να είναι εκεί που πρέπει, καβάλα σ' ένα αστέρι που πέφτει και να ξεκαρδίζεται στα γέλια. 

εδώ, στην πράσινή μου κάμαρη,  στο πράσινο του πεύκου, το μόνο που αχνοφέγγει εκτός του υπολογιστή είναι η ολογραφική απεικόνιση του Ιανού. με κοιτά με το κακό του ύφος. 

μονά ζυγά ζοφερό το μέλλον.

κάνω ένα διάλειμμα. απολαμβάνω το αεράκι του ανεμιστήρα. κάνει πάντα τον ίδιο διαβολεμένο θόρυβο που νομίζεις θα ξεκολλήσει από το ταβάνι και θ αρχίσει να πετάει στο δωμάτιο. γκραν γκινιόλ τελείως.

αχ η ακατανίκητη γοητεία της ονειροπόλησης! λίγη μοναξιά, λόγο αεράκι, λίγη μουσική και φςςς πάει το πνεύμα! πάει και χορεύει εκεί που λέγαμε σ ένα άλλο σύμπαν. 

πάει και χορεύει σε άδεια μπαράκια. μια ψυχή εδώ, μια ψυχή εκεί, σκόρπιες. βγαίνοντας άδειοι οι δρόμοι, τσουπ να μια γάτα,  πυρρόξανθη, τσιμπλιασμένη, πολύ ταλαιπωρημένη. ψιψιψιψι έλα να σου δώσω φαΐ. και ακατάδεχτη. χμ. 

περνάει κι από εδώ. με βλέπει ο παράλληλός μου εαυτός και κουνάει το κεφάλι συγκαταβατικά. αχ μοιάζει να σκέφτεται, αχ. 

και την κάνει πάλι. πάει να κάνει μαγικά.

πάει να κάνει ό,τι θέλει.

θα γυρίσουμε στη δραχμή με μεγάλη επιτυχία.

θα γίνει νόμιμη η καλλιέργεια φούντας και θα έρχονται όλοι οι δυστυχισμένοι και φτωχοί Ευρωπαίοι -και άλλοι βεβαίως- για να ξεχάσουν τους καημούς τους αλλά σε ορισμένους δε θα δίνουμε.

τα ελληνικά θα γίνουν πάλι πολυτονικά και η ελληνική γλώσσα θα είναι υποχρεωτική δεύτερη γλώσσα σε όλες τις χώρες του κόσμου. -τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου...-

θα γιατρευτούν οι αρρώστιες όλες και οι άνθρωποι θα πεθαίνουν μόνο από βαρεμάρα.

θα γίνω ξανθιά ψηλή γαλανομάτα και θα μιλάω απταίστως Σουαχίλι.
χο χο.

καλό μήνα!

εν ολίγοις

και σε ένα άλλο παράλληλο σύμπαν

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΒΡΑΔΟ

ΚΑΙ ΚΑΛΉ ΚΥΡΙΑΚΗ

σταθερά προς τα πίσω ο χρόνος

άντε και θα φτάσουμε στο ΄21!!

στα χαμένα.

Είναι μέρα ή νύχτα;
Είναι συννεφιά.
Είναι σήμερα ή αύριο;
Είναι το τώρα και το εδώ.
Είναι πραγματικότητα, όνειρο ή απλή φαντασία;
Είναι καλάαααα.

Πυξίδες στο τσουκάλι. Η γεωγραφική, η εσωτερική και μια άλλη, μια πιο παράξενη, άκρως παρεμβατική και τζαμπανέτισσα. Αυτή που φέρνει τις καταστροφές και τις θύελλες ενώ τα μάτια σου διαβάζουν μπουνάτσα, νηνεμία κάλμα. Μα μέσα, στο εντός αυτής της φαινομενικά ανώδυνης συννεφιάς, μια άλλη σκηνή ανοίγει, και να, λαθρεπιβάτης βρίσκομαι σε ένα κόσμο χωρίς του ορίζοντα σημείο κανένα. Σημείο μηδέν ή πουθενά.

Βαρέθηκα τις μέρες σας, βαρέθηκα το χώρο

Αφήστε με δώ να ξαποστάσω, να ξαναγεννηθώ.

Και μες στο χάος τούτο έναν άλλο δρόμο θε να βρω.

Πρέπει να χαθείς για να βρεις ένα μέρος που δεν βρίσκεται.

Αλλιώς όλοι θα γνώριζαν που είναι.

Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Στο Τέλος του Κόσμου.

Αγάπη και κατανόηση;;;

ας πούμε αυτή την εβδομάδα, θα μάθουμε κάτι καινούριο. θα προσεγγίσουμε κάτι το ακατανόητο, 
θα διευρύνουμε λίγο τους ορίζοντες μας.

έτσι, για να σκάσουν οι εχθροί μας και όλοι τους οι φίλοι, χο χο.

Irish Mist

 ...από πάνω παπλώματα πυκνά συννεφένια

κι εδώ, παιχνιδιάρικα πέπλα πάχνης.

Δεν είναι βροχή αυτό





Είναι κάτι άλλο, πιο μυστηριακό...

Αυτό το απόγευμα σηκώνει ξάπλα και χουζούρι.

Όποιος μπορεί -και θέλει- ας το απολαύσει.

εγώ αποφάσισα να αλητέψω.

2046

το 2030 θ ανασάνουμε, θ ανακάμψουμε!
οπότε το 2046 θα είμαστε πανέτοιμοι για...
για τί;
για κάτι σαν αυτό;
ένα κλειστό δωμάτιο.
ατμόσφαιρες και υποσχόμενες απολαύσεις που πιθανόν, καλώς εχόντων των πραγμάτων, να ευοδώσουν.
είναι κι ο εγωισμός.
πάνω χέρι, κάτω χέρι.
και τα περ' αμπέλια.
Τώρα που μιλάμε, όμως,
θα πάρουμε τις πέτρες απ το μυαλό μας να κάνουμε ξερολιθιές να χτίσουμε σιγά σιγά τίποτα πραγματικότητες;

υπό κατασκευήν...

αμάν η αγάπη.

Ήπια άσπρο πάτο το κρασί και τα άστρα έγιναν θολά
Και τα μάτια μου μαζί έγιναν άστρα θολά
Ήπια και περπάτησα χωρίς διόλου να κουνιέμαι
Κι αφουγκράστηκα
Τη νύχτα
Ένα συρτό κομπολόι λεπτών
Κόμπο τον κόμπο ν αλλάζει
στα δάχτυλα να γλιστράει
κι οι κόμποι λύθηκαν κι έγιναν ματιές
λογάκια
καλοκαιρινό αέρι τρυφερό
έγιναν κάτι που την αίσθησή του έχω, 
μα το χω στ αλήθεια ξεχασμένο.
Έγιναν σύννεφα 
να κρύψουν τα θολά μου αστέρια – μάτια
ταξίδεψαν στον ουρανό
κάνοντας τον γύρο της γης.
Άμα έχω αίστηση κι είμαι άνθρωπος 
Τι χαρά να πιάνω λίγο χώμα και να το πετάω στον ήλιο
Τι χαρά στο κύμα να λούζομαι 
και να λάμπουν οι στάλες οι θαλασσινές φεγγάρι
Να ορέγομαι και να γεύομαι
Να χαίρομαι και να λυπάμαι 
Να κοιτώ και ν αναθυμιεμαι
Σιωπηλές κουβέντες των δάκτυλων κι η ανάσα ταξιδεύει σε μια μεταξένια κουρτίνα π αργολικνίζεται ενώ κάτι, κάπου, κάπως συμβαίνει.
Άμα είμαι άνθρωπος κι έχω κορμί
Τι χαρά στις άκρες των δάκτυλων μου να βρίσκω την παρουσία σου
Στις άκρες των ματιών μου να βρίσκω την εικόνα σου
Στα κοχύλια των αυτιών μου να χω τη φωνή σου
Μαλακό χρυσό τσάι με μέλι σε κρυστάλλινη κούπα 
που αχτίδα απ ηλιόφως το διαπερνά.
Φως, κλέφτης και μαρτυράς μαζί 
την ώρα που 
τα αχ μας ζυμώναμε 
Κι η κουρτίνα η μεταξωτή λικνιζόταν αργά 
σ ένα λιγωμένο λιόγερμα
Άμα είμαι άνθρωπος κι έχω νου
Τι ωραίο κι αστείο να προσπαθώ όλα να τα καταλάβω 
Να τιθασεύω τ άλογο
Τoν τίγρη
Τι ωραίο κι ανόητο να προσπαθώ να τιθασεύσω εσένα
Ή ακόμη κι εμένα
Ή ακόμη και…
Κουβέντες αιωρούνται γύρω μου κι είναι η ώρα αργά
Αργά ακούω
Αργά κοιτάζω 
Καθώς τ Όνειρο γλυκά χάνεται 
Σαν ένα σάρι στη γωνιά του δρόμου
Που η κίνησή του με ταξιδεύει σε μια μεταξένια κουρτίνα 
Που χω στο νου μου 
κι όταν τα φώτα λαμπυρίζουν στα τζάμια τις νύχτες, 
αργά, 
την βλέπω πάλι ν αργοσαλεύει
Να ψιθυρίζει μια μελωδία που ξέρω τόσο καλά.
Άμα είμαι άνθρωπος
Τι χαρά να ζω
Να μαθαίνω
Να κοινωνώ
Ν αγαπώ
Να δημιουργώ
Να πεθαίνω

σκέψεις ξέμπαρκες.

γεια!
έχω μια οξεία πεθαμενίτιδα.
είναι τα μεθεόρτια, αχμ!
λέω να πέσω και να δω τους θρόνους, την υπερπαραγωγάρα σήζον δύο επεισόδιο έξι, αλλά πάλι λέω ν' απολαύσω μια δεύτερη μπυρίτσα για επιστέγασμα της γαστριμαργικής απόλαυσης κρατσανιστού κοτοπουλακίου, συνταγή παρμένη από τις Συνταγές της καρδιάς.
Χαζολογάω και χαζοπαζαρεύω, άντε, ένα τσιγαράκι ακόμη και βλέπουμε.
Σκεφτόμουν σήμερα και γελούσα τη Μικρή Ελένη.
Η μικρή Ελένη κάθεται και κλαίει κλπ.
Ναι, με φάγαν οι πολιτικές σκέψεις, χι χι.
Αχ, αργοσβήνω, αργοχάνομαι, αχ.
Μόνο ένα ντουσάκι θα με σώσει αλλά μου φαίνεται επιπονότατη διαδικασία.
Και θα την αναβάλλω.
Άραγε τί να κάνει το φεγγάρι απόψε;
Χτες, να πω την αμαρτία μου, δε μου φάνηκε και τρομερά μεγάλο.
Αλλά τί περίμενα;
Να ρθει να πέσει στην βεράντα μου και να κάνει μια φωτεινή λίμνη που μέσα της να βαπτιστώ;
Να γίνει μια αγκαλιά φωτεινή;
"Ένα φεγγάρι είμαι μόνο, φαίνεται να μου λέει.
Είμαι εκεί κι έτσι όπως με βλέπεις. Τί άλλο θέλεις πια;"
Τώρα μουτρώνω.
Αλλά θα μου περάσει.
Πάω στη βεράντα να του ρίξω πάλι μια ματιά.
Ωραία. Ανέβηκα 18 σκαλιά, κι εντάξει' εκεί είναι έρημο και μόνο στο στερέωμα καλή ώρα σαν κι εμένα.
Λίγο θαμπούλι, με μια φωτεινότητα εσωτερική -οπτική απάτη; όλα σχετικά!
Άλλα 18 σκαλιά και να μαι πάλι στο νταμάρι της Νάσα που λέει κι ο φίλος μου ο Σπύρος.
H δική μου η Νάσα είναι η καλή.
Αυτή, η άλλη, μόνο κάτι τέτοια βιντεάκια στο γιου τιούμπι ανεβάζει, το τσαμένο το κορίτσι, να περνάει η ώρα της.

The full Moon has a reputation for trouble.

Καλό ε;

Κοιτάζω τώρα προς τα παπούτσια μου που μου φαίνονται ότι είναι πολύ μακριά. Πώς να τα φτάσω για να τα βγάλω και μετά τις καλτσούλες; Κουράγιο. Λίγο κουράγιο ακόμη. Εντάξει. Α! Τώρα όλα είναι καλύτερα. Καλοκαίρεψε για τα καλά. Θέλει ξεκαλτσωσιές πια.
Ώχου πια, μα την αλήθεια βαρέθηκα να έχω σώμα. ζυγίζει κι εκατό οκάδες και μου κάνει τη ζωή πολύ δύσκολη με τις απαιτήσεις του.
Τάισέ με, πότισέ με, πλύνε με, ντύσε με, μα καλά δε με προσέχεις καθόλου; εκείνη η υδατική τί κάνει στο καλαθάκι του μπάνιου, κοιμάται; λιάσε με, γύμνασέ με, πήγαινε με στον πλησιέστερο μασέρ θέλω να χαλαρώσω λέω, αν δεν έχεις μάθει τα τσάκρα μέχρι 21 Ιουνίου θα σ εγκαταλείψω -έλα, μην κλαις στ' αστεία το λέω και τέτοια.
Αμόρε μίο του λέω θα σε πάω στο βελονιστή. Μη μου μπαίνεις.

κάτσε να σε ποτίσω
ναι, με τέτοια μπύρα, ναι.
είναι σε κιβώτιο
χο χο
μεγάλο κιβώτιο με πολλά μικρά, ελαφρά μπυράκια.
με καπάκι στριφτό.
άι!
τη δροσιά της να χετε!

 

να σε καπνίσω,
με τσιγαράκια
τέτοια
με ντεκόρ
χι χι χι
Το λοιπόν'
μόλις ντουμανιάσει το δωμάτιο για τα καλά, συν το αντικουνουπικό φιδάκι
πέφτουμε σε ανάρια περισυλλογή και διαγολισμό.
άπαιχτη η λέξη;
γλώσσεψα τη μπέρδα μου.
Διαλογισμό.
Ενδόμυχες περιπλανήσεις...

καληνυχτούλες

και

καλημερούλες

-αυτές, οι δεύτερες, επωάζονται αργά και νωχελικά τώρα.

θα σκάσουν μύτη σε λίγες ωρίτσες.

μα των φρονίμων τα παιδιά....

φιλιά.

Ηλί, Ηλί.

ωχ ένα κουνούπι!
θα μαρτυρήσω.
αν και τα κουνούπια είναι αργοκίνητα και με λίγη τύχη θα ξεφορτωθώ την απειλή εντός ολίγου.
είναι τόσο ήσυχα εδώ που έχω την εντύπωση πως είμαι καταμεσής σ' ένα λιβάδι στον Άρη. ή σ' ένα βαρκάκι στην Κασπία θάλασσα
Μπορεί ν' ακούγεται μοναχικό αλλά σας βεβαιώνω δεν είναι. Είναι σε άλλη διάσταση. Τα παράλληλα σύμπαντα που λέγαμε. Γοργοτάξιδες νύξεις κατανύξεων και πάλι στην πεζή πραγματικότητα. Αυτή, πάλι, η πεζή πραγματικότητα έχει χέρια μ' ακροδάκτυλα κοκκινισμένα απ' την βαφή των αυγών, μέρα που είναι, κι απορίες του τύπου τί μπαχαρικά βάζουμε στα μύδια σαγανάκι' λαμπάδα για το βαφτιστήρι ή σκέτο χαρτζηλίκι; γιατί μου τηλεφωνούν τέτοιες άγιες μέρες κάτι περίεργοι τύποι να μου θυμίσουν αυτά που δεν μπορώ να ξεχάσω; μήπως θα ήταν καλύτερη ιδέα ν' αλλάξω όνομα, χώρα, πλανήτη; ν' αλλαξοπιστήσω μήπως; έτσι κι αλλιώς ο θεός είναι μια πολύ ιδιαίτερη σχέση που έχει ο καθένας εδραιωμένη μέσα του παιδιόθεν, αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι είμαι λάτρης της Ορθοδοξίας επειδή έχω την αμυδρή βεβαιότητα πως είναι η μοναδική θρησκεία που δε ζορίζει κανένα. Τώρα κάποιοι λένε για την Ελλάδα πως είναι θεοκρατικό κράτος -κρατικό κράτος και τέτοια ομόριζα κι ομόηχα. Μα ποιανού θεού; Αυτού που πραγματικά -ωπ, νάτην πάλι η σκλερή πραγματικότης- είπε "απελθέτω" , που είπε "ου γαρ οίδασι" που επίσης, πραγματικά, δεν είναι το όλον αλλά το εν τρίτο του τρισυπόστατου, ή κάποιου άλλου;
Πραγματικά συμπάσχω κάθε χρόνο τέτοια μέρα. αλλά επειδή είμαι κι άνθρωπος, σάρκα δηλαδή πέρα απ' το πνεύμα και την ψυχή -άλλη τρομερή τριάδα! - αναρωτιέμαι και πάλι, όλο και πιο πολύ, de plus en plus, πού βαδίζουμε και τί σηματοδότες δρομολογούν την πορεία μας. τη δική μας πορεία την οδεύουσα μια μέρα μετά κόπων και βασάνων στο δικό μας θνητό θάνατο του οποίου δεν μπορούμε να τη σκαπουλάρουμε σαν άλλοι Λάζαροι -θα πει κάποιος "και ποιος τον ρώτησε το Λάζαρο;" πιθανότατα κανείς καθώς δεν ήταν σε θέση ν' απαντήσει.
Μεις όμως που είμαστε σε θέση ν' απαντήσουμε, εμείς οι νοήμονες των οποίων ο ψυχισμός με το λογικό πάνε χέρι χέρι αλλά σ αυτό το χέρι η μοίρα το φερε να οπλιστεί με πιστόλι σε μια ρουλέτα ρώσικη δώρο των νιπτόντων τας χείρας τους, εμείς λοιπόν μπορούμε να βγούμε απ' τη μακαριότητα της θλίψης και της κινδυνολογίας και να δράσουμε σαν κανονικοί νοήμονες άνθρωποι; κι όταν η κλωστή της ζωής μας πια κοπεί να μπορούμε, ελεύθεροι απ' το σαρκίο αφ' υψηλού πια να τηράμε έναν κόσμο καλύτερο;
Χτυπά η πόρτα μας. ανεπιθύμητοι μουσαφίρηδες έρχονται. Δισήμαντο το χτυπά. Μπας και χτυπά εν είδη ξυπνητηριού; Μα πώς στο καλό, κάθομαι και συλλογιέμαι, κατορθώσαμε μες απ' την αθωότητά μας να εκμαυλιστούμε τόσο; ανμπιλίβιμπολ! να μια λέξη που είναι κάπως κατανοητή.
Θρηνώ και οδύρομαι όταν εννοήσω τον θάνατο. Μα για ποιον θάνατο μιλάμε; των οικονομικών εισροών μας; και στρουθοκαμηλίζουμε για όλους τους άλλους θανάτους που συσσωρεύονται γύρω μας;
Αλλά έτσι είναι ο άνθρωπος. Μικρός -και μέγας εν δυνάμει αλλά κι αυτό χωράει πολλή σκέψη και δεν είναι της παρούσης, θα το αφήσουμε για την δευτέρα παρουσία μπας και είναι ελαφρυντικό, αυτό το εν δυνάμει και μετά συμπληρώστε το κενό-. Έτσι και δεν αλλάζει το πετσί του. Επιρρεπής. Και κει που πάει να μπει στον ίσιο δρόμο, με την πρώτη ευκαιρία του δίνει και καταλαβαίνει.


...τὴν ψυχήν μου ὑπὲρ σοῦ θήσω. 
ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Τὴν ψυχήν σου ὑπὲρ ἐμοῦ θήσεις! 
ἀµὴν ἀµὴν λέγω σοι, οὐ µὴ ἀλέκτωρ φωνήσει ἕως οὗ ἀπαρνήσῃ με τρίς. 

εξηγημένα πράματα. σήμερα δεν είχα κέφι για ανάρτηση. προτιμούσα να κεντώ βιολέτες για τον επιτάφιο.
δε τη γλίτωσα τελικά. με τσίμπησε ο κουνούπης.

Sons of Anarchy

true freedom

requires sacrifice and pain.

Most human beings only think

they want freedom.

In truth, they yearn for the bondage

of social order,

rigid laws, materialism.

The only freedom man really wants

is the freedom to be comfortable.

Η αληθινή ελευθερία

απαιτεί θυσία και πόνο.

Οι περισσότεροι άνθρωποι

απλά νομίζουν ότι θέλουν ελευθερία.

Στην πραγματικότητα, λαχταρούν

τον δεσμό της κοινωνικής τάξης

των αυστηρών νόμων

και του υλισμού.

Η μόνη ελευθερία που θέλει ο άνθρωπος

είναι η ελευθερία της άνεσης.

αποκριά

μεταμφιέσεις
εμφανίσεις
εξαφανίσεις
παρουσίες μπρος από παρουσίες
παρουσίες μπρος από απουσίες.

με πλαστά χαρτιά σε μια ξέφρενη χώρα
θεατρικό δίχως σκηνή και αυλαία.
παγανιστικές ασκήμιες ανείπωτης ομορφιάς.
η νύχτα ρουφάει τα χρώματα όλα
ντύνεται βασίλισσα
ντύνεται ζητιάνα
ντύνεται γρίτσα καλογρίτσα
τα μεσοφόρια της άμα τα δουν τα σερνικά ζαλίζονται.
καλή μέρα για φόνους.
εικονικούς φόνους μικρής διάρκειας.
κρατούν όσο ένα ξεφάντωμα.

κάπου νοιώθω την παρουσία σου.

η νύχτα με καπέλο πλατύγυρο
φρούτα φορτωμένο
ένα της Αμάλθειας κέρας
ποταμό σκορπά τα καλούδια.
κι η μουσική σ' ένταση δαιμονική
βγήκαν τα ξωτικά με τ' όργανα
χορεύουν και τα σκιάχτρα.

έκατσα σε μια γωνιά του δρόμου
και χόρευαν μες στο κεφάλι μου οι αναμνήσεις.
κοπαδιαστά παρέες περνούν
αλλοπρόσαλλα ύφη
εποχές και καταστάσεις ανάκατες.

τί καλά θα 'ταν να 'ταν αποκριά όλο το χρόνο.
σάματι μουτσούνες δε φοράμε
και στα κανονικά μας;
του τρέντυ. του μαστ. του κομ ιλ φο.
του βολεμένου. του αβόλευτου.
του εντός κι εκτός των πλαισίων.
μουτσούνες υποταγής
κι άλλες επαναστατικές.

πρέπει να πάμε βαθειά στην καρδιά του άλλου
να ξεχάσουμε ό,τι έχουμε συγχωρέσει
στον εαυτό μας και στον κόσμο τον λοιπό.
για να βρούμε
μέσω ενός αστεϊσμού, της μασκαράτας,
μια τρομαχτική αλήθεια.

γλεντοκόπημα
άταχτο χτυποκάρδι
κι άμεσα πραξικόπημα.
επαναφορά στην προσωπική "τάξη".


μη με κοιτάς μ' αυτά τα μάτια τα ξένα
ξέρω την κίνησή σου, την αύρα σου.
κι ας φοράς στολές από ξεχασμένους πολέμους
από πολιτισμούς λησμονημένους.
μα κι αν πάλι λάθος κάνω
θα πω αύριο στο ραγισμένο μου καθρέφτη πως σ' αντάμωσα τάχα.

εικόνα

σκίτσο

Σα γεννήθηκε, δεν ήρθανε οι μοίρες.
Έφταιγε η βροχή, ένα ατύχημα στην εθνική οδό, κάποιο γλέντι αλλού ή μια αναπάντεχη αναποδιά που τις κράτησε μακρυά απ' το λίκνο τούτου του νεογέννητου βρέφους;
ό,τι και να 'ταν, δεν ήρθαν.
κι έτσι μεγάλωσε μια ζωή σαν παιδική χαρά υπό κατασκευήν' σ ένα χώρο επίπεδο κι άδειο που προσεχώς ευελπιστούσε να  έρθει εκείνο το φορτηγό, να φέρει τις τραμπάλες και τις τσουλήθρες, τις κούνιες, κάποια δέντρα και παγκάκια, μα προπαντός παιδιά. Αλλά τα εξωραϊστικά σχέδια του Δήμου Πεπρωμένου άλλαξαν γιατί, όπως κάποιος είπε στο συμβούλιο -που αυτό, ναι! έγινε με μπουφέ και πονηρά καλαμπούρια - πως δεν υπήρχε σημείο αναφοράς.
Είναι που δεν ήρθαν οι μοίρες. Να το μυράνουν το μωρό. Και βρέθηκε απ' τη μετεφηβεία κι 'επειτα να στέκει σε μια στάση λεωφορείων. Με τη σκέψη πως όλο και κάποιο θα περάσει με τη σωστή διαδρομή, τον σωστό προορισμό.
Περίμενε υπομονετικά. Πέρασαν οι γραμμές της μουσικής, της ζωγραφικής, της γλυπτικής, του θεάτρου και της λογοτεχνίας εξπρές' δεν σταμάτησαν. Πέρασε βιαστικά η γραμμή των απίστευτα αισιόδοξων κι αυτή των απανταχού απαισιόδοξων. Πέρασε κι η γραμμή την δημιουργίας μέσω του μόχθου, κοντοστάθηκε αλλά δε σταμάτησε. Η ομορφιά, η καλλιφωνία, το σωματικό κάλλος κι η ψυχική ευγένεια με μίνι μπας ήθελαν ιδιαίτερο εισιτήριο κι ο οδηγός με ύφος μπλαζέ άνοιξε την πόρτα, αφού σταμάτησε μια στιγμή, και την έκλεισε αμέσως και πάλι. Η τύχη, έγραφε  ο πίνακας ανακοινώσεων περνάει μα σε ακατάστατο ωράριο.
Και περίμενε. Μέχρι που κάποιο λεωφορείο ήρθε και στάθηκε. Ανέβηκε λοιπόν και μπήκε μέσα. "Μη νοιάζεσαι", του λέει ο οδηγός, "σταματάω σ' όλες τις στάσεις. Όλες ,μα όλες τις στάσεις του κόσμου. Αν το θέλεις, μπορείς όποια στιγμή αποφασίσεις να κατέβεις"
"Παράξενο λεωφορείο", σκέφτηκε μα δεν ρώτησε τίποτε. Ανακάλυψε πως ήταν ακόμη ένα άτομο εκεί μέσα. Μόλις έκατσε, κοντά στο παράθυρο, ήρθε και κάθισε κοντά του, στο διπλανό κάθισμα. Δεν μιλούσαν, μόνο ανάσαιναν μαζί. Ένα άγνωστο άτομο που στην επόμενη στροφή πάτησε το κουμπί της στάσης. Και χωρίς να χαιρετίσει προχώρησε στην έξοδο. καθώς η πόρτα άνοιγε, μια μικρή καρτ βιζίτ έπεσε. Έτρεξε να την πάρει να τη δώσει στο άτομο που κατέβηκε. Ακόμα πιο παράξενη αυτή η στάση. Σκοτεινή και φωτεινή μαζί. Χωρίς ταμπέλες. Και ανθρώπου ψυχή πουθενά. Που πήγε; πώς ήταν δυνατόν να εξαφανιστεί σε τόσο λίγο χρόνο;
Κοίταξε την κάρτα. Είχε ένα όνομα. Του ατόμου απ το οποίο έπεσε προφανώς. Μυστήρια πράματα. ξαναγύρισε στη θέση που είχε και πριν, κοντά στο παράθυρο. Ένας νέος συνεπιβάτης βρέθηκε τώρα στο λεωφορείο και ήρθε και κάθισε πλάι του. Αυτό, πότε πότε αναστέναζε και κοιτούσε το ρολόι του. Και, πάλι, κατέβηκε σε μια στάση ολόιδια με την προηγούμενη μα καθόλου ίδια μ' όλες τις στάσεις που ήξερε. Και του έπεσε μια καρτ βιζίτ μ 'ένα όνομα. Κλείνοντας η πόρτα άλλο ένα άτομο ήρθε κι έκατσε πλάι του κι αυτό τώρα γελούσε και σιγοταγουδούσε. Του έδωσε μια κάρτα και, πριν να προλάβει ν αρθρώσει κουβέντα, πετάχτηκε έξω απ' το λεωφορείο σε μια στάση, στη γνωστή πια παράξενη στάση κι εξαφανίστηκε.
Αποφάσισε ,λοιπόν, να πάει στον οδηγό. Να τον ρωτήσει. τί σημαίνουν ολ' αυτά, μήπως και καταλάβει. Αλλά ο οδηγός πριν καλά καλά ανοίξει το στόμα του, του είπε:  "Ακόμη δεν κατάλαβες; Αυτή είναι η τελευταία διαδρομή".
Και κατάλαβε. Ψυχοπομπός το λοιπόν, αμύραντος, σύντροφος σιωπηλός, στων τελευταίων λεπτών το ταξίδι.
Κατάλαβε και γύρισε στη θέση του.
Κι όμως, κάπου μέσα του, μια μικρή σκισμή, μια λάμψη, του κάνει ένα νεύμα, ένα φωτεινό σήμα που του ψιθυρίζει πως το ταλέντο στη ζωή κανείς δεν το ορίζει. Κι εκεί, στο αέναο ταξίδι του, άρχισαν να ξεπετιούνται απ' τη σκισμή μικρές ευαίσθητες φύτρες από ήχους, χρώματα, κίνηση, από φως και σκοτάδι. έγινε ο ίδιος ένα κράμα απ όλα αυτά μαζί. Και ποτίστηκε μέσα σ αυτήν την αγάπη. Σ αυτήν τη γλυκειά μελαγχολία του μοιραίου.
Άραγε βγήκε απ' αυτό το λεωφορείο ποτέ;

Κατάφερε να πάρει κουράγιο και να πατήσει το κουμπί της στάσης;
Ή ακόμη ταξιδεύει με διαφορετικές παρέες από στάση σε στάση, σ' αυτό το δρομολόγιο που το διάλεξε αυτός ή αυτό εκείνο;

Οι μοίρες σε κοκτέιλ πάρτυ διασκεδάζουν και τον συζητάν.
Γιατί στη ζωή, τελικά, ποιος είναι πιο μοιραίος;

μικρό.

Τα βράδια της Τετάρτης, τους Οκτώβρηδες, μες στο πούσι, μετά από χτεσινές και προχτέσινες βροχές βγαίνουν οι Αφροδίτες στην ακρόπολη. Όλη η πόλη κάτω απ' τα πόδια τους αναριγά' κι η ξάγρυπνη κι η αποκοιμισμένη. Κι αυτές μ' ένα ξέθωρο φεγγάρι κι ένα σκυλί π' αλυχτά κάνουνε μάγια, μαγικά. Λύνουν τα ξόρκια τα κακά, γίνονται Ευμενίδες. Αφροδίτες μιας ομορφιάς εσωτερικής, μιας φωνής προσωπικής, ιέρειες της αταραξίας, της θηλυκότητας, της γέννησης μιας ιδέας μέσω της γοητείας. Μικρές αμίλητες θεές. Διάφανες, αέρινες, αρωματικά χνάρια αφήνουν στο πέρασμα τους. Και πολλές ραγισμένες καρδιές. Ρωγμές στο τσιμέντο της ηθελημένης απομόνωσης. Έτσι, άμα τις Τετάρτες του Οκτώβρη, κάπου μέσα στη νύχτα, αν, μια φωτεινή γιρλάντα παιχνιδίσει περνώντας μέσα στ' όνειρο ή έξω απ' το παράθυρο να ξέρετε.

Αφροδίτες και άλλες μουσικές μαγικές.