Honky Ponky

11.11.'11

ΚΑΛΗΜΕΡΑΑΑΑ!

μα τί έχει η μέρα σήμερα;

αν το καλοσκεφτούμε η 11.11.1111 είχε περισότερα 1!

ωχού!

κι έξω βρέχει....

ας κάνουμε, σήμερα, μια αταξία λοιπόν!

φιλιά, μην κάθεστε καθόλου φρόνιμα πια!!

εικόνα  μουσική

ολόγιομο

μετά το μεσημεράκι που με τη λιακάδα του βάλθηκε να διώξει όποια έννοια

ήρθε και τ' απογευματάκι

πρελούδιο πανσελήνου

ένα μικρό κομμάτι από την ανάρτηση της "the thieving magpie"

Ένα περίεργο μέρος.

  Ο Ξερόλας ζούσε σ' ένα μέρος που δεν είναι και πολύ εύκολο να το περιγράψει κανείς, γιατί, εκ πρώτης όψεως, θα μπορούσε να εκληφθεί ως ένα  συνονθύλευμα παράξενων αντικειμένων, ένα μουσείο εξωφρενικοτήτων, ένα νεκροταφείο παρωχημένων μηχανών, η πιο χαοτική βιβλιοθήκη του κόσμου ή το εργαστήρι κάποιου σοφού επινοητή απροσδιόριστων ευρεσιτεχνιών. 
 Όμως, δεν ήταν τίποτα απ' όλ' αυτά, ή μάλλον, ήταν κάτι περισσότερο απ' όλα αυτά.
 Το μέρος λεγόταν "Το Παζάρι του Λιμανιού", κι ο ιδιοκτήτης του, ο Χάρρυ, ήταν ένας γεροθαλασσόλυκος που, ταξιδεύοντας πενήντα χρόνια στις επτά θάλασσες, αφοσιώθηκε στη συλλογή κάθε είδους αντικειμένων απ' τα εκατοντάδες λιμάνια που επισκεπτόταν.΄
 Οταν γέρασε, ο Χαρρυ  αποφάσισε ν' αλλάξει τη ζωή του θαλασσινού με αυτήν του ναυτικού της στεριάς, κι άνοιξε ένα μαγαζί με όλα τ' αντικείμενα που είχε συλλέξει. Νοίκιασε ένα τριώροφο στο δρόμο του λιμανιού, κι επειδή ο χώρος δεν του έφτανε για να στεγάσει την παράξενη συλλογή του, νοίκιασε και το διπλανό κτήριο, ένα διώροφο, αλλά και πάλι είχε πρόβλημα. Τελικά, αφού νοίκιασε κι ένα τρίτο κτήριο, κατέληξε ότι είχε πια τον αναγκαίο χώρο για να διατάξει τα συλλέκτικά του αντικείμενα - βέβαια, σύμφωνα με την εντελώς ιδιότυπη αίσθησή του περί τάξης.
 Στα τρία σπίτια που συνδεόταν με διαδρόμους και στενές σκάλες, θα πρέπει να υπήρχαν γύρω στο ένα εκατομμύριο αντικείμενα, απ' τα οποία αξίζει να ξεχωρίσουμε:
 Επτά χιλιάδες διακόσια καπέλα με ελαστικά γείσα, για να μη τα παίρνει ο αέρας.
 Εκατόν εξήντα τιμόνια από καράβια που, απ' το γυρίζουν όλον τον κόσμο, μπέρδεψαν την πλώρη με την πρύμνη του.
 Διακόσια σαράντα πέντε καραβοφάναρα από πλεούμενα που αψήφισαν τις πιο πυκνές ομίχλες.
 Δώδεκα πομπούς ασυρμάτου, στραπατσαρισμένους απ' τα χέρια εξοργισμένων καπετάνιων.
 Διακόσιες πενήντα έξι πυξίδες που δεν έχασαν ποτέ τον μπούσουλα.
 'Εξι ξύλινους ελέφαντες σε φυσικό μέγεθος.
 Δύο στρουθοκαμήλους, βαλσαμωμένες την ώρα που αγναντεύουν την έρημο.
 Μια βαλσαμωμένη πολική αρκούδα, που είχε στην κοιλιά της το - επίσης βαλσαμωμένο - δεξί χέρι ενός Νορβηγού εξερευνητή.
 Επτακόσιους ανεμιστήρες που τα πτερύγιά τους δημιουργούσαν τις δροσερές αύρες των δειλινών στους τροπικούς.
 Χίλιες διακόσιες αιώρες από γιούτα, η κάθε μια εφοδιασμένη μ' ένα πιστοποιητικό που εγγυόταν τα καλύτερα όνειρα.
 Χίλιες τριακόσιες μαριονέττες της Σουμάτρας που είχαν ερμηνεύσει αποκλειστικά ιστορίες αγάπης.
 Εκατόν είκοσι τρεις προβολείς διαφανειών, καθένας με το "καρουσέλ" του, που έδειχναν τοπία στα οποία μπορεί ο καθένας να ζήσει ευτυχισμένος για πάντα. 
 Πενήντα τέσσερις χιλιάδες μυθιστορήματα σε σαράντα επτά γλώσσες.
 Δύο αντίγραφα του Πύργου του Άιφελ - το πρώτο, φτιαγμένο με μισό εκατομμύριο βελόνες ραψίματος' το δεύτερο, με τριακόσιες χιλιάδες οδοντογλυφίδες.
 Τρία κανόνια εγγλέζικων πειρατικών. 
 Δεκαεπτά άγκυρες που βρέθηκαν στο βυθό της Βόρειας Θάλασσας.
 Δύο χιλιάδες πίνακες με ηλιοβασιλέματα.
 Δεκαεφτά γραφομηχανές, που κάποτε άνηκαν σε σπουδαίους συγγραφείς.
 Εκατόν είκοσι οχτώ φανελένιες σκελέες, για άντρες ύψους πάνω από δύο μέτρα.
 Επτά φράκα για νάνους.
 Πεντακόσιες ΄πίπες από αφρό της θάλασσας.
 Έναν αστρολάβο, προσηλωμένο επίμονα στο σταυρό του Νότου.
 Επτά γιγαντιαία κοχύλια που, όταν τα έβαζες στο αυτί σου, άκουγες αχούς από μυθικά ναυάγια.
 Δώδεκα χιλιόμετρα κόκκινο μετάξι.
 Δύο μπουκαπόρτες υποβρυχίων.
 Και πολλά άλλα, που θα μας έπαιρνε πολύ να τ' απαριθμήσουμε.
 Ο Χάρρυ είχε δύο μασκότ : ένα χιμπαντζή, ονόματι Ματίας, που ασκούσε χρέη ταμία και υπεύθυνου ασφαλείας, έπαιζε ντάμα με τον Χάρρυ ( άθλια, ασφαλώς), έπινε μπύρα και προσπαθούσε πάντα να κλέψει στα ρέστα' η άλλη μασκότ ήταν ο Ξερόλας, ένας γάτος γκρίζος, μικροκαμωμένος και ξερακιανός, που αφιέρωνε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του στο να διαβάζει τα χιλιάδες βιβλία που υπήρχαν εκεί μέσα.

 εικόνα

παγιδευμένοι στο άπειρο

χίλιοι ήλιοι ανατέλλουν' γίνεται στα σύμπαντα γιορτή.

Παρασκευή.

η σκέψη τρέχει, διασχίζει θάλασσες, λιβάδια από φως.

η ανάσα, γαλήνια. 

στην καρδιά ρυθμός.

Μια καλημέρα, πάλι.

η εικόνα, ανακαλύπτοντας τη ζωγραφική μέσα από το blog του George S

καπνισμένες κάννες.

η γάτα παίζει με το κουβάρι.
στο τζάκι όμως είναι ένα ξύλο που δε λέει να καεί.
δεν πα να βάζω τσάκνα, φρύγανα, πελεκούδια,
μόλις η φωτιά τους σβήσει, πάλι αυτό, παντελώς αδιάφορο, παραμένει άφλογο.
αναθεματισμένο ξύλο!
κι άλλα τσάκνα και "σοκολατάκια" ποτισμένα σε κάτι τις εύφλεκτο. τζάμπα κόπος.
το ξύλο το χαβά του, δεν μπαίνει στο νόημα, δεν καίγεται.
κι όχι' δεν είναι φρέσκο. παλιό είναι και ξερό.
μα ξεροκέφαλο.
όλα δίπλα του παρανάλωμα, θυσία, μα αυτό τίποτε.
βράχος. θπούκυ πράματα σας λέω!

αγόρασα μέλι να κάνω πανσέτες με θυμάρι και μέλι -προφανές! και το ριξα στη μελοφαγία. τσάι με μέλι, φέτες με βούτυρο και μέλι, μηλαράκι κομμένο και μέλι, μέλι και καρύδια κι άντε να κουλαντρίσεις τις ορμές!!

ορμές τρομερές που κάνουν μπαμ μπαμ! 

Is it ever gonna be enough?

προσπάθεια στην προσπάθεια, κατάφερα να κάψω σχεδόν όλο το απόθεμα από τα προσανάμματα που είχα μαζέψει τόσο καιρό. και το ξύλο, στου κουφού την πόρτα. πήρα κι ένα άλλο, χα χα, να του κάνει παρέα μπας και του έρθει ο ζήλος. πως, αμέ!! 

κατά τις πέντε το πρωί πήρε να καίει. για να δούμε πόσο θα κρατήσει ο ενθουσιασμός!!

Côte d'Azur για πάντα!!!

και παρ όλο που φαίνεται ότι τελικά θα ζεσταθεί το κοκαλάκι μου, ακόμη αναρωτιέμαι...

ένας πολύ ταλαιπωρημένος άνθρωπος.


tip για τσάι πολύ πρώτο!
βάζουμε από βραδύς ένα ξύλο κανέλας στο νερό να βγάλει τ απωθημένα του.
το πρωί, ζεσταίνουμε το νεράκι και φτιάχνουμε μ' αυτό τσάάάι!!
και μέλι.


μελένιες καλημέρες 
μη σκάτε
εδώ θα τα δούμε ΟΛΑ!!


εικόνα εικόνα

ροζ σοβαρό, ανακατωμένο μ ένα τόνο Νοέμβρη.

 O Νοέμβριος είναι για μένα μπλε. Βαθύ μα όχι πολύ σκούρο.

Lyriel

Ένα κλεμμένο ποδήλατο

"Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο

και θα είναι πιο όμορφα και από ένα όνειρο

γιατί μια καινούρια αγάπη θα χύνεται σαν μέλι

κι από ένα σημείο της γης αυτός ο ήλιος θα

ανατέλλει πιο όμορφος από ποτέ σαν στρόγγυλο

χρυσάφι θα λάμψει το βλέμμα σου σαν

μεγάλο διαμάντι...

είναι σαν μαγνήτης που με κάνει να ονειρεύομαι

να μιλώ στα κτήρια στα σύννεφα ή να

προσεύχομαι να είχα μια θάλασσα έξω από το σπίτι μου

και όποτε βρέχει να πετάω απ' το μπαλκόνι

κρατώντας το χέρι σου για πάντα

στις φραουλένιες πεδιάδες

στις γραμμικές κοιλάδες κι όπως

συγκρούεται ένα αεροπλάνο μέσα στο

μυαλό μου να γίνει το σώμα σου

ένα με το δικό μου..."

Stereo Nova

πού είναι η ψυχή που χάσαμε; την αφήσαμε έρμαιο, ανέμελοι εμείς.
χάδια στις αστρικές γειτονιές. 
χάδια που διαδέχονται χαστούκια, 
που διαδέχονται διαχύσεις, εξομολογήσεις, εκμυστυρεύσεις. 
μικρό κι ενδόμυχο' παράπλευρο μένος. 
φλόγα ζωής. ήπια, καταιγιστική, ναι.  
αποπνέουσες  συναστρίες και χρώματα. 
άπνοια μετά.
αν δεν ανασάνω, θα πάω αλλού; στο μαζί;
...μιλώντας με τη σιωπή.
-Μη με μαλώνεις, λέει. Μη με μολύνεις. άσε με να σ' οδηγήσω στο πεπρωμένο.
Έχει η ζωή καβάτζες... 


Σκοτείνιασε ο κόσμος.
πεθαίνω για μια σου λέξη.
κι όταν οι λέξεις γίνονται προτάσεις,
κείμενα;
καλώς κείμενα, στον αφρό των ημερών.

εικόνα, κείμενο, μουσική.

συμβουλαί και νουθεσίαι..

μαθήματα προς ναυτιλομένους:

σταθερά κι ας τα βλέπουμε διπλά!!

make it double!

έτσι κι αλλιώς ζούμε σ' ένα κόσμο,

 μα τί κοσμο!

Γιὰ νὰ μὴ νιώθετε τὸ φριχτὸ φορτίο τοῦ Χρόνου ποὺ σπάζει τοὺς ὤμους σας

καὶ σᾶς γέρνει στὴ γῆ, πρέπει νὰ μεθᾶτε ἀδιάκοπα.

Ἀλλὰ μὲ τί;

Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, με ότι σᾶς ἀρέσει.

Ἀλλὰ μεθύστε.

μεθυστικές καλημέρες και, 
καλό μας μήνα!

απ' τα παλιά κιτάπια.

εικόνα εικόνα εικόνα