να πέσει φωτιά να με κάψει.

what if
u turn to erl gray?

το 'πα πάλι
χο χο χου χι
ξέρεις από τσάι;
τσάι, φιλοσοφία σ' ένα φλυτζάνι.
φλυτζάνι
αγάπες
τραπεζαρίες
μαζώξεις
ευμάρεια.
επίπεδα'
άνω, 
κάτω.
άνω - κάτω.
όταν η προσμονή γονατίζει
ποιος της παίρνει το κεφάλι;
τρόπαιο;
η αγάπη είναι μια πηγή
αναβλύζει όπου της καπνίσει.
δε ρωτά.
η μοιραιότης, πάλι,
φτιατσιδωμένη.
γυναίκα σ ένα κόσμο αντρίκιο
που δεν την σώνει άλλη ευκαιρία
παρά μόνο αν το εμπορευμα είναι σάρκα.
δυστυχία.
άμα άλλαζα τον κόσμο,
θα πήγαινα στις πηγές
σε μια έξοδο με κριάρια σφαγμένα
κι όχι προβατίνες.
αλλά κι εγώ μανάρι.
κακομαθημένο.
θέλω τα σέα μου και τα μέα μου.
και τους αγαπητικούς.
ψάρια στα δίχτια.
και μια όπερα το μήνα.
εκεί που πεθαίνουν απ αγάπη.
ανασταίνονται, ξεμακιγιάρονται
και πάνε σε γκαλά.
ύβρις.
αλλά,
αλλού το θεικό κάλεσμα.
η πνοή.
τα φυλοκάρδια.
το σούρσιμο τ αέρα στο χορτάρι.
πόσο θες για να πεθάνεις;
πεθάινεις;
βαστάς;
αγκομαχάς;
στον κάματο της μέρας, παραμιλάς;
άμα σε γδάρω και πάρω το πετσί σου
το κορμί σου θα φωνάζει κι άλλο;
άμα πάρω το κρέας σου,
ο σκελετός σου θα χορεύει;
άμα πάρω τα κόκαλά σου και τα θρυμματίσω η ψυχή σου θ' αναβλύζει;
άμα πάρω την ψυχή σου,
μπόλι
βόλι
θα μπορέσεις, επιτέλους, να με σκοτώσεις;
νύχτες.
μυστηριακές.
νύχτες Νοέμβρη.
ξερά ξύλα στο τζάκι.
ω!
αποστάγματα σοφίας κι αλκοόλης.
πάνω χέρι
κάτω χέρι
τίνος είναι πιο ψηλά;
ζε μαν φου και πάνω τούρλα.
στον απάνω μαχαλά.
υψίπεδα.
πρόσκαιρα ψηλά βουνά.
σε μια γη,
έναν επίγειο διάδρομο προσγείωσης'
απ' τ απέθαντό στο μορτάλε
salto mortale.
όταν η επιτήδευση 
πάει χέρι χέρι μ ένα γέλιο
ανατέλλοντα ήλιου ή επικείμενης εκλειψης.
Ξέρεις πώς είναι όταν η φύση σιωπά
και βράζει ταυτόχρονα;
πάει σε τροχιά αμετάβλητη.
επήγαινα σε μια γειτονιά
που δε μου δωσε ποτέ χέρι να σηκωθώ
μα η λάσπη είναι καλό
καμουφλάζ
πήγα στη σιωπή.
πιάνα και σαξόφωνα, παράφωνα.
γωνίες που το φως κάνει ιριδισμούς
για έμπειρα μάτια.
απόπνοια του χτες.
νοσταλγία;
είναι γλυκό αυτό;
γλυκόπικρο της θύμησης τραγούδι.
άμα πάω στον παράδεισο, κι ο παράδεισος είν εδώ,
εδώ, σ αυτή τη γη που την πατουμε.
και σε βρω.
και χίλιοι γαλαξίες πάλι αναψουν τα φωτορρυθμικά τους
και παίξουμε, σαν παιδια, σε μια θάλσσα άγνοιας.
στο άμα, πρέπει να ταιριάξει ένα τότε,
τότε όλες οι γιορτές του κόσμου θα ναι χαρτοπόλεμος.
κι εγώ θα μαι ανίδεη
κι εσύ αθώος.
αν, αλλιώς.
γω, πολύξερη
κι εσύ ταλαιπωρημένος από τρικυμίες.
στον ισιλογισμό, τ αποτέλεσμα ίδιο.
αγάπη.
δεν ζήσαμε τόσα;
τα ονειρεύτηκα;
ήταν μια παρωδία ζωής;
ένα μιούζικαλ;
μια φάρσα;
αστείο,
στέκομαι απέναντί σου
κι ο κόσμος γίνεται αχνός.
κι οιωνοί, μου τρυπάν τη ψυχή.
φύγε.
μπα
βρήκα τη λέξη
που ήθελα ν αποφύγω.
γεια.
έχε γεια.
σκοτώνουμε το αντίο'και φτιάχνουμε ένα, αλλου είδους καλοσώρισμα.
όραμα πέρα απ το όραμα
κάθε μέρα.
βγάζεις τα παπλώματα και τ' αερίζεις.
και μέσα σ' ένα γκρίζο κόσμο
μπορώ να σ' αγαπώ ακόμη.
επειδή κι εσύ έχεις τόσο μπελά
τόσο χαβά.
Πήγαμε στου χάρου το πηγάδι
και μας έδωσε χαρτί.
παράταση και πέναλτυ.
δώρο 'η δολιοφθορά;
χα
ακόμη η βασίλισσα σεργιανά
στου σκακιού τα τετράφωνα.
εδώ το αίσθημα εκλογικεύεται
κι όλα γίνονται συμμετρία.
με κατατρεχεις,
είσαι στα όνειρά μου
πυρκαγιά.
στην καθημερινή μου τουαλέττα
αντανάκλαση.
είσαι το λάθος
αγκάθι.
πόνος.
ξαστεριά.
πάθος.
και, σε λανθάνουσα κατάσταση,
λανθάνουσα ζωή, ζω
μέχρι να σε ξαναδώ...

κι αν;

κι αν δεν ήταν χειμώνας;

κι αν τα ξύλα αντί για το τζάκι καίγαν σε μια παραλία;

κι αν ήμασταν μαζί; όλοι μαζί τρελή παρέα;

τότε, το όνειρο θα ήταν εδώ κι η πραγματικότητα

βρεμένη καμπαρντίνα στο μπαούλο, στο πατάρι

δεν αλλάζω το ρολόι, ούτε ακόμη, ούτε ποτέ'

εφτά μέρες κι άλλες εφτά

εφτά βδομάδες, εφτακόσιες εβδομήντα εφτά βδομάδες

σ' ένα πλανήτη που 'χει Ιούνη όλο το χρόνο

Μάη τις Παρασκευές

Αύγουστο τις Κυριακές

και τις Δευτέρες γλυκό Σεπτέμβρη. 

Honky Ponky

11.11.'11

ΚΑΛΗΜΕΡΑΑΑΑ!

μα τί έχει η μέρα σήμερα;

αν το καλοσκεφτούμε η 11.11.1111 είχε περισότερα 1!

ωχού!

κι έξω βρέχει....

ας κάνουμε, σήμερα, μια αταξία λοιπόν!

φιλιά, μην κάθεστε καθόλου φρόνιμα πια!!

εικόνα  μουσική

ολόγιομο

μετά το μεσημεράκι που με τη λιακάδα του βάλθηκε να διώξει όποια έννοια

ήρθε και τ' απογευματάκι

πρελούδιο πανσελήνου

ένα μικρό κομμάτι από την ανάρτηση της "the thieving magpie"

Ένα περίεργο μέρος.

  Ο Ξερόλας ζούσε σ' ένα μέρος που δεν είναι και πολύ εύκολο να το περιγράψει κανείς, γιατί, εκ πρώτης όψεως, θα μπορούσε να εκληφθεί ως ένα  συνονθύλευμα παράξενων αντικειμένων, ένα μουσείο εξωφρενικοτήτων, ένα νεκροταφείο παρωχημένων μηχανών, η πιο χαοτική βιβλιοθήκη του κόσμου ή το εργαστήρι κάποιου σοφού επινοητή απροσδιόριστων ευρεσιτεχνιών. 
 Όμως, δεν ήταν τίποτα απ' όλ' αυτά, ή μάλλον, ήταν κάτι περισσότερο απ' όλα αυτά.
 Το μέρος λεγόταν "Το Παζάρι του Λιμανιού", κι ο ιδιοκτήτης του, ο Χάρρυ, ήταν ένας γεροθαλασσόλυκος που, ταξιδεύοντας πενήντα χρόνια στις επτά θάλασσες, αφοσιώθηκε στη συλλογή κάθε είδους αντικειμένων απ' τα εκατοντάδες λιμάνια που επισκεπτόταν.΄
 Οταν γέρασε, ο Χαρρυ  αποφάσισε ν' αλλάξει τη ζωή του θαλασσινού με αυτήν του ναυτικού της στεριάς, κι άνοιξε ένα μαγαζί με όλα τ' αντικείμενα που είχε συλλέξει. Νοίκιασε ένα τριώροφο στο δρόμο του λιμανιού, κι επειδή ο χώρος δεν του έφτανε για να στεγάσει την παράξενη συλλογή του, νοίκιασε και το διπλανό κτήριο, ένα διώροφο, αλλά και πάλι είχε πρόβλημα. Τελικά, αφού νοίκιασε κι ένα τρίτο κτήριο, κατέληξε ότι είχε πια τον αναγκαίο χώρο για να διατάξει τα συλλέκτικά του αντικείμενα - βέβαια, σύμφωνα με την εντελώς ιδιότυπη αίσθησή του περί τάξης.
 Στα τρία σπίτια που συνδεόταν με διαδρόμους και στενές σκάλες, θα πρέπει να υπήρχαν γύρω στο ένα εκατομμύριο αντικείμενα, απ' τα οποία αξίζει να ξεχωρίσουμε:
 Επτά χιλιάδες διακόσια καπέλα με ελαστικά γείσα, για να μη τα παίρνει ο αέρας.
 Εκατόν εξήντα τιμόνια από καράβια που, απ' το γυρίζουν όλον τον κόσμο, μπέρδεψαν την πλώρη με την πρύμνη του.
 Διακόσια σαράντα πέντε καραβοφάναρα από πλεούμενα που αψήφισαν τις πιο πυκνές ομίχλες.
 Δώδεκα πομπούς ασυρμάτου, στραπατσαρισμένους απ' τα χέρια εξοργισμένων καπετάνιων.
 Διακόσιες πενήντα έξι πυξίδες που δεν έχασαν ποτέ τον μπούσουλα.
 'Εξι ξύλινους ελέφαντες σε φυσικό μέγεθος.
 Δύο στρουθοκαμήλους, βαλσαμωμένες την ώρα που αγναντεύουν την έρημο.
 Μια βαλσαμωμένη πολική αρκούδα, που είχε στην κοιλιά της το - επίσης βαλσαμωμένο - δεξί χέρι ενός Νορβηγού εξερευνητή.
 Επτακόσιους ανεμιστήρες που τα πτερύγιά τους δημιουργούσαν τις δροσερές αύρες των δειλινών στους τροπικούς.
 Χίλιες διακόσιες αιώρες από γιούτα, η κάθε μια εφοδιασμένη μ' ένα πιστοποιητικό που εγγυόταν τα καλύτερα όνειρα.
 Χίλιες τριακόσιες μαριονέττες της Σουμάτρας που είχαν ερμηνεύσει αποκλειστικά ιστορίες αγάπης.
 Εκατόν είκοσι τρεις προβολείς διαφανειών, καθένας με το "καρουσέλ" του, που έδειχναν τοπία στα οποία μπορεί ο καθένας να ζήσει ευτυχισμένος για πάντα. 
 Πενήντα τέσσερις χιλιάδες μυθιστορήματα σε σαράντα επτά γλώσσες.
 Δύο αντίγραφα του Πύργου του Άιφελ - το πρώτο, φτιαγμένο με μισό εκατομμύριο βελόνες ραψίματος' το δεύτερο, με τριακόσιες χιλιάδες οδοντογλυφίδες.
 Τρία κανόνια εγγλέζικων πειρατικών. 
 Δεκαεπτά άγκυρες που βρέθηκαν στο βυθό της Βόρειας Θάλασσας.
 Δύο χιλιάδες πίνακες με ηλιοβασιλέματα.
 Δεκαεφτά γραφομηχανές, που κάποτε άνηκαν σε σπουδαίους συγγραφείς.
 Εκατόν είκοσι οχτώ φανελένιες σκελέες, για άντρες ύψους πάνω από δύο μέτρα.
 Επτά φράκα για νάνους.
 Πεντακόσιες ΄πίπες από αφρό της θάλασσας.
 Έναν αστρολάβο, προσηλωμένο επίμονα στο σταυρό του Νότου.
 Επτά γιγαντιαία κοχύλια που, όταν τα έβαζες στο αυτί σου, άκουγες αχούς από μυθικά ναυάγια.
 Δώδεκα χιλιόμετρα κόκκινο μετάξι.
 Δύο μπουκαπόρτες υποβρυχίων.
 Και πολλά άλλα, που θα μας έπαιρνε πολύ να τ' απαριθμήσουμε.
 Ο Χάρρυ είχε δύο μασκότ : ένα χιμπαντζή, ονόματι Ματίας, που ασκούσε χρέη ταμία και υπεύθυνου ασφαλείας, έπαιζε ντάμα με τον Χάρρυ ( άθλια, ασφαλώς), έπινε μπύρα και προσπαθούσε πάντα να κλέψει στα ρέστα' η άλλη μασκότ ήταν ο Ξερόλας, ένας γάτος γκρίζος, μικροκαμωμένος και ξερακιανός, που αφιέρωνε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του στο να διαβάζει τα χιλιάδες βιβλία που υπήρχαν εκεί μέσα.

 εικόνα

παγιδευμένοι στο άπειρο

χίλιοι ήλιοι ανατέλλουν' γίνεται στα σύμπαντα γιορτή.

Παρασκευή.

η σκέψη τρέχει, διασχίζει θάλασσες, λιβάδια από φως.

η ανάσα, γαλήνια. 

στην καρδιά ρυθμός.

Μια καλημέρα, πάλι.

η εικόνα, ανακαλύπτοντας τη ζωγραφική μέσα από το blog του George S

καπνισμένες κάννες.

η γάτα παίζει με το κουβάρι.
στο τζάκι όμως είναι ένα ξύλο που δε λέει να καεί.
δεν πα να βάζω τσάκνα, φρύγανα, πελεκούδια,
μόλις η φωτιά τους σβήσει, πάλι αυτό, παντελώς αδιάφορο, παραμένει άφλογο.
αναθεματισμένο ξύλο!
κι άλλα τσάκνα και "σοκολατάκια" ποτισμένα σε κάτι τις εύφλεκτο. τζάμπα κόπος.
το ξύλο το χαβά του, δεν μπαίνει στο νόημα, δεν καίγεται.
κι όχι' δεν είναι φρέσκο. παλιό είναι και ξερό.
μα ξεροκέφαλο.
όλα δίπλα του παρανάλωμα, θυσία, μα αυτό τίποτε.
βράχος. θπούκυ πράματα σας λέω!

αγόρασα μέλι να κάνω πανσέτες με θυμάρι και μέλι -προφανές! και το ριξα στη μελοφαγία. τσάι με μέλι, φέτες με βούτυρο και μέλι, μηλαράκι κομμένο και μέλι, μέλι και καρύδια κι άντε να κουλαντρίσεις τις ορμές!!

ορμές τρομερές που κάνουν μπαμ μπαμ! 

Is it ever gonna be enough?

προσπάθεια στην προσπάθεια, κατάφερα να κάψω σχεδόν όλο το απόθεμα από τα προσανάμματα που είχα μαζέψει τόσο καιρό. και το ξύλο, στου κουφού την πόρτα. πήρα κι ένα άλλο, χα χα, να του κάνει παρέα μπας και του έρθει ο ζήλος. πως, αμέ!! 

κατά τις πέντε το πρωί πήρε να καίει. για να δούμε πόσο θα κρατήσει ο ενθουσιασμός!!

Côte d'Azur για πάντα!!!

και παρ όλο που φαίνεται ότι τελικά θα ζεσταθεί το κοκαλάκι μου, ακόμη αναρωτιέμαι...

ένας πολύ ταλαιπωρημένος άνθρωπος.


tip για τσάι πολύ πρώτο!
βάζουμε από βραδύς ένα ξύλο κανέλας στο νερό να βγάλει τ απωθημένα του.
το πρωί, ζεσταίνουμε το νεράκι και φτιάχνουμε μ' αυτό τσάάάι!!
και μέλι.


μελένιες καλημέρες 
μη σκάτε
εδώ θα τα δούμε ΟΛΑ!!


εικόνα εικόνα