"Όχι" στην καύση σκουπιδιών ΒΟΛΟΣ

φθίνουσα σελήνη. εφ θί ευθύνη χα χα αχ

ζαπατίστες του κόσμου χωριστείτε
χωριστείτε και πάτε να κάνετε μικρές αποικίες σε τόπους παραδείσιους κι απομεμακρυσμένους.
καθώς τα μικρά κοπάδια δυσκόλως διαχειρίσιμα χεμφ
είμαστε ακόμη στο σημείο μηδέν
με αλλαγή προσήμων.
μπορώ κα χωρίς Σύριζα
και χωρίς όλα τα λαμόγια που εκ του ασφαλούς υψώνουν αντικαθεστωτικές κορώνες αλά Κάλας
ω ζε βαριέμαι τρε μποκού
je m' ennuie d'être μαλακοπίτουρο 
κάθομαι και διαλογίζομαι για τα μόντους βιβέντι και μαθάινω και ρούσικα για κάθε ενδεχόμενο.
ή έτσι για σπάσιμο΄ γιατί πολύ αμερικανιά κι ευρωπαισμός μου κάθονται βαρειά.
όπως είπε κι ένας φίλος αυτό που δε μ αρέσει στο Σύριζα είναι ότι θέλει να καρπωθεί των πάντων με οιαδήποτε τεχνική του είναι εύκαιρη.
Σωστός όπως πάντα.
αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι απανταχού Συριζαίοι και αυτοί του κοινοβουλίου συμπεριλαμβενόμενοι είναι ότι είναι αναλώσιμοι στην πυρά της αμέτρου ανοησίας του ενός,ποιου; δώσε θάρρος του χωριάτη, αυτουνού.
για να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο ολιγουλάκι, ελίτ κατ εμέ είναι το πνεύμα, η γνώση, η αυτάρκεια, η αυτογνωσία, η αλληλεγγύη και τέτοια.

πήραν όλα μας τα καλά και με ωράιο τρόπο αριστοτεχνικά καμωμένο τα βάλανε στη Σπιναλόγκα (θύτες του Φύσσα ) ούτως ώστε όποιος είναι και άνθρωπας και Έλλην - που πάει να πει πανάνθρωπας ανοικτός σε όλα με νου και γνώση και φιλοξενία και αυτοπεποίθεση και και και - να ορίζεται ως μίασμα πανούκλα και χολέρα - αλλά πανούκλα και χολέρα απ ότι ενθυμούμαι δεν ευδοκίμησε στα δικά μας χώματα είναι εξολοκλήρου γιουροπίαν κόπυ ράιτ. οπότε μείναμε σαν εκείνη τη φωτό του κάποτε κοστούμι χωρίς σώμα, σώμα χωρίς ψυχή, κάτι τέτοιο, σκατούλες εν ολίγοις.

μάνα θα φύγω θα πάω στα ξένα.

κι εδώ έρχεται η απόλυτη, κάθετη δήλωση της Μπλανς Επιφανί, φιλενάδας αθωότατης και αβγάλτου που όταν βρεθήκαμε σε στιγμή αμηχανίας με ανόητους νεαρούς σε γνωστό χαμαιτυπείο της πόλης μας και λέω πάμε να φύγουμε δήλωσε ορθά κοφτά - Δεν κατάλαβες! Αυτοί θα φύγουν. Εμείς δεν πάμε πουθενά.


ΕΔΏ ΛΟΙΠΌΝ. πάλι και πάντα - και κοάλα κι ο αποσπερίτης κι ο Αυγερινός.

σώνει.

σας αγαπάω. πάμε στα βουνά, πάμε στα νησιά, χέστε τους, είν η ζυγαριά. κάποτε 300 μας τίμησαν γιατί στο λόγο έπεσαν, τώρα σταθερά μας πουλάνε αλλα θεοί δεν υπάρχουν χωρίς πιστούς.
αντε γεια.
γεννηθείσα εν Θεσσαλονίκη - υπομακεδόνια περιοχή ολίγον κάτι απ όλα.

Χριστούγεννα

αυτές οι λιακάδες χτες και προχτές

με κάναν να κλείνω τα μάτια

μόνο και μόνο για να αιχμαλωτίσω την πρωινή θάλασσα που 'ταν λάδι

και να ρουφήξω μ όλες τις άλλες αισθήσεις τη ζεστασιά αυτού του 

καλοκαιριού στο καταχείμωνο. 

τελικά αυτά τα Χριστούγεννα δεν κατάφερα να κάνω όλα αυτά που ήθελα

ούτε μπόρεσα να είμαι εκεί που προγραμμάτιζα -χωρίς τον ξενοδόχο

αλλά είμαι εδώ, ακούγοντας μουσικές διάφορες

κάσμος και φωνές

και σας στέλνω τις ευχές μου

να περνάτε καλά

να σκέφτεστε πολύ

να κάνετε πράματα

και τις αργίες ό,τι τραβά η ψυχούλα σας.

ματς μουτς

ωχωχ

για νέες αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα, σε Βόλο, Λάρισα και Αλεξανδρούπολη;;;;


μια φορά κι έναν καιρό που ήμουν παιδούλα και είχα πάει μουσικοπαιδαγωγική εκδρομή στη Γερμανία , θυμάμαι πήγαμε σε μια μικρή πόλη όπου υπήρχε Αμερικάνικη βάση. 
Χαριτωμένοι νέοι αμερικάνοι κάθονταν στα καφέ της μικρής πόλης, και οι παιδικές χαρές ήταν γεμάτες σύριγγες με τις οποίες παίζαν τα παιδάκια. Όσο για την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, χμ, λυκόφως.
τυχαίο; δε νομίζω.

αλλά ήμουν και παιδίσκη, τι να ξέρω τότε; μόνο ό,τι έβλεπα κι ότι αισθανόμουν.

χοχοχο

γιορτή και γενέθλια σήμερα. ουφφφφφφφφφ. 

ας ελπίσουμε όλα να είναι αλπά ήρεμα έτσι γι άλλαγη. φιλιά.

sweet home

Κυριακή 19 Αυγούστου,  παγκόσμια ημέρα φάρων.

τα όνειρα δε σταματούν ποτέ

κι ας είναι η πραγματικότητα ό,τι θέλει να ναι ή ότι μας επιβάλλεται.

κι απ τις απέραντες θάλασσες

στις σαβάνες\καθώς , μη ξεχνιόμαστε, είναι η τιμητική των ελεφάντων αυτό το μήνα.

που βέβαια κάποιο απ αυτούς 

όπως και κάποιοι από εμάς "διασκεδάζουν" παίζοντας χοντρό παιχνίδι

και κάποιοι άλλοι απλά υπάρχουν

καλά κρατούν κι οι ζέστες

λέω να πάρω τα βουνά

ίσως επειδή τα άστρα εκεί είναι πιο κοντά

να ναι και τα όνειρα πιο εφικτά.

το παράδοξο

διαγώνια απ το ωδείο - ξέρετε εγώ η χμ πιανίστρια κατοικοεδρεύω στο "ωδείο" όνομα και πράμα παρ όλα τα εισαγωγικά και στο λίβινγκ ρουμ έχω 2 πιάνα με ουρά και χώρο μηδέν ούτε να στρίψεις αλλά αυτά είναι απλή πλεονεξία και να μην κολλάμε εκεί - υπάρχει ένα φαρμακείο του οποίου η ιδιοκτήτρια μητέρα 3 παιδιών - και μαθητών του ωδείου βεβαίως βεβαίως - και νεότατη δυστυχώς απεβίωσε χτες και μου ήρθε ένας ταμπλάς και μια ψιλοσυμφόρηση γι αυτό το εξαποδώ ζώδιο του καλοκαιριού που περπατάει σα σουρωμένο και χτυπάει αδιακρίτως τους πάντες.
άναψα που λέτε ένα μικρό ρεσώ για το κατευόδιο της ψυχής. αυτά χτες το βράδυ. σήμερα το πρωί είχα την εντύπωση πως αυτά τα ετοιματζίδικα πράματα κρατούν λίγο αλλά ω του παραδόξου το μεσημεράκι έκανε - λέμε τώρα - ένα κάτι σαν αχ - δεν έκανε απλά παρατήρησα μια σπίθα και συνειδητοποίησα πως έκαιγε ακόμη κι έκαιγε με μια σταθερή φλόγα μέχρι τ απόγεμα. θάμα κι αυτό. αχ ψυχές περιπλανώμενες. καλό παράδεισο. η ζωή τόσο μικρή και τ άχρονο αιώνιο.