αυγουστιάτικοι ελέφαντες 8

πάει κι ο Αυγουστής. τελευταία μέρα. τώρα αρχίζουν τα καλύτερα. να γίνουν οι ζέστες τρυφερές και η θάλασσα υπέροχη. να βρεθεί επιτέλους μια γωνιά μιας παραλίας που να 'ναι ιδανικά δική μας.

από εκεί μπορεί να ατενίσουμε τη ζωή με άλλο μάτι. και να στεριώσει μέσα μας αυτό που θέλουμε να ζούμε και να μας συντροφεύει όλες τις μέρες που έρχονται, που ολοένα μικραίνουν και σταδιακά δροσίζουν....

αυγουστιάτικοι ελέφαντες 7

- ήρεμο και χαρωπό απόγευμα. ωραία μέρα για να τροφοδοτήσουμε το εσωτερικό μας φως.

- κοιμάται ο πασάς; κοιμάται ο βεζύρης; κοιμάται.

- εμ ένας είναι αλλά ελέφας!

- έλα τώρα! ελέφας! πώς σου ήρθε; είναι μια μεγάλη ιδέα σε ένα μικρό χώρο.

- ναι ναι μια "ιδέα" πράμα. ας γελάσω.

- το πρόβλημα είναι πως πρέπει να βρίσκεται μέσα. αν τον βγάλουμε έξω υπάρχει μέγας κίνδυνος να πετάξει - ξέρεις αυτές οι ιδέες πετούν ενίοτε - και να τον χάσουμε.

- α παπα! να τον χάσουμε; και πώς θα σπαταλάμε ασύστολα τότε το χορτάρι που μαζεύουμε; δεν γίνονται αυτά. δεν πρέπει επουδενί να το ρισκάρουμε.

- ευτυχώς έχουμε και το τσάι να μας διασκεδάζει και να μας ξεδιψά.

- τσάι είναι αυτό; κι εγώ έλεγα πως είναι κάτι πιο παρεμβατικό στο συναίσθημα. χάθηκε λίγο ρούμι;

- δε ζούμε χρυσή μου στην εποχή της ποτοαπαγόρευσης. ούτε και οι παπούδες μας ίσως. εν γένει δε ζούμε καν στην Αμερική. 

- όχι ε; μήπως, τουλάχιστον, σε μια αποικία της;

- αυτό κανείς δεν το ξέρει. μα τι σ έπιασε τώρα; αν θες κάτι πιο δυνατό να πάω να σου φέρω. εσύ μόνο πρόσεχε μην ξυπνήσει ο μαθουσάλας.

- πάγαινε εσύ κι εγώ είμαι δω. α και μια βεντάλια φέρε. ο απογευματινός ήλιος μου προκαλεί ηλιακές σκοτοδίνες.

- πωπω μες στη γκρίνια. εντάξει θα σου φέρω.

.....

- ααααχ αυτό είναι ποτό θαυματουργό.

- ναι ξέρω, σ ένα βαθύ μπουντρούμι μ ένα μπουκάλι ρούμι. ωραίες συνήθειες για μια καθώς πρέπει δεσποσύνη σαν του λόγου σου.

- κοίτα τώρα ποιος γκρινιάζει....

- δε μου λες; έτσι, όπως σε γέννησε η μάνα σου σκέφτεσαι να πας να ψηφίσεις;

- το θέμα δεν είναι πώς θα πάω να ψηφίσω. το θέμα είναι αν μετά θα είμαι αναγκάστικά ανένδυτος.

- κόμμα των γυμνιστών υπάρχει;

- δεν έχω ακούσει κάτι τέτοιο.

- α! τότε πρέπει να ιδρύσουμε ένα εμείς. θα λέμε "όχι γυμνοί στ αγγούρια! γυμνοί γενικώς! πετάξτε τις ενδυματολογικές και ιδεολογικές σας προκαταλήψεις και ξαναγεννηθείτε μέσα από τη γύμνια. η γύμνια είναι δημοκρατία! δεν υπάρχουν ταμπέλες, ούτε φίρμες, ούτε τίποτε. η γύμνια είναι αντικαπιταλιστική, είναι αθώα, είναι διαφάνεια. γύμνια εδώ και τώρα!" να πώ κι άλλα;

- αααααχχχχ άλλος πίνει κι άλλος μεθάει. μην πεις τίποτ άλλο. από τον πολύ ενθουσιασμό θα τον ξυπνήσεις.

- εντάξει. τώρα, όμως, μπήκα στο τριπάκι και μ άρεσε. και στη τελική δε πα να ξυπνήσει! δεν πα να πετάξει! θ ανεβούμε στη ράχη του να πετάξουμε μαζί!

- αχ τα λόγια του ποτού.  και πού θα πάμε; θα έρθουν να μας φάνε.

- του Έλληνα η τραχηλιά ζυγό δεν υπομένει. δε μασάμε.

- καλά στην Ελλάδα είμαστε; έτσι πες μου. ωραία είναι εδώ. 

- ωραία; θες να σου εξηγήσω τ όνειρο τώρα; 

- μα είναι ωραία. πρέπει να είναι ωραία. ωραία με το ζόρι. ωραία.

- ναι σίγουρα ωραία. και με μια δόση αντικαταθλιπτικών και παραισθησιογόνων μη σου πω τέλεια. και μην ξεχνάμε και τα γυαλιά να βλέπουμε τα πράγματα κάπως επιλεκτικά.

- γιατί; στην Αμερική είμαστε; 

- ααααα! εσύ δεν τρώγεσαι. φτάνει τώρα. θα κάνουμε λίγο διαλογισμό να ενώνουμε το πνεύμα μας με αυτό του κοιμώμενου ελέφαντα.

- μπα! γιατί;

- μπας και ξυπνήσει κάτι μέσα μας και θελήσει να πετάξει.

- ό,τι πεις. στο μεταξύ βάλε στο γυαλί φαρμάκι. να τραγουδήσω "πίνω και μεθώ ωχ αμάν"

- καλά, τώρα μου ήρθε το εξής. "καὶ διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοὶ τῶν δύο, καὶ ἔγνωσαν ὅτι γυμνοὶ ἦσαν, καὶ ἔῤῥαψαν φύλλα συκῆς καὶ ἐποίησαν ἑαυτοῖς περιζώματα. " μάλλον το ποτό μου δημιούργησε μια αυτοαπόρριψη; 

 - καλά είναι να σκέφτεσαι πως όταν εφευρέθηκε η γένεση το ανθρώπινο είδος ήταν ήδη κάμποσο χρόνο επί γης και είχε κάνει ένα σωρό θαυμαστά κατορθώματα κι απ την καλή κι απ την ανάποδη. φταίει η παιδεία σου αλλά μη σκας. αν δεν αυτοαναιρείσαι πότε πότε δεν γίνεσαι ποτέ καλύτερη.

ο ελέφαντας πάντως δεν έχει τέτοια υπαρξιακά. και στο κάτω κάτω δεν ήρθε η ώρα να γίνουμε χαβανέζες πρώτον και δεύτερον αυτοί που μας πιπιλίζουν το μυαλό με ενοχές και με το ζόρι παντρειά να παν να τα πουν αλλού. εμείς θα μείνουμε γυμνές και παραδείσιες μέχρι τέλους.

- αχ γιατί να μην είμαστε ελέφαντες;

- ΑΧ. ΑΧ,

αυγουστιάτικοι ελέφαντες 6

μακαριότης

επειδή η ζωή είναι και απόλαυση. των μικρών μεγάλων στιγμών. που ο χρόνος σταματά και μέσα στο κενό μπορούμε να είμαστε αστέρια και πάλι. μικρά συννεφάκια.  θαλάσσιες ανεμώνες. ό,τι μας εκφράζει. ό,τι μας εξιτάρει κι ό,τι μας ηρεμεί. 

μέσα από αυτό το ίσως τίποτε, απομακρυνόμενοι από τον εαυτό μας μπορούμε να τον προσεγγίσουμε ξανά, να τον ανακαλύψουμε ξανά και πιθανώς να τον αλλάξουμε. ποιος ξέρει; 

αχνοφέγγει.

βολτίτσες

εδώ κι εκεί. πάμε για παγωτό; βουρ, πάμε. 2 μπάλες 1 γιούρο, ωραία.
παγαίνοντας συναντάμε και κόσμο. και μιλάμε. ε! τα γνωστά.
μα τι γιένεται εκεί έξω;
μια εκδίκηση βράζει. μπλουπς μπλουπς.
εκδίκηση, ναι. μα τί εκδίκηση;
εκδίκηση με χ.α;;;;;;;;
εκδίκηση με "θα ψηφίσω Σύριζα για να τα λουστούν;"
εκδίκηση με αποχή;
μα, έλεος άνθρωποι, τί εκδίκηση είναι αυτή;

το ζητούμενο μιας εκδίκησης είναι - πέρα από το να κακοπάθει το μισητό πρόσωπο- να καταλαγιάσει αυτό που έχουμε μέσα μας, να γευτούμε μια δικαίωση, να ισορροπήσουμε.
με τα παραπάνω δε βλέπω προκοπή.
μάλλον πρέπει να επανεξετάσουμε το θέμα "εκδίκηση"
να το μελετήσουμε καλά και μακροπρόθεσμα.
ν αναλογιστούμε πως με το να τιμωρήσουμε την -χμ- αριστερά, μήπως τιμωρούμε τον εαυτό μας;
μήπως δεν έχουμε ασχοληθεί να βρούμε εναλλακτικές που να μας καλύπτουν;
μήπως κοιτάμε σε λάθος μεριά;
τώρα αν είμαστε επιπέδου ο τάδε και η δείνα πιασ τ αυγό και κούρευτο. γιατί ο τάδε και η δείνα δεν έχουν απολύτως καμία σημασία.
σημασία έχει να μπορέσουμε να βρούμε ένα σύστημα που να μας δικαιώνει -έστω και ονειροπόλο για κάποιους.
σημασία έχει να βρούμε μια απάντηση στην εκδίκηση με μια δομημένη πρόταση που να μας αφορά.
με τα υπέρ και τα κατά της.
αλλά να είναι μια πρόταση που να δίνει μια πνοή σ αυτό που ζούμε.
και σήμερα και αύριο.
εντάξει, το όχι δεν ήταν για το ευρώ. για τον απλό λόγο πως δεν είχαμε διανοηθεί τί θα επακολουθούσε.
τώρα το ευρώ ως μια ολοένα και πιο ανύπαρκτη μορφή αρχίζει να μας φαίνεται ξένο.
δεν μας ικανοποιεί και δεν μας πληρώνει. μας αφήνει ρέστους και ταπί και κακοπερνάμε.
υπάρχουν παρουσίες στον πολιτικό στίβο που μιλάνε εδώ και χρόνια για την έξοδο από το ευρώ και έχει μαλλιάσει η γλώσσα τους. που μιλάνε και λένε όχι στα μνημόνια αλλά δεν το λένε εκ του πονηρού.
λέει ο Δημήτρης Καζάκης κάτι που μου άρεσε
Ζητούμενο είναι η πολιτική συνεργασία με άμεσο στόχο την διακυβέρνηση της χώρας προς το συμφέρον του λαού και ενάντια στην αποικιοκρατία της Ευρώπης.
Και τι σημαίνει πολιτική συνεργασία; Σημαίνει ισότιμη συμμαχία δυνάμεων όπου η καθεμιά διατηρεί ακέραια την αυτοτέλειά της στην οργανωτική της συγκρότηση, στον τρόπο δράσης της μέσα στην κοινωνία και στην άρθρωση του πολιτικού της λόγου. Με άλλα λόγια πρόκειται για την τακτική που επιγραμματικά διατύπωσε ο Λένιν λέγοντας ότι «η γραμμή μας είναι να βαδίζουμε χωριστά μα να χτυπάμε μαζί.»
και λέω κι εγώ. η εκδίκηση δε φτάνει. πρέπει να πάρουμε το αίμα μας πίσω!

σαν όνειρο

έκλεισε τις πόρτες μία μία. ήσυχα κι αθόρυβα.
απαλό άγγιγμα, μαλακά πατούμενα, ελαφρύ βάδισμα.
σαν έκλεισε και την τελευταία πόρτα έμεινε ο διάδρομος έρημος.
μόνο το σαράκι στην κομόντα κάθε τόσο έκανε κριτς κριτς μες στη σιγαλιά.
βρέθηκε έξω
σ ένα εναλασσόμενο έξω.
ένα τρελό ζάπινγκ εικόνων, τοπίων.
αυτό είναι το μέσα έξω μου; αναρωτήθηκε.
αχ με ζαλίζει.
άπλωσε το χέρι κι άρπαξε μια εικόνα. μια εικόνα τυχαία.
ξάπλωσε κάτω από το δένρο και το σκούντησε απαλά με το πόδι.
κι άρχισαν τα λουλουδοπέταλα να πετούν ολόγυρα.
ευτυχία.

εικόνα και μουσική από εδώ

αυγουστιάτικοι ελέφαντες 5 -ευκολάκι -

σταματήστε τη γη να κατέβω!

σήμερα έχω τις στραβές μου. μα φταίει το φάντασμα που μ' επισκέφτηκε χτες, μα φταίει που συνειδητοποιώ πως κι ο Αύγουστος όπου να 'ναι τελεύει, μα φταίει η προσωπική μου κατάσταση που μετεωρίζομαι, εντάξει δεν είμαι μόνη, είμαστε πολλοί που ζούμε επικινδύνως σε τούτη τη μια στάλα χώρα, έχουμε και τους απρόσκλητους μουσαφίρηδες, άστα να πάνε. 

κάτι ακούω για εκλογές και κοιτώ μ' ένα μάτι θολό πέρα μακριά. αφαιρένομαι. θα ξυπνήσω, σκέφτομαι, και θα είναι 6 Ιούλη. θα έχω στο στόμα τη γλυκειά γεύση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος και όλα θα πάρουν το δρόμο τους. μα δεν ξυπνάω που να πάρει, το μόνο που χάνω είναι τον ύπνο μου. και με βάζω στην σκακιέρα. και λέω. είμαι εδώ, λιμάνι, αεροδρόμιο ξένα, σε ξένα χέρια. και μετά λέω με το νου μου. άμα στο σπίτι σου δεις στην εξώπορτα να ναι στημένος ένας άγνωστος και στην κουζινόπορτα επίσης μια κλεισουρίτσα την παθαίνεις. 

με έχει πιάσει τελευταία το αναρχοαυτόνομο. 

ώχου πια να είμαστε γίδια στο μαντρί. ώχου πια να γκρινιάζουμε. να τα γκρεμίσουμε όλα! στάχτη και μπούρμπερη. δηλαδή άμα του χρόνου δεν κάνει κανείς φορολογική δήλωση τί θα γίνει; κάτι μου έλεγε σημερα ένας φίλος. του έστειλαν μια επιστολή πολύ καλογραμμένη να του υπενθυμίσουν πως εκκρεμεί το φπα. ποιο φπα που κάνει μηδενική δήλωση εδώ και 2 χρόνια; αυτά λέγονται κερατιάτικα. 

έχεις δουλίτσα,σπούδασες; πλήρωσε τέλος επιτηδεύματος. ζεις με κεράκια και νερό της πηγής, μπακτσέ και κότες αλλά έχεις σπίτι; πλήρωσε και γι αυτό. γιατί είσαι στο σύστημα. για να είσαι στο σύστημα. γιατί αλλιώς χάθηκες.

Πότε θα καταλάβει ο κόσμος πως φταίει το σύστημα;

αχ.

τέτοιες σκέψεις με κατατρέχουν και άλλες που δεν είναι του παρόντος και μάτι γαρίδα όλη νύχτα.

μετά βλέπω και τον ελέφαντα και συλλογιέμαι. από πού αρχίζει άραγε και πού τελειώνει αυτό το σκοινί;

αχ. αχ. αχ. ας ξημερώσει.

αυγουστιάτικοι λελέφαντες 4

τίποτε αγάπες μου δεν είναι όπως το χαμπαρίζουμε.

τίποτις δεν είναι όπως φαίνεται.
ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΑΠΑΤΟΥΝ