πετώντας

 όλα καλά κι όλα ωραία. ωπ. λίγο χώρο παρακαλώ; λίγο χώρο σε στυλ κρατάμε αποστάσεις, εντάξει; 

ν ανασαίνουμε όλοι λίγο πιο χαλαρά. α μα δεν τρώγομαι, ναι, οκ, το ξέρω.

Πάμε πάλι στους χαιρετισμούς και στο περίφημο "τι συμβαίνετε;" που έλεγε ο ξάδελφός μου - μακαρίτης πια- συνδυάζοντας τι " τι κάνετε" με το " τι συμβαίνει"

αυτά με τον ξάδελφο.

Πάμε παραπέρα. 

χτες άκουγα το τραγουδάκι Lynyrd Skynyrd Free Bird

If I leave here tomorrow

Would you still remember me? 

Δε θα ξεχνάω καθόλου να σε θυμάμαι. Έγραφα την Τετάρτη 16.9

Την προπερασμένη Κυριακή 13.9 μετά από πέρα δώθε βόλτα στο όπου να ναι κατέληξα σε ένα συνοικιακό καφενεδάκι. Ένα ποτήρι κρασί και κάποιες υποψίες του τύπου "θα βρέξει;" "μπα."

Εκεί συνάντησα και τον Α. Α! αναφώνησα. Α αναφώνησα αλλά Ωχ σκέφτηκα. Ποιος είναι αυτός ο άγνωστος άνθρωπος αναρωτιόταν το μυαλό μου. Καλά, θα πει κάποιος, δε έχεις και τόσο οπότε τι αναρωτιέσαι. Το θέμα μου ήταν ότι ο Α δεν ήταν ο Α που ήξερα. Αυτό συμβαίνει στους ανθρώπους - όχι όλους- με το πέρασμα του χρόνου. Μα αυτό δεν ήταν πέρασμα του χρόνου. Αυτό ήταν πέρασε η αμαξοστοιχία κι απέμεινε κάτι; Ποιος να το ξέρει.

Θα πει κάποιος κι εσύ μια χαρά χάλια είσαι. Αλλά δε μιλάμε για μένα.

Τώρα μιλάμε για τον Α. Αυτόν τον Α που ξέρω εγώ, όπως τον ξέρω, πιθανότατα από μια γωνία του εαυτού του μόνο αλλά ας είναι.

Η γνωριμία μας χάνεται στο χρόνο. Καλό ε; Στ αλήθεια δε θυμάμαι πότε τον γνώρισα. Μέναμε στην ίδια γειτονιά και θυμάμαι αμυδρά να είμαι παιδί κι αυτός μεγάλος να χαρχαλεύει μια μηχανή. Μητέρα τρομερή και φοβερή, εξολοκλήρου αποφασισμένη να κάνει τα παιδιά της, τον αριθμό δύο και αγόρια να διαπρέψουν στην κοινωνία μέσω της ιατρικής. Όπερ και εγένετο. Μεγάλη επιτυχία. Επιφανείς πολίτες, όχι αστεία. Υπάκουοι, όπως αρμόζει στες προσταγές της μητρός. Σχέσεις και σχέσεις. 

Υφάκι, "αρέσω παιδί μου, αρέσω". Λυγερός και ολίγον "ποιητικός". Και στα καθώς πρέπει καθώς πρέπει και στα ξεσαλώματα ξεσαλωμένος. Ανησυχίες, σωρός. Κι ένα αίσθημα δικαίου, θα λέγαμε; Ίσως. Και μια ακόρεστη διάθεση για ενασχόληση με τα "κοινά". 

Και πώς τα ξέρω όλ αυτά;

Ε, έτυχε ο εν λόγω άνθρωπος να έχει σχέση με μια φίλη. Τώρα, η ίδια λέει ότι αυτό συνέβη τον καιρό του Νώε, αλλά αν δεν ήτο ο Νώε σιγά μην είμασταν κι εμείς εδώ να λέμε ιστορίες.

Δεν ευόδωσε η σχέση. Παρείσφρησε ένα ατύχημα με τραγική συνέπεια την απώλεια όρασης από το ένα μάτι του εν λόγω άνδρα με επακόλουθο να καταλογίσει το όλο περιστατικό στη φίλη μου και να πάει η σχέση καλλιά της. 

Άριστος επαγγελματίας με ευαισθησία. Βρεθήκαμε κάποια στιγμή αργότερα. Είχε ήδη παντρευτεί μια συμπαθή εκπαιδευτικό, οικογένεια κλπ. Δε φαινόταν, όμως, να του ταιριάζει και τόσο το κουστουμάκι. Είχε εκείνο το υπεροπτικό υφάκι "τα έχω όλα υπό έλεγχο" που στην τελική τι να σημαίνει, ποιος ξέρει.

Βρεθήκαμε εκείνη την εποχή να έχουμε κρασάρει - αχ τι λέξη κι αυτή! μη το ζορίζουμε, απλά είχαμε ολίγον γοητευτεί κι οι δύο, κι αυτός κι εγώ - με ένα κοινό φίλο του οποίου η ταραχώδης ζωή γέμιζε πολυσέλιδο μυθιστόρημα ή έτσι το καταλαβαίναμε εμείς και που μόλις είχε αφιχθεί από εξωτικά κι ονειρεμένα μέρη. Ο Lucky Bastard να τον πούμε. Για τον ίδιο πολλές καθώς πρέπει δεσποινίδες και μετέπειτα κυρίες είχαν άλλο όνομα. Κάτι σε Μαύρη Πανώλη επιεικώς. Ομολογώ, ξέρουν αι κυρίαι - δεσπινίδαι. Ξέρουν. Μας έκανε και τους δύο με τα κρεμμυδάκια. Αλλά κι αυτό δεν είναι του παρόντος.

Γεγονός. Όταν μακρυγορώ, υπεκφεύγω.

Κακό πράμα να πατρεύεται οποιοδήποτε άτομο με οποιοδήποτε άτομο με το σκεπτικό "α! είναι του χεριού μου". Δε συνάδει η εποχή. Και γίνονται τα έκτροπα. Διαζύγιο. Εξωσυζυγική σχέση; Βαρέθηκε η σύζυγος από την επιμελώς φροντισμένη αδιαφορία; Ποιος ξέρει; Οπότε κλασικά πια, με και με χωρίς οικογένεια. Ελευθερία να φαν κι οι κότες. Και τώρα τι; 

Τα πάντα; Ναι, αλλά χωρίς μια πρέζα παρανομία είναι άνοστα; Μμμμμμ.

Ζωή σα να μην υπάρχει αύριο. Όπως όλοι μας, εννοείται. Σιγά μην αφήναμε το καλάμι. Ζούπερ.

Εκεί, το πράμα παρεκτράπηκε. Χμμμ. - στο σημείο αυτό ο σοφιστικέ θεραπευτής τρίβει συλλογισμένος το περιποιημένο γενάκι του και μονολογεί χμμμμ και μετά χμμμμ και λες ωχ ωωωχ ωωωωωχ. 

Η δική μου άποψη είναι ότι η κατάθλιψη του Α ήταν ενορχηστρωμένη. Αυτό θα πει δουλειά, όχι αστεία. Ήθελε ντε και καλά και με το ζόρι να είναι τρελός. Τώρα, αυτό από μόνο του είναι ένα τόσο δα δειγματάκι ότι κάτι δεν πάει καλά. Ε ναι. Αλλά έλεγε τόσο κλισέ τρέλες που εμένα μου ρθε να του πω "Αμάν ρε παιδάκι μου. Από το βιβλίο ψυχιατρικής τα ξεπατίκωσες να μας παλαβώσεις όλους; Οκ σ αγαπάμε κι ας είσαι χάλιας. Μη το ζορίζεις".

Πήγε και σε γιατρούς, πήρε κι όλων των λογιών τα καλούδια που διατίθενται σε φαρμακεία νομιμότατα. Τίποτα.

Και με αυτόν τον ωραίο τρόπο έπαθε τελικά αυτό που τόσο περιπαθώς επιδίωκε. Τζάζεψε με τα όλα του και εθίστηκε και στη χημεία και.

Ωραία τα μετέωρα και.

Ωραία χάλια.

αυθυποβολή. αυθυποβολή.αντικατοπτρισμός. διάθλαση. αγωνία.   

πράματα κάτω από το χαλί. και πώς να ξεδιαλυθούν; εκ θεού; από μόνα τους;

μια ιστορία που ξεχειλώνει, ξεχειλώνει, κρεμάει, ένα χάλι μαύρο. μια βαλίτσα αταξίδευτη που βουρλίζεται σε όλων των κόσμων τους κόσμους. με ή χωρίς τα απαραίτητα για το ταξίδι. άκαρπες σκέψεις που δεν παν πουθενά. δύσκολες καταστάσεις. εντελώς γελοίες, βέβαια, αλλά πολύ δυσχερείς. ανυπόστατα προβλήματα που διεκδικούν πρωταγωνιστικό ρόλο και άλλα, ουσιαστικά που κανείς δεν ασχολείται μαζί τους.

ένα παιχνίδι εμφυτευμένης αυθυποβολής. "κάντο μόνος σου" παιχνίδι. παραισθησιακό καραβάνι. στο υπολειτουργώ μπλοκάρει κάπως το σύστημα. είναι εκνευριστικό. μου τη δίνει. εντελώς. μου τη δίνει. μου τη σπάει. αυθυποβαλλόμενο αδιέξοδο. η θέση μου. μη χέσω. ευελπιστώ. ν αγαπηθώ από το σύμπαν; λέω. αν κλείσω την πόρτα, θα ναι πια το τέλος. ας κλείσω αυτήν πόρτα. άνθρωποι παίζουν, με παίζουν με την παρουσία τους, με την απουσία τους, με την απόσταση - ωπ. άνθρωποι είναι αυτοί; θέλουν να λέγονται. όπως, ίσως, κι εγώ. και τελικά βγαίνουμε όλοι χαμένοι. 

περιπλανιέμαι. για πόσο; επ αόριστον; κι ανάμεσα πικρές επιβραβεύσεις. πικρές πίκρες. ανταποδοτική εκδίκηση. ένα βήμα είναι. μια αλλαγή πορείας.

και πάμε στα λάθη. χιλιάδες λάθη. λάθη εκτίμησης. λάθη δύναμης. λάθη τακτικής. λάθη. σωρός.

είμαι εδώ και κοιτάω την οθόνη του υπολογιστή. και η συνείδησή μου κοιμάται. Η συνείδηση ποτέ δεν κοιμάται. αλλά τι έχει πέσει για ύπνο και ροχαλίζει; αποστασιοποίηση για καλύτερη θέα. και στο μεσοδιάστημα βρίσκομαι πότε πότε στο εδώ και τώρα. σε μια κάπως ονειρική βερσιόν. το έκανα εγώ αυτό στον εαυτό μου;

όχι βέβαια.

ναι βέβαια.

ήττα και ματαιότητα.

ένα από τα καθρεφτίσματα της ύπαρξης. 

λευτεριά, δύναμη, ευχαρίστηση, ισορροπία, αυτάρκεια. αγάπη; 

αγάπη όχι με χαράκι και υποδείξεις. αυτά είναι ευνουχιστικές μαλακίες. ατέλειωτες μαλακίες.

αισιοδοξώ.

Α. Δ.  χθες το βράδυ βρέθηκε απαγχονισμένος στο σπίτι του.

Cause I'm as free as a bird now

And this bird you cannot change

αξιοπρέπεια. αυτό λέω εγώ. που το σάπιο το κεφάλι μου είναι όπως είναι.

καλό Παράδεισο. 

είμαι καλά, λες, και σε πιστεύω. εσύ ξέρεις.

   

μπουκίτσες

 πάμε για 9 στα 9.

 9 Σεπτέμβρη. ω χοχο. καλά, μιλάμε για τρελές πλάκες που μας κάνει ο εαυτός μας ώρες ώρες και πάντα σε ανύποπτο χρόνο. μια τέτοια συνέβη και σ εμένα τώρα. καλά να πάθω να είμαι τόσο εμπαθής. μετά αρχίζουν οι παρεξηγήσεις και αρχίζει και το γέλιο. ευτράπελο στο ευτράπελο πρέπει ν αρχίσω να το σκέφτομαι σοβαρά πού θα πάει η δουλειά.

περνάω καλά τις τελευταίες μέρες. έκοψα, έραψα, θύμωσα, συγχώρεσα, έκανα τις ακανακατάταξεις μου, απολογισμό μπα, πήρα κάποιες αποφάσεις, εν - τάξει. 

είναι και το βάθος του χρόνου. εμ θα χει κι απ αυτό. δε τη γλιτώνεις. 

είναι και το βάθος της σκέψης. χαίρε βάθος αμέτρητο. 

είναι. 

γέμισε το κεφάλι μου "αύριο", αυτά τα "αύριο" που χάνονται στο ποτέ. αυτά, που λέγονται για να δώσουν μια υπόσχεση, να κρατήσουν μια σπίθα ζωντανή, έτσι τελικά, μόνο για την αίσθηση. μόνο για τη δυνατότητα. αυτό το "αύριο" τροχοπέδη. το δικό σου "αύριο". 

δεν είμαι άνθρωπος του "αύριο". φταίει λες η πολλή γιόγκα; είμαι του εδώ και τώρα.κι ό,τι ήθελε προκύψει. αλλά όσο ζει ο άνθρωπος μαθαίνει. μαθαίνει και παθαίνει ασταμάτητα.

κι ενώ έγινα ένα στάσιμο κύμα σε μαθητεία υπομονής εσύ ξαναέμαθες να ονειρεύεσαι. 

α, λες, ονειρεύομαι!

εύγε.

όπου να ναι θα ναι ώρα να την κάνω, να πάω ένα νυχτερινό περίπατο και θα επανέλθω. 

επανήλθα. ωραία η βόλτα. έρημοι δρόμοι με κηλίδες χρυσές, τα πορτοκαλιά φώτα. 

άμα ξαπλώνεις και σκέφτεσαι κι ο ουρανός ανοίγει, ποιος λόγος ανησυχίας; κανείς.

άμα βιώνεις το απίστευτο, ποιος λόγος να αμφιταλαντεύεσαι; κανείς.

άμα ζυγιάζεις παράταιρα πράματα και βγαίνει ισορροπία, τι καλά.

άμα ενώ σιωπάς, κάποιος σ απαντάει, ε τότε ναι. ναι. ναι.

νεφελώδης η ζωή μου τον τελευταίο καιρό. λίγη ξαστεριά δε βλάπτει. οψόμεθα. 

πολλές αγάπες και φιλιά, ματς μουτς.

αλαμπουρνέζικα

- μια ελεγεία πάνω στην παραπληροφόρηση, τον υπερβάλλοντα ζήλο 

και την παρέμβαση τρίτων σε ξένους μπαξέδες

 ο πολυούχος, η πλατεία, τα σκαλάκια, τα άτομα τον αριθμό 2, η εκ του μακρόθεν συνάντηση, μάλλον μια υποψία θα έλεγα, περνώντας απ τον πεζόδρομο που εφάπτεται με το προαύλιο της εκκλησίας βλέπω μια φιγούρα και λεω μπας; μπας; περνάω απ το περίπτερο με τρόπο και καρδιοχτύπι και φτάνοντας στο απέναντι πεζοδρόμια ρίχνω μια κλεφτή ματιά. εκ του μακρόθεν. 

μια καταστροφή συναντήθηκε με μια άλλη. μια ματιά όλη κι όλη. 

και μετά μες απ αυτή τη σύντομη κοσμοχαλασιά η ζωή ανασαίνει κανονικά, έχει λόγο ύπαρξης και δραστηριοποιείται. 

και λες. μα είναι δυνατόν; να υπάρχει αυτή η δυναμική ανάμεσα σε δυο ανθρώπους; να υπάρχει μια σχέση τόσης ζωτικής σημασίας; μα είναι;

η χαρά, η ελπίδα, ο ενθουσιασμός, η πίστη, το αναπάντεχο, η διαπίστωση, η έκπληξη, ο αναλογισμός.

μεγάλη η ζωή. μεγάλη σαν τις μέρες και τα λεπτά. μεγάλη σα μια στιγμή αμηχανίας. μεγάλη σα μια άλλη στιγμή έντασης, μεγάλη σαν έναν αποχαιρετισμό, μεγάλη σαν ένα ταξίδι χωρίς προορισμό. τι να την κάνεις την επιείκεια της μέρας, την αταραξία του μεσημεριού, το απροσδιόριστο τ απογευματινό, τη γλύκα της νύχτας,  τι να τα κάνεις; παζλ εκατομμυρίων κομματιών, μπέρδεμα. 

δεν έχω καμμιά στεναχώρια. έχω ταξιδέψει σ αυτή τη χώρα, την εξερεύνησα καλά καλά, εγκαταστάθηκα εκεί για ένα διάστημα, παραλίγο να πάρω και ιθαγένεια αλλά προέκυψαν αναταράξεις συναισθηματικές και ανοδικές και καθοδικές καθότι όπως όλοι ξέρουμε καλά σαν πιάσεις πάτο εκεί και το φτυάρι - δώρο και σκάβε και με τα πολλά και με τα λίγα την άφησα κι έχε γεια.

πόρτες κλειστές, παρατημένα αυτοκίνητα, ληγμένα εισητήρια, λάθος ρούχα στη βαλίτσα.

άδειο πορτοφόλι χωρίς χρήμα ντιπ, χωρίς μια φωτογραφία, χωρίς τίποτα.

δεν είσαι τίποτε, δεν είμαι τίποτε, δεν υπάρχουν ταμπέλες, είμαστε τα πάντα και για πάντα. δεν έχω τίποτα να σου καταλογίσω, είσαι όπως είσαι κι είμαι όπως είμαι. 

πάμε πάμε πάμε και μη ρωτάς πού πάμε!

όχι δε θ αφήσω τίποτα να χαθεί. 

απεταξάμην.

μεσημέρια σε απόλυτη υπερδιέγερση εναλασσόμενα με άλλα σε απόλυτη χαλάρωση και μετά το τίποτα τα πάντα και πάλι. 

είναι τα γεννήματα των νυχτών οι μέρες, όπως τους τραγουδάνε χορεύουν.

είναι και η πολυτέλεια του να έχεις χρόνο και η ραθυμία του θέρους που συμβάλλουν αρκούντως στο ολοκληρωθεί η διαδικασία και ιδού! Αυγουστιάτικοι ελέφαντες στα καλύτερά τους!

 για φέτος οι παραλίες μοιάζουν να έχουν μετακομίσει σ ένα άλλον μακρινό πλανήτη, δεν έχω ιδέα πού. τώρα μόνο μικρές χαμηλές πτήσεις σε πράσινα λιβάδια και παιχνιδίσματα με φύλλα δέντρων. αυτά περί του πνεύματος. οπότε ας πούμε ότι το πνεύμα καλά την έχει, κοτσάνι περνάει και αναψύχεται αενάως.

η σαρξ πάλι ένα χάλι μαύρο. αδύναμος. πολύ αδύναμος. πάρα πολύ αδύναμος και πάρα πολύ έρμαιο των καπρίτσιων της. ο ελέφας καθήμενος και ονειρευόμενος σα να λέμε. αχ καημένη σάρκα. αλλά και πάλι. και πάλι και πάλι και ξανά λέω στον εαυτό μου πως και το πολύπαθο καλό είναι είναι. να το ζήσω κι αυτό. με τις ηλεκτρικές του κενώσεις και τις ηλεκτρικές του καταιγίδες. με τις ερήμους και τις στέπες του, με τις απαιτήσεις του να χτυπάει ο πάθος το ποδάρι στο πάτωμα ενώ είσαι ξαπλωμένη και προσπαθείς να οδεύσεις στην ευλογημένη ανυπαρξία και να τα συνθλίβει όλα και μετά γυμνό καλώδιο που αστράφτει η σκέψη, υψηλής τάσης.να σιγοσφυρίζει δε θα σηκωθείς; θα σηκώθεις και θα με πατήσεις

 άντε να σε πατήσω, να δούμε τι θα γίνει επιτέλους σκέφτομαι. αλλά τ αφήνω να σέρνεται και να σπινθιρίζει να γεμίζει τις νύχτες σπινθήρες και το πρωί που ησυχάζει κατεβαίνω από το κρεβάτι πολύ προσεκτικά και εξαφανίζομαι. φεύγω το σκάω με το σώμα μου απ το σώμα μου με το σώμα μου απ το σώμα σου και κάπου κάπου βρίσκω και το ανέμελο πνεύμα μου κάπου κάπου εκεί, στις σκιές των δέντρων που περιπλανιέται να κυλιστούμε λίγο, για λίγο μόνο και πάλι στο γρασίδι.

αραιός ο αέρας της ανακωχής. λυτρωμός λες μα είναι καημός. ελαφρύς διακριτικός κι επίμονος.

ας είναι. κι έτσι. 

ας είναι όπως είναι.

τώρα είναι μεσημέρι. σε θαλασσινά μονοτάτια η ψυχή ριγά, δροσίζεται με πρίμο αέρι και φουσκωμένο πανί.

μέχρι τ απόγεμα να βαρύνει και πάλι εκεί στη μεγάλη χώρα να γυρίσει, στην Αυγουστιάτικη γη που μεσουρανεί αυτές τις μέρες.

θε ή θα; κάτι για το μέλλον.

άγουρο πρωινό. όλο το βράδυ κοπανιόταν το σπίτι απ τον αέρα. ε, καιρός του να κοπανηθεί κι αυτό. να ζωντανέψει και λιγάκι, να βγάλει ήχους, να ξεσπάσει, να ξεσπαθώσει. καιρός του. Το ακούω προσεκτικά, το αφήνω να τα πει όλα. ευτυχώς. γιατί τώρα ήρθε η ώρα ν αποχωριστούμε. Δυο νύχτες μείναν. Η αποψινή κι η αυριανή.
Έτσι λοιπόν όλα του μιλούν , το καθένα του με το δικό του χαρακτήρα κι ιδιοσυστασία. Οι κουρτίνες ψιθυρίζουν κι ανεμίζουν, παντζούρια και τζαμλίκια κρατούν το κάθ ένα το δικό του τέμπο κι όταν παραζορίζει το πράμα ανοίγουν διάπλατα. θέλουν συνεχή επιτήρηση, έχουν πολύ εκκεντρικό χαρακτήρα. Οι εσωτερικές πόρτες κάνουν μικρές κινήσεις μέχρι να συντονιστούν με όλα τα υπόλοιπα οπότε κάνουν κι αυτές μεγαλοπρεπή ανοίγματα ή κλεισίματα.  Στα πατώματα σιγανομουρμουρητά. πραματάκια χορεύουν με ξενόφερτα λουλούδια και φύλλα που μπαίνουν καθώς τα παράθυρα παραδίνονται στην αιολική πνοή. Τίποτα δε μένει σιωπηλό κι ακίνητο.
Είναι ο άνεμος που τα κρατάει όλα σε διαρκή εγρήγορση. Αυτός ο άνεμος τσιγγάνος που σε πουλάει και σ αγοράζει και περνάει και δεν αφήνει τίποτες όρθιο και φέρνει τα σύγνεφα αλλά όχι τη βροχή. μόνο υποσχέσεις και μπουμπουνητά. και μετά ο ίδιος πάλι μαζεύει τα σκόρπια όνειρα και χάνεται μέσα σ ένα κουρνιαχτό θορύβων και κινητών αντιπερισπασμών.
Ευλογημένος ο άνεμος. Έφτιαξε το ιδανικό σκηνικό, μια μεγάλη φανφάρα, μια μεγάλη ορχήστρα, με γλάστρες απ τα γειτονικά μπαλκόνια να γκρεμίζονται και άλλα, με την απαιτητική του παρουσία που δε ζητάει τίποτε αλλά τα παίρνει όλα και δε χρειάζεται ούτε σημαδεμένη τράπουλα, ούτε φτιαγμένα ζάρια, τίποτα. Ευλογημένος.
Ας ακούγεται αυτός, να συντονίζει τα πάντα κι ας μην ακούγεται η καρδιά μου που χτυπά.
λίγα βήματα, ένα εισιτήριο, ένα πλοίο, αλλαγή πλανήτη.

Δε μ έπαιρνε μαζί του λέω γω καλύτερα κι ας με πήγαινε όπου να ναι. να κάνουμε θερμοδυναμικά ταξίδια ανά τον κόσμο, όλο το χρόνο.

αχ

παρηγορητικές αρλούμπες

μια μέρα μετά την ισημερία
η μέρα αρχίζει να εξασθενίζει και πάλι μετά από το χτες.
και στο σήμερα, λίγα λεπτά λιγότερη, ξαπλωμένη με φλούδες σύννεφα στον ουρανό, νωχελική και θερμή, καλοκαιριάτικη, υπέροχη.
κλείστηκα μέσα. μέσα σε τοίχους, μισόφωτο. το μυαλό μου μου κάνει επαναληπτικές κινήσεις, λούπες, να βρει στη σκέψη τα σημεία, τα κομποδεμένα σημεία που ορίζουν αυτό το άρπαγμα που φορές φορές νοιώθω.
το μαγνητικό τρέχω στο γκρεμνό. τόσες αδυναμίες. τόσες αδυναμίες. πόσες αδυναμίες πια.
ανθρώπινες. ευλογίες και καταστροφές.
ο εαυτός μου κάθεται στο τραπέζι απέναντι και με κοιτάει.
κάνε πως δεν ξέρεις ό,τι ξέρεις και έτσι, νομίζεις, θα ξεφύγεις, νομίζεις.
εμπέδωσε, κατανόησε, συνειδητοποίησε αυτό που ξέρεις και μετά τα λέμε.
ε αυτό κάνω.
τα μεταξωτά βρακιά, μου λέει, γελώντας ειρωνικά, θέλουν επιδέξιους κώλους.
σώπα! τι μεγάλη φιλοσοφία! τα ανεβάσαμε το επίπεδο πάλι.
ίσως όχι, αλλά είναι η πικρή αλήθεια.
αλήθεια; είναι η αλήθεια στ αλήθεια;
μμμ ναι. πόση μπορείς ν αντέξεις;
όλη;
ωραία η αλήθεια αρχίζει από το α και τελειώνει στο α πάλι. χαχα
ας αφήσουμε τις μαλακίες. πρέπει να βγάλω απ το τσαρδί μου ένα σωρό μπίχλα. δεν έχω χρόνο για αμπελοφιλοσοφίες.
ωραία. πάμε πάλι. πόση αλήθεια μπορείς ν αντέξεις;
όλη.
πάμε μπορείς το α;
όχι
το λ;
όχι
το η;
μπα
το θ;
δεν θα τολμούσα;
το ε;
εδώ κάτι γίνεται αλλά υπάρχουν κάποιοι ενδοιασμοί
το ι;
χμμμμ δε λέω
το α, αυτό το άλλο α;
με τίποτα. είναι θέμα αρχής.
ε τότε ποια όλη την αλήθεια θες.

αυτήν την οποία λέει πως δεν είναι για τα με κάποια πράματα. μα μπορώ να τα ποθώ, φαντασιακά, γιατί έτσι εναρμονίζονται με τις νόρμες μου, γίνονται βατά και προσπελάσιμα και βιώσιμα, η τραγική αλήθεια είναι ότι στην πραγματικότητα το φανταστικό με το πραγματικό είναι η μέρα με τη νύχτα.
καλά πας.
θα μείνω στη νύχτα. νύχτα μοναξιά άστρα. αυτά μου ταιριάζουν. και αφήνω τους άλλους να ζουν κουκουρούκου μιάου κι ευτυχισμένοι; και δε μου λείπει τίποτε.
καλά, τώρα σε πίστεψα.
ούτε εγώ δεν πιστεύω τον εαυτό μου. αλλά μπορώ να ελπίζω. λέγε λέγε κάτι θα γίνει.
σαν τι;
θα βρω κι εγώ τη δική μου πραγματικότητα που η σκιά της θα ναι η σωστή φαντασία. θα ταιριάζει το να με τ άλλο.
φέξε μου γλίστρησα.
να κοιτάς που πατάς.
τώρα είναι καλοκαίρι δε πατάω, πετάω.
εντάξει υπάρχουν κι ευτυχισμένοι στον πλανήτη.
ενώ εσύ;
εγώ χαχα, εγώ. ποιο εγώ; αυτό που βλέπω στον καθρέφτη;
ας πούμε.
μου βγάζω τη γλώσσα και μου λέω όλα περνούν.
γεγονός.
φτιάξε ένα λονγκ ντρινκ κι ας τα λόγια.
ωραία πάλι στο πιοτό θα το ρίξουμε;
μπα ένα για τη ζέστα του μεσημεριού.
σωστά. είσαι καλά;
προσπαθώ.
βάστα.

φωσφοροατμίδα

βρέχει βρέχει βρέχει βρέχει βρέχει βρέχει
ο ήχος της βροχής
νύχτα
από πού ήρθε η βροχή αυτή;
απρόσκλητη, με τσαμπουκά, με το έτσι το θέλω.
βροχή μου
είσαι συ;
πέφτεις απ τους ουρανούς και με το τραγούδι σου μου μουρμουράς, βροχή μου
λόγια βραχνά σε παλιά γαλλικά που δεν ξέρεις
παίζεις μια κατέντζα ενός μοναδικού πρωτότυπου κοντσέρτου
με καθηλώνεις.
βρέχει απαλά στο νησί.
χίλιες μικρές στάλες;
μικρές φωνές
παράταιρες κοπαδιαστά πέφτουν ανέμελα παντού.
στην γης, στα καλντρήμια, στις στέγες, στους εξώστες, στην παραλία, στις αμμουδιές, στα δάση, στη θάλασσα, στη γούνα μου.
το παραθύρι κάνει τακ τακ σαν το ξύλινο ποδάρι του γέρου πειρατή που γυρνάει με κεφάλι θολό απ την μπύρα και τις αναμνήσεις. και αντηχάει στα κοιμισμένα σοκάκια σαν τον χρόνο. μετράει βήματα. να πάει πού;
ήρθες τελικά.
το ξερα θα ρθεις
το περίμενα.
το ευχόμουν.
γιατί το κραυγαλέο σου ΟΧΙ ήταν το όχι δε θα σ αφήσω.
και ήρθες.
θα σαι εδώ μέχρι να κλείσουν τα μάτια μου απόψε;
θα σαι δω σαν ξυπνήσω αύριο ή θα χεις γίνει λιακάδα;
νομίζω θα σου άρεσε η λιακάδα. ένα κομμάτι γαλάζιος ουρανός.
νομίζω.
πάει πιο πολύ με το χαμόγελό σου και την ιδιοσυγκρασία σου.
αν και, αν με ρωτούσε κάποιος θα έβαζα για σένα μια χαμηλή πτήση
πάνω από ώριμα στάχυα σε μεγάλες επίπεδες πεδιάδες.
υγρή άμμο σε ψαροχώρι και τις βάρκες μαζεμένες καθώς έρχεται ο χειμώνας.
ένα δέντρο στην αυλή
ένα βιβλίο στο γραφείο
ένας περίπατος στο χωριό, πάνω στο βουνό και στο μυαλό μια μικρή ψαλμωδία.
αλλά αυτά θα τα έλεγα εγώ.
νομίζω πως, τώρα, εσύ, αρκείσαι με μια στάλα γαλάζιο.
το παράθυρο χτυπάει.
μια υπενθύμιση τ αέρα.
ναι
δεν ξεχνώ
να πω ευχαριστώ.
και δε φτάνουν όλα τα λουλούδια του κόσμου δε φτάνουν
να εκφράσουν
άστο.
ας κυλήσει κι αυτό με τη βροχή.
που κόπασε τώρα αλλά θα πάω να ξαπλώσω.
ευχαριστημένη.