λύσαμε!

Μ. Δευτέρα

εντός των πυλών

αλλά κι έξω στ' ανοιχτά.

στις χορτάρινες θάλασσες του νου μου

κει ξαπλωμένη κοιτάζω

τα παιχνιδιάρικα σύγνεφα'

και μαζί τους δραπετεύω.

Μουσική παντού.

το 'να χέρι νίβει τ' άλλο.

καταξίωση εδώ και τώρα!

αστραφτερό της σελήνης το χάδι κυλά στ' αλμυρό νερό

μέχρι που πέρα στον ορίζοντα γκρεμιέται

σαν με τον ουρανό απαντιέται.

Σελήνη λησταρχίνα που λαφυραγωγεί τα ονείρατά μας.  Όνειρα θρύμματα, θύματα και θύτες της απερίσκεπτης αμεριμνησιάς κι αμνησίας μας.  Όνειρα των δύσκολων καιρών μας. Που μας βάζουν στο περιθώριο κι αισθανόμαστε άβολα, ερημωμένοι, απάτριδες, σιωπηλοί. Δύσκολοι καιροί, δύσκολα όνειρα. Παζλ μα παράταιρα κομμάτια. Κι η Ιστορία με μαεστρία ανακατώνει τη σούπα - ίδια συνταγή, άλλο όνομα. Προφάσεις εν αμαρτίαις. Απ' το γλυκό ξελόγιασμα στην παραπλάνηση. Κι εκεί, με χαμένη πυξίδα, μοναξιά σε τόπο γυμνό. Κρανίου τόπος. 

..λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί κι η μάνα το ζηλεύει..

Δω είν' ο Απρίλης, βέρος ανοιξιάτικος, και βροχερός.

Δω κι ο Λάζαρος ευτυχής και πεθαμένος που σε λίγο θα επανέλθει στης ζωής τα βασανάκια.

Δω τα βάγια κι η Κυριακή που τρων τα ψάρια.

Δω, στο μέλλον το εγγύς.

Στο οσονούπω.

Σύ που βόσκεις;

Στ' αλαργινά ταξίδια;

Σε παραδείσους ματαίωσης;

Σε κολάσεις ευδαιμονίας;

Πού άραγε;

Μπας κι είσαι κι εσύ εκεί στα περβόλια του περιθωρίου, κει που ξαγρυπνούν οι Ατρείδες μιας πολλά υποσχόμενης εξέλιξης, που μασούν ταμπάκο με τη νύχτα να γυαλίζει στα μάτια τους και που στην ταλανισμένη τους ύπαρξη αργοκάθεται η άνοιξη και τους περικυκλώνει με πονηρά κι αθέμιτα κόλπα;

τυχερός, όπως πάντα, μες στην ατυχία σου.

Να' σαι καλά.

Τώρα κάτι στον αέρα με ζαλίζει.

Μη φταίει το γάλα, μη το μέλι, μη η γύρη που κάνει πανηγύρι;

κι απομακρύνομαι κι εγώ με τη σειρά μου.

κι ας μην έχει στεριά πουθενά.

ωρέ! αυτή η μεγάλη Δευτέρα μου φαίνεται πως είναι στην άλλη μεριά τ' ωκεανού!

τόσο μακρυά κι όμως τόσο κοντά....

τσιμουδιά.

ένα χρόνο μετά.

η πρώτη ανάρτηση

Για το καλοκαίρι που... πού θα πάει; θα ρθει... 

  πέρασε λοιπόν ένας χρόνος από το βράδυ, ξημερώματα κοντά, που με το φίλο μου το Νάση, έκανα την πρώτη ανάρτηση και το φεγγάρι ήταν μιας μέρας αλλά τώρα, φέτος, βαδίζει προς την πανσέληνο χαρωπό κι ανοιξιάτικο.

πολλά και διάφορα έλαβαν χώρα αυτή τη χρονιά.

ξάφνου, εκεί που ήμουν μες στα δικά μου τα γνωστά και τετριμμένα βρέθηκα σε μια καινούρια γειτονιά. με τις ευχάριστες εκπλήξεις της, με του καλούς και ιδιόρρυθμους γειτόνους, με χαρές κι απογοητεύσεις, με απ' όλα.

αλλά, όπως και να έχει, πρέπει καλά να ξέρετε πως είστε όλοι τ' αστέρια μου. φωτεινά, πραγματικά, αναντικατάστατα.

  μουσική, μια έκφραση αντιποίησης αρχής

κι ένα Σασυφή παλιό και καλό, να το γιορτάσουμε!

 νυχτερινή ρέμβη. καλλίγραμμες, μακρυμαλλούσες, ροδομάγουλες  μούσες πλέκουν μ' ωδές ένα μουσικό διάλογο, πυροδοτώντας μια ρωγμή στο σκοτεινό αδιέξοδο απ όπου ξεχύνεται τρυφηλό αστείρευτο φως. Ο Σασυφής, πετούμενη πνοή σ άφτιαχτα αετώματα σκαρφαλωμένος κατεργάζεται το μάρμαρο μ ένα κοφτερό καλέμι κι απεικονίζει διαισθητικά της μουσικής το γάργαρο κύλισμα που τ αυτιά του γεμίζει, αυτά τα γοητευτικά τσακίσματα των γυναικείων φωνών που σ ένα αγκάλιασμα ενώνονται κι η ψυχή εκτινάζεται στο διακαές του διηνεκούς. Πρωτόπλαστες μορφές από νοητική ηφαιστειακή ένταση ξεπροβάλλουν. Ένα αγόρι με χιτώνα κοντό,  ένα δίχτυ στο να χέρι και την λόγχη του στο άλλο, σημαδεύει τον ήλιο στο νοτιά,  απ την  ανατολή έρχονται δελφίνια, ένα κορίτσι κρατά απ το χέρι ένα άλογο και πάει δυτικά με κοράλλια στα μαλλιά και πτυχωτό φόρεμα, πόδια γυμνά. και στο βοριά μια συντροφιά, φερμένη απ τη θύμηση κι απ το μέλλον, σε μια χορτάρινη θολούρα χορεύει εξυμνώντας τη γλυκειά της ζωής ματαιότητα. ο Σασυφής βγαίνει απ την ονειρική σκοτοδίνη του. π' εξουσιάστρια σκληρή, σουλατσάρει σαν μπορεί ανεξέλεγκτη στο χρόνο του, στις νύχτες του. Και φεύγοντας  τ αφήνει ένα μπωλάκι ρύζι να μη ξεχάσει, ένα ματσάκι ρίγανη βουνίσια κι ένα κόμπο στο λαιμό. 

Ανοίγει τα μάτια ο Σασυφής, εξ απ το παράθυρο κοιτά. -που ν το φεγγάρι; .. α αυτό βρίσκεται σε μια κακοφωτισμένη είσοδο πολυκατοικίας στις γειτονιές της σιωπής. καλεί το ασανσέρ. πάει να πάρει εισιτήριο κατά Ατλαντικό μεριά. σε λίγο, στα μεσοβδόμαδα θα χει πετάξει πια, θα χει χαθεί. διαιωνίζοντας τους κύκλους και τα ταξίδια του. θα πάει να πρωταγωνιστήσει σε κάποια ερωτική οπερέτα σ άλλες πατρίδες μακρινές. - γεια σου φεγγάρι... 

φρεσκοπλυμένος και φρεσκοξυρισμένος λίγη ώρα μετά δε σκέφτεται τίποτ απ αυτά. Μοσχομυρίζει ο καφές, κουλουράκια μούστου κι ένα ζουμερό πορτοκάλι κάνουν αστεία με τη γεύση και την απόλαψη. καλημέρα.

παγκόσμια μέρα παιδικού βιβλίου

ΘΑΜΑ

Θάμα: απ' του πεύκου τον κορμό

ξεκόλλησε μια φλούδα.

Δεν έπεσε, φτερούγισε κι έγινε πεταλούδα/

Γεώργιος Δροσίνης (από τις Σπίθες στη στάχτη) 

από την ταινία Treasure.Planet.

Sons of Anarchy

true freedom

requires sacrifice and pain.

Most human beings only think

they want freedom.

In truth, they yearn for the bondage

of social order,

rigid laws, materialism.

The only freedom man really wants

is the freedom to be comfortable.

Η αληθινή ελευθερία

απαιτεί θυσία και πόνο.

Οι περισσότεροι άνθρωποι

απλά νομίζουν ότι θέλουν ελευθερία.

Στην πραγματικότητα, λαχταρούν

τον δεσμό της κοινωνικής τάξης

των αυστηρών νόμων

και του υλισμού.

Η μόνη ελευθερία που θέλει ο άνθρωπος

είναι η ελευθερία της άνεσης.

πρωτομηνιά

Στη μεγάλη λίμνη, κάτω κάτω, στο βυθό, μες στα νυχτερινά νερά κολυμπά συλλογισμένος ο μεγάλος ψάρης.
Είναι άραγε σοφός;
Κολυμπά αργά, τελετουργικά και πότε πότε το μούτρο του κολλά σ ένα βουλιαγμένο μπουκάλι. Που είναι σφραγισμένο αλλά για ένα ακατανόητο λόγο βυθισμένο. Μέσα έχει ένα χαρτί που λέει "Γεια σε όλους. Σασυφής". Του δίνει μια με την ουρά και το μπουκάλι παίρνει το δρόμο για την επιφάνεια. Εκεί και σε μια πρώιμη καλοκαιρινή βαρκάδα το ψαρεύουν κάτι σκολιαρόπαιδα που την κοπάνησαν απ το σπίτι για να φουμάρουνε εν πλω απ τα τσιγάρα του παππού - που δεν παίρνει πρέφα πως του λείπουν κι αν κάτι μυριστεί ποιός τον πιστεύει;- . Το διαβάζουν και γελούν. Γελούν με τον Πεθαμένο και τραντάζονται τ άστρα απ το γέλιο τους. Έτσι αποχωρισμένα το μήνυμα και το μπουκάλι παίρνουν πάλι το δρόμο προς το βυθό. Ο ψάρης παρατηρεί και βγάζει συμπέρασμα, ίσως σοφό.
...άμα πάρεις ένα άδειο μπουκάλι και φυσήξεις, τότε βγαίνει εκείνος ο βαθύς ήχος, ένα κέλευσμα, μια παρουσία, ζάλη.
Σκαρφαλωμένος ο Σασυφής στη στέγη, αποκαρδιωμένος φυσά.
Τι ν η λύπη; Ένα βότσαλο στη λίμνη. Πλουφ. Απογοήτεψη. Χάρτινα μηνύματα που διαλύονται στο νερό με τις φεγγαροαχτίδες. και μες στην ομίχλη βραχνή κραυγή, γυάλινος ήχος, πνοή.
Ο Σασυφής παίρνει το δρόμο για το υπνοδωμάτιο..
Ξένοιαστο το κορμί της αγάπης, ξέσκεπο, αφεμένο σ ονείρου μονοπάτια.
Κοντά της γέρνει κι αποκοιμιέται.
Το φεγγάρι παίζει κρυφτό με το τζάμι.
-Καληνύχτα φεγγάρι.
-Καληνύχτα.

η επιλογή μουσικής μια πρόταση από μια συμπλέουσα καρδιά

σκουπίζοντας την αυλή

βρήκα αυτό το χαρτάκι που το έφερε εδώ ο αέρας