τριφασικό

φάση ένα
πανσέληνος
έβγαλα τα μπιχλιμπίδια μου έξω να φεγγαροθεραπευτούν
λες και μετά θα μπορέσουν να αποτοξινώσουν την πίκρα μου.
που σήμερα παραμέρισα
και με βαρκάκι το φεγγάρι ταξίδι κοντινό ξεκίνησα

φάση δύο
When you have eliminated the impossible, whatever remains, however improbable, must be the truth.
βρε λες;
αυτός ο συλλογισμός, το βρε λες, με βρήκε σαν κεραυνός εν αιθρία
και λέω ξανά
βρε λες;
μπας κι έχουμε ήδη εξολοκλήρου ξεπουληθεί και όλα τ' άλλα είναι αρλούμπες;
μπας και είμαστε ένα πράμα σαν εκείνες τις φίρμες που κρατάνε τ' όνομά τους μόνο;
δηλαδή είμαστε Έλληνες κατ' επίφαση;
αλλά δεν μπορούν να μας το πουν, θα -χα!-πληγωθούν τα αισθήματά μας;
και όλα τ' άλλα είναι απλά καραγκιοζλίκια; σε δουλειά να βρισκόμαστε;
εκλογές, δημοψηφίσματα, σχέδια και υποσχέσεις, ανδρείκελα με παντελόνια και φουστάνια, μίντια που είναι γνωστό πια πως ένα ψώνιο το έχουν, θέλουν να κάνουν κουμάντο παντού, το κουμάντο πουλάάάει, όλα στο πάλκο κι εμείς από κάτω σα χάνοι αντί να χορεύουμε σάμπα που είναι τζάμπα ξοδεύουμε τη φαιά μας ουσία και σκάμε;
ουφ.
-αν συμβαίνει αυτό, τότε, χοχοχο, υπάρχουν λυσούλες, χοχοχο
αν δε συμβαίνει, τότε, χοχοχο, υπάρχουν άλλες λυσούλες. χοχοχο.

πάμε τώρα στο πλαν μπι της φάσης δύο.
εδώ γελώ. κατατρέχουμε κάποια άτομα γιατί εν δυνάμει θα έφερναν την καταστροφή.
αυτούς που την έφεραν στ' αλήθεια, όμως, πολύ τους αγαπούμε ή αν δεν τους αγαπούμε τους ανεχόμαστε. επειδή είμεθα λάάάρτζ -μεγαλόθυμοι ελληνιστί-.
μήπως, όμως, επειδή στους τυφλούς κυριαρχεί ο μονόφθαλμος, τους αετομάτηδες πρέπει να τους βγάζουμε από το πλάνο; επειδή είχαν πλάνο; μπι; αίσχος; πίσσα και πούπουλα! είναι επικίνδυνοι σου λέω.

τα έλεγε ο George White 2011 από αυτό εδώ το blog.
είμαστε αγνοημένοι.
τώρα τη γευσούλα την έχουμε όλοι στο στοματάκι.
και δεν καπακώνεται η άτιμη ούτε τσιπουράκι ούτε με πιτόγυρο, ούτε ζάναξ, ούτε με τίποτα.
 Every breath you take Every move you make και τέτοια.

όπως πολύ ωραία σχολίασε η thieving magpie
"αλλά θα ήθελα, ναι, αυτό θα ήθελα, ένα ψηλό βράχο κι από κάτω θάλασσα, να με σπρώξουν κι εγώ να κολυμπήσω... γιατί, είμαι σίγουρη ότι θα κολυμπούσα."

φάση τρία
για την ώρα δεν κολυμπώ. ναυσιπλοώ
σ αυτό το μπλε του Ελ Γκρέκο
έχω στο δισάκι μου λίγη αγάπη
λίγο άφεμα λίγη μουσική
ανάπαυλα.

από μόνος σου διάβαζε κι όσο θέλεις πήδα

διαβάζω, διαβάζω, διαβάζω
ακούω, βλέπω και διαβάζω.
μα αυτό που θα έπρεπε να κάνω είναι μόνο να περιμένω.
τί να την κάνω τόση γνώση κι επιμόρφωση!
τι να το κάνω που ήτανε στραβό το κλήμα, το φαγε κι ο γάιδαρος.
ασφαλώς για τα δεινά μας φταίνε κατα πολύ οι "σωστοί" άνθρωποι σε προσχηματικές θέσεις.
και καθώς αυτό το πανηγύρι πανωλεθρίας εξελίσσεται
θα μαθευτούν κι άλλα,
οπότε θα διαβάσω κι άλλο,
πράγματα από εκείνα που μας αφήνουν όλους δυσάρεστα εμβρόντητους.

ο λαός έδωσε ένα όπλο
να πιστολιαστεί το χρέος

και χρέος αυτών που το πήραν το όλπο αυτό στα χέρια τους ήταν να δράσουν.
τι ευρώ χωρίς ευρώ συζητάμε;


παρόλ' αυτά, εδώ το ζήτημα δεν είναι ταξικό. είναι άλλο πράμα.

και δεν αντέχω ούτε τις κακεντρέχειες, ούτε και τους απελπισμένους που προσπαθούν να δικαιολογήσουν τ αδικαιολόγητα.
δε διακατέχομαι από τίποτε. ούτε αισιοδοξία, ούτε απαισιοδοξία.
το μόνο που σκέφτομαι είναι ότι τώρα περνάμε μια περίοδο που κάποιοι θέλουν να συμμαζέψουν ό,τι δεν πρόλαβαν.
μετά;
θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι.

θα διαβάσω λοιπόν και πάλι.
πολλά και διάφορα.
θα δω και θ' ακούσω.

μέχρι τότε λέω να κλείσω πόρτες και παράθυρα και να βάλω το κλιματιστικό στο φουλ, να γίνει ψόφος, ν' ανάψω το τζάκι και να πιώ κόκκινα κρασιά κάνοντας έρωτα ασύστολα σε γούνινα στρωσίδια.

...κι όσο θέλεις πήδα.

για το Ζάλογγο, μου είπε ο πνευματικός μου να μη το σκέφτομαι.

αλλά δεν μπορώ ν' αντισταθώ στη σκέψη του Καιάδα....

ποτέ δεν είν αργά. 

πολύ blues έφερε αυτό το καλοκαίρι.
μας χάρισαν extreme sports, κυβερνητικό δωράκι, σκέψου, αποφάσισε, ψήφισε και μετά το τραινάκι του θανάτου. αχάριστοι που είμαστε, αχάριστοι!

μικρός χαιρετισμός

μεγάλη πόλη, νύχτα, ησυχία, μια σειρήνα ασθενοφόρου, είναι και το νοσοκομείο κοντά, σιωπή μετά.
αυτό το καλοκαίρι έχω μια τάση προς τη μοναστική ζωή. δε μου πολυκάνει κέφι ούτε η παραλία ούτε η πολλή φασαρία ούτε το να ούτε τ άλλο. έφτιαξα το λοιπόν ένα μικρό κόσμο μέσα στον κόσμο και μπορώ να πω πως, με μικρές εξαιρέσεις, περνάω αλήθεια θαυμάσια. θα ήθελα λίγη περισσότερη μουσική. και να μην ξεχνάω να λιάζομαι πότε πότε. αυτό.
ελπίζω κι ευχομαι να περνάτε καλά κι όπως ακριβώς επιθυμείτε.
Αύγουστος όπου να ναι θα φανεί, τί στο καλό πάλι θα τα πούμε!
φιλιά.

Αθηνά

Χρειαζόμουν "ενίσχυση" στο μάθημα των Γαλλικών. Έτσι γνωριστήκαμε. Η δασκάλα αυτή, η μαθήτρια εγώ.
Μα '"δέσαμε". "Κολήσαμε". Κι αρχίνησε μια δυνατή φιλία.
Περνούσαμε ώρες πολλές μαζί. Με βιβλία, συζητήσεις, μουσικές, με μια γλυκειά ρουτίνα.
Επαναστάτησε το σύμπαν. Η ηλικιακή διαφορά ήταν το μεγάλο θέμα. - κάτι που ποτέ στη ζωή μου δε με απασχόλησε, ποτέ δεν το πήρα υπ' όψιν μου κι ας καίγεται ο τόπος όλος-.
Έτσι, συνεχίσαμε απτόητες την καθημερινή μας παρέα. Ο μπαμπάς της με μισούσε. Ο δικός μου δεν ήθελε εντάσεις. Αφόρητη πίεση. Αλλά εμείς δεν ακούγαμε τίποτε άλλο παρά μουσικές, δε μιλάγαμε για τίποτε άλλο παρά για ποίηση και λογοτεχνία και λίγα μαθήματα οικιακών και μαγειρέματα και χαβαλές πολύς.
 Ώσπου μια μέρα, έτσι σαν απροσεξία, χαθήκαμε.
Παντρεύτηκε η Αθηνά μου, πού ήταν το ζητούμενο και γι αυτό γινόταν όλος ο σκοτωμός, έκανε έναν υπέροχο γιο και βρεθήκαμε και πάλι σε μιαν εκκλησιά λίγο καιρό μετά το γάμο μ' εμένα νονά -γιατί μου τηλεφώνησε και μου το ζήτησε και δεν επρόκειτο να της αρνηθώ.. Και δέσαμε ξανά.
Δυστυχώς η ζωή δεν είναι ρόδινη. Δίνει ρόδινα αιμάτινα δάκρυα στους γλυκούς ανθρώπους.
Και πολλές φορές βρέθηκα ξανά κοντά της σε πολύ δύσκολες καταστάσεις με μια ανυμπόρια να της προσφέρω οτιδήποτε. Αλλά δε χρειαζόταν, ίσως, τίποτ' άλλο παρά την παρουσία μου.
Και μέσα σ όλα τα προβλήματα που είχε η ίδια γύρισε κι η δική μου ζωή τούμα. Πολλές τούμπες μάλλον. Απανωτές.
Μιλούσαμε ακόμη τότε στο τηλέφωνο και ερχόταν εδώ, στο δικό μου χώρο, πάντα τυπική, πάντα ευγενική, πάντα δοτική, σωστή κυρία. Και με το πέρασμα του χρόνου όλα ξεθώριασαν. Λες τίποτα δεν έμεινε, μας έφαγε η ζωή. 
Φέτος, τη Μ Βδομάδα ήρθε ο καλύτερός μου φίλος -φίλοι από πάντα- στο Βόλο με την οικογένειά του και πήγαμε σ΄ένα τσιπουράδικο στη γειτονιά μου. Την είδα τυχαία. Είπα στα παιδιά από την παρέα που κάθονταν κοντά στο τζάμι να χτυπήσουν δυνατά για να καταλάβει πως κάποιος τη ζητά. Με είδε και χάρηκε. Κουμπαρούλα, μου είπε, θα έρθω τη Μ. Παρασευή για τα σέα σου και τα μέα σου. Ήξερα πως δε θα γινόταν αυτό αλλά καθόλου σημασία δεν είχε. Σημασία είχε πως με ανησύχηε το χρώμα των χεριών της, μ ανησύχησε κάτι πανω της. Αλλά δεν πήγε μακρυά το μυαλό μου. Φυσικά δεν ήρθε. Γειτονιά μένουμε, κάποια στιγμή μοιραία θα την έβλεπα ίσως αύριο;

KHΔEIA

Την λατρευτή μας σύζυγο, μητέρα, αδελφή και θεία
ΑΘΗΝΑ
ΡΗΓΑΚΗ - ΓΟΥΡΝΑΡΗ

που πέθανε κηδεύουμε την Τετάρτη 22 Απριλίου 2015 και ώρα 11.00 π.μ. είς τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Νικολάου - Βόλου .

Δεν πηγα. Το έμαθα σήμερα. Κι απλά δεν μπορώ να το πιστέψω.

πολλές φορές θαρρούμε δεν έχουμε τίποτε στο νου μας. κάποια στιγμή ήμουν έξω σ ένα κλαμπ. και ξαφνικά μου ήρθε στα ρουθούνια τα άρωμά της κι έμεινα σύξυλη. φορούσε πάντα ένα λουλουδάτο άρωμα που μόνο αυτό της άρεσε. και τότε κατάλαβα πως η καρδιά έχει πολλές πτυχές, και πολλά μαζεμενα.

Πέρα όμως απ αυτά που είναι δικά μου, πέρα από το γεγονός πως με αγαπούσε με αφοσίωση και αγωνιούσε για την ευτυχία μου σε σημείο να με κάνει να της λέω ψέματα, η ίδια ήταν ένας άνθρωπος πολύ ζεστός, ίσως πολύ ιδελιστής για τα δεδομένα της πόλης μας, ίσως που πολύ αγαπούσε. Και μια ποιήτρια με έμπνευση με φλόγα και με πολύ καλό ποιητικό λόγο.

Κι αυτό είναι το δώρο της Αθηνάς όχι για μένα αλλά και για την ανθρωπότητα. ίσως αυτή η καλή ενέργεια που είχε γράφοντας τις όχι πάντα αιδσιόδοξες αράδες της να υπάρχει κάπου στο σύμπαν. Θέλω να το πιστεύω.

Έχε γεια καλή μου φίλη της καρδιάς. Κλαίω και ξέρω θα με μαλώσεις.

Χρώμα φόντου

ιστορίες μεθεορτίων

ήλθε και απήλθε το "οβελιστήριον η Ανάστασις" αλλά τα πάθη παραμένουν.
αλώβητα από το αναστάσιμο χάδι
αδυσώπητα

και μετά από μια ανάσα καλοκαιρίας, βροχή.
ανοιξάτικη τελείως
μα βροχή.

νύχτα και πόλη και όλα υπό την σκέπην αυτής της μουρμούρας
πλίτσι πλίτσι
κι εγώ αργοπεθαίνω
(χε χε αυτό το αργοπεθαίνω μου κάνει κάτι σαν το κουτσοπίνω
γουλιά γουλιά μέχρις την ύστατη γουλιά - πνοή και
αααααααααααχ πέθανα επιτέλους -πιπιτέλους πιπιτέλους; μα έχεις τέλος πάντων τέλος αυτή η αηδία; ας πατήσει κάποιος pause ή ας βγάλει τις αναθεμάτισμένες μπαταρίες απ' αυτό το άθλιο κοντρόλλλλλ-)

και γιατρειά δεν έχει αυτό το κολύμπι στις θάλασσες των φραουλιών
μες στο άρωμα απ άγριο και ξινούτσικο
του να ξυπνάς με αναμμένες τις μηχανές, να ξεμυτάς σαν το πρώτο της άνοιξης μπουμπούκι
και να εκρήγνυσαι σα το αθώρητο διάττοντα αστέρα που όλο υποσχέσεις κατακρημνίζεται στο ασυνείδητο αχ

ο κυρ Θωμας -Έντισον κι Έγδυσον
κι ο μπάρμπα Θωμάς
όλοι τους ανύμποροι.
τί να πώ; μοιάζει να λένε
Μη λες τιποτε τώρα

Δευτεράκι στο κατώφλι και μια λιακάδα υπ' ατμόν
να μας ξελογιάσει και πάλι μετά τη βροχή τη νυχτερινή
να μας συναρπάσει
με την πολλά υποσχόμενη καλοκαιρία της
να μας δώσει καυτά "αρπαχτικά" φιλιά

αμάν, αγάπη, πήρες χρώμα
αμ πώς!

κοινώς
άνοιξη
σκαμπανεβάσματα

αποδιοργανωθείτε
αναδιοργανωθείτε
επιδιορθωθείτε
καλοκαίρι στην ευθεία
μμμμμμμμμμμμ.

σμουτς
τί χωρίς φιλί; ποτέ!

7 απλά πέπλα και ορίστε τ αποτελέσματα

Ιω     άννης 

Ιω     β

Ίω     ν

Ιω     νάς

Ιω     νάθαν

Ιω     σήφ

Ιω     ακείμ

Ίω     ν

της Ιούς; χιχι ή της Ηούς; 

άντε να ρθει ο ιωβηλαίος ν αγιάσουμε! πόσο πάει το συγχωροχάρτι; έχει να κάνει με τις εκλογές κι αν ναι κατά που πρέπει να κλίνουμε εμεί οι μη έχοντες την κεφαλήν κλίναι;

πριν πάω να ψηφίσω θα βάψω το μαλλί ξανθό μπας και με μπαγλαρώσουν και γλιτώσω από το τρομερό δίλημμα! -που δεν έχω αλλά αν είχα; χιχιχιχχιχι.

Ίωνες εν Ιωλκώ, Τζόννυ μπι γκουτ και χρόνια πολλά!!!