αυτή η άνοιξη που είναι στο κατώφλι με πεθαίνει. θέλω να γδάρω όλον το χειμώνα από πάνω μου και στο νεογέννητο δέρμα αρώματα, λιαχτίδες ν απιθώσω. φιδοπουκάμισο αναγέννησης με ιμπρεσιονιστικές πινελιές. αχ. αχ. ώρα στον πάγο να ραγίσει κι η ζωή ν ανθίσει. μέσα στο τσιμέντο, στην εξοχή αυτήν την παράλια εξοχή, των ονείρων μου την εσοχή. εξοχή των δασών και των κάμπων. Δάση με δέντρα σπίτια τσιμεντένια και ζώα αυτοκίνητα και μηχανάκια -έλεος στον αυτόματο πωλητή, πού ψυχή; εισιτηρίων και άλλων αγαθών. Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα. έντεκα ένα κι ένα κάνουν δύο. Στο ένα κι ένα κάνουν κανένα, πονώ κι υποφέρω κι αυτό το βράδυ. Μαράζι. Χώρια και μαζί. Μια αβέβαιη απόσταση. υπόσταση αγάπης. από το σ αγαπώ μέχρι το αγαπιέμαι. αγεφύρωτα χάη. τα χάη δέρνουν το μυαλό. από τότε που ζωγράφιζες πέτρες μέχρι τώρα. ανακωχή υποταγής. τα χάη φέρνουν στο μυαλό μου διαστημικούς σταθμούς και προβλήτες. εκεί που το δίπλα είναι κοντά αλλά και τόσο, απύθμενα απρόσιτο. φευ/ Σαββατόβραδο κι απόψε. Φευ! που είναι ο χρόνος του ορθάνοικτου; του wide open? εδώ. Ιός ανοιξιάτικος, φέρνει τα πάνω κάτω' κι οι αγάπες και οι γάτες όλα νιαουρίζουν ευτυχισμένα. σε μένα μένουν τα δάκρυα κι ένας ατέρμονος πόνος. αλλά για μένα θα μιλάμε τώρα; η ζωή είναι μπλου blooms μπλουπς μπλουπς στα μαγικά καζάνια της απόλυτης ευχαρίστησης. εν βρασμώ. γιατί ου; Κυριακή με ταγιεράκι κουφετί, πλερέζα, λουστρίνια και τσαντάκι ασορτί.. ο επικήδειος έπεται.
Πανσέληνος και γυναίκα.
Γυναίκα και φεγγάρια.
Θηλυκές συμμαχίες που κυβερνούν θάλασσες, μυστικά, λάμψεις κρυφές.
Πανσέληνος απούσα.
Cherchez la femme.
Του Μάρτη οι βροχές. Καταλαμβάνουν το χώρο με σύννεφα, πυκνά, νυχτερινά.
Νερό αντί για φως. Νερό βρόχινο στα περβάζια, στους δρόμους, στην θάλασσα τη βραδινή που ριγά.
Νερό στα τζάμια των παραθύρων, ποτίζει το χαλάκι της εξώπορτας, σβήνει τα ίχνη των πατημάτων, των επισκέψεων, του μέσα έξω.
Φτιάνει ένα άγραφο χάρτη ζωής.
Ξεκλέβουμε χρόνο από τη ζωή μας να γίνουμε μια στιγμή φεγγάρι;
Μια στιγμή βροχή;
Μια στιγμή μέσα στον πεπερασμένο χρόνο μας, τόση δα όσο χρειάζεται για ν' αποδράσουμε σ' εκείνα τα βοσκοτόπια που το γλυκό και το παράλογο αναμειγνύονται στη ίδια μεθυστική κούπα.
Γυναίκες και αμμουδερές παραλίες. Θαλασσινές σπηλιές όπου τ ατλαζένιο, το σμαραγδί και το μαύρο εναλλάσσονται.
Γυναίκες και κυματοθραύστες.
Γυναίκες κι οι απαιτήσεις της ζωής.
Γυναίκες ταχαμου σκληρές, σαν το λεπίδι που το χτυπά το φως νέον και στάζει αίμα.
Γυναίκες ξελογιάστρες.
Αθώες, επικίνδυνες, οδυνηρές, απλές, αναγνώσιμες και μη.
Όλες τους μοιραίες.
Γυναίκες αράχνες.
Υπάκουες στο πρόσταγμα του καθήκοντος. Του προσωπικού τους στόχου και σκοπού. Ανυπάκουες στα πάντα δηλαδή.
Γυναίκες βασίλισσες μέλισσες. Χοροί θανάτου.
Γυναίκες μάνες. Όταν η ζωή φωλιάζει στα σωθικά τους και πετάγεται από μέσα τους σαν μια νέα αστραπή, μια νέα κατάκτηση, μια νέα ελπίδα για ένα διαφορετικό κόσμο.
Γυναικες μόνες. Παράδοξο. Μοναξιά και πολυσχιδές.
Γυναίκες χελώνες. Γυναίκες αετίνες.
Κι αυτόν τον χορό; Ποια θα τον χορέψει; Ποια θα είναι η εκλεκτή;
Γυναίκες και μήλα.
Γυναίκες και άσπονδες φιλίες. μαχαίρια, ξουράφια, φαρμάκι, πληρωμένοι δολοφόνοι, όλα εν δράσει.
Γυναίκες και η ηλικία τους.
Σύννεφα παντού.
Κεραυνοί και καταιγίδες.
Γυναικες και ντάντεμα, ταχτάρισμα, καλομαθησιά και ποδολουτρο.
Γυναίκες μετανοούσες, Μαγδαληνές.
Γυναίκες αφοπλιστικές, γυναίκες αρματωμένες, Μπουμπουλίνες.
Ονειροπαρμένες.
Με φτηνά ρομάτζα και λικεράκια.
Γυναίκες στη θέση τους.
σ' αυτή τη γυναικεία πλευρά της ζωής.
Αξιοθαύμαστες.
Αξιοθρήνητες.
Γυναίκες με κότσια.
με τσαγανό, ανιδιοτέλεια, πάθος.
Σελήνη μειδιώσα.
Δε μιλείς για μένα, λέει.
Με παραμελείς.
Με ξέχασες;
Σε ξέχασα;
Συ πήγες σήμερα και λουφαξες πίσω απ' τα σύγνεφα.
κι αλλού χαρίζεις το φως σου.
Αψηφάς τη δίψα μου.
Κι απόκληρος τριγυρνώ στης σκέψης τα ρουμάνια.
Για μια γυναίκα, για μια πατρίδα.
Γυναίκες πατρίδες, οξύμωρο, γυναίκες διαστημόπλοια.
Η ναυς.
Τα πανιά ανοιχτά.
Άνεμος ήπιος, ούριος.
Το θηλυκό της αίσθησης
θηλυκο εν παλιγγενεσία.
La Mort που είναι θυμικό, θηλυκό και πάλι στη ζωή.
La Vie.
La Nuit.
La Pluie.
Σήμερα
κάθε σήμερα.
Γυναίκα μ' ιδρωμένο μεσοφόρι.
Κάματος και δουλειά.
Επαγρύπνηση, αμφοβολία, αναζήτηση. Μαρία Κιουρί.
Είμαστε μικρές Κλητεμνήστρες;
Μικρές Αντιγόνες;
Μικρές Περσεφόνες;
Κρυφές ή φανερές Ελένες.
Σήμερα τουμπεκί.
Βροχή.
Ασέληνη νύχτα. Πανσελήνου.
θα κάνουμε ου ου ή θα κλαις;
Μ αυτά τ' αγορίστικα τα δάκρυά σου που λειώνουν την καρδιά μου;
Η αγάπη ελλοχεύει στις καρδιές.
Κι ακόμη κι όταν είναι κρυφή.
Μεις την ξέρουμε.
Γυναίκες, πέρα απ' τα σύννεφα, σοφές.
Αναθυμιάσεις του παρόντος και του Μέλλοντος
ουάου
Γυναίκες πανταχού παρούσες και τα πάντα πληρούσες.
Μη φοβάσαι το φεγγάρι...
Ο Μάρτης κατέφτασε με τα μάτια υγρά, βροχερός. Σκόρπισε στάλες παντού κι υποσχέσεις επερχόμενης άνοιξης. Νανούρισμα, υπνάκι, κι εκεί μέσα άλαφιασμα, ξύπνημα. Όνειρα που πέφτουν στο κενό με βλέμμα ξαφνιασμένο. Μάτια ανοιχτά μετά, ακινησία, το ρολόι στο κομοδίνο θρυψαλίζει τα δευτερόλεπτα.
Αργότερα λίγο, ακόμη νύχτα. Η βροχή έφυγε κι αυτή μ' ένα άδειο ταξί. Μετά πέρασε το απορριματοφόρο μα η μέρα δε φάνηκε ακόμη. Ήχοι της πόλης στο απόβροχο. Μια παράξενη γεύση στο στόμα, λίγη δίψα, οι γάτες χαρχαλεύουν κάτι στην κουζίνα.
Μια μικρή ξωτική σκέψη ξεπροβάλλει, φτερουγίζει, διώχνει τις σκιές. Ϋπνος ξανά. Πράσινα φανάρια παντού. Κι ενώ εγώ ριβάρω με σβησμένα φώτα σε υγρούς αυτοκινητόδρομους, η μέρα καταφτάνει.
