Ηλί, Ηλί.

ωχ ένα κουνούπι!
θα μαρτυρήσω.
αν και τα κουνούπια είναι αργοκίνητα και με λίγη τύχη θα ξεφορτωθώ την απειλή εντός ολίγου.
είναι τόσο ήσυχα εδώ που έχω την εντύπωση πως είμαι καταμεσής σ' ένα λιβάδι στον Άρη. ή σ' ένα βαρκάκι στην Κασπία θάλασσα
Μπορεί ν' ακούγεται μοναχικό αλλά σας βεβαιώνω δεν είναι. Είναι σε άλλη διάσταση. Τα παράλληλα σύμπαντα που λέγαμε. Γοργοτάξιδες νύξεις κατανύξεων και πάλι στην πεζή πραγματικότητα. Αυτή, πάλι, η πεζή πραγματικότητα έχει χέρια μ' ακροδάκτυλα κοκκινισμένα απ' την βαφή των αυγών, μέρα που είναι, κι απορίες του τύπου τί μπαχαρικά βάζουμε στα μύδια σαγανάκι' λαμπάδα για το βαφτιστήρι ή σκέτο χαρτζηλίκι; γιατί μου τηλεφωνούν τέτοιες άγιες μέρες κάτι περίεργοι τύποι να μου θυμίσουν αυτά που δεν μπορώ να ξεχάσω; μήπως θα ήταν καλύτερη ιδέα ν' αλλάξω όνομα, χώρα, πλανήτη; ν' αλλαξοπιστήσω μήπως; έτσι κι αλλιώς ο θεός είναι μια πολύ ιδιαίτερη σχέση που έχει ο καθένας εδραιωμένη μέσα του παιδιόθεν, αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι είμαι λάτρης της Ορθοδοξίας επειδή έχω την αμυδρή βεβαιότητα πως είναι η μοναδική θρησκεία που δε ζορίζει κανένα. Τώρα κάποιοι λένε για την Ελλάδα πως είναι θεοκρατικό κράτος -κρατικό κράτος και τέτοια ομόριζα κι ομόηχα. Μα ποιανού θεού; Αυτού που πραγματικά -ωπ, νάτην πάλι η σκλερή πραγματικότης- είπε "απελθέτω" , που είπε "ου γαρ οίδασι" που επίσης, πραγματικά, δεν είναι το όλον αλλά το εν τρίτο του τρισυπόστατου, ή κάποιου άλλου;
Πραγματικά συμπάσχω κάθε χρόνο τέτοια μέρα. αλλά επειδή είμαι κι άνθρωπος, σάρκα δηλαδή πέρα απ' το πνεύμα και την ψυχή -άλλη τρομερή τριάδα! - αναρωτιέμαι και πάλι, όλο και πιο πολύ, de plus en plus, πού βαδίζουμε και τί σηματοδότες δρομολογούν την πορεία μας. τη δική μας πορεία την οδεύουσα μια μέρα μετά κόπων και βασάνων στο δικό μας θνητό θάνατο του οποίου δεν μπορούμε να τη σκαπουλάρουμε σαν άλλοι Λάζαροι -θα πει κάποιος "και ποιος τον ρώτησε το Λάζαρο;" πιθανότατα κανείς καθώς δεν ήταν σε θέση ν' απαντήσει.
Μεις όμως που είμαστε σε θέση ν' απαντήσουμε, εμείς οι νοήμονες των οποίων ο ψυχισμός με το λογικό πάνε χέρι χέρι αλλά σ αυτό το χέρι η μοίρα το φερε να οπλιστεί με πιστόλι σε μια ρουλέτα ρώσικη δώρο των νιπτόντων τας χείρας τους, εμείς λοιπόν μπορούμε να βγούμε απ' τη μακαριότητα της θλίψης και της κινδυνολογίας και να δράσουμε σαν κανονικοί νοήμονες άνθρωποι; κι όταν η κλωστή της ζωής μας πια κοπεί να μπορούμε, ελεύθεροι απ' το σαρκίο αφ' υψηλού πια να τηράμε έναν κόσμο καλύτερο;
Χτυπά η πόρτα μας. ανεπιθύμητοι μουσαφίρηδες έρχονται. Δισήμαντο το χτυπά. Μπας και χτυπά εν είδη ξυπνητηριού; Μα πώς στο καλό, κάθομαι και συλλογιέμαι, κατορθώσαμε μες απ' την αθωότητά μας να εκμαυλιστούμε τόσο; ανμπιλίβιμπολ! να μια λέξη που είναι κάπως κατανοητή.
Θρηνώ και οδύρομαι όταν εννοήσω τον θάνατο. Μα για ποιον θάνατο μιλάμε; των οικονομικών εισροών μας; και στρουθοκαμηλίζουμε για όλους τους άλλους θανάτους που συσσωρεύονται γύρω μας;
Αλλά έτσι είναι ο άνθρωπος. Μικρός -και μέγας εν δυνάμει αλλά κι αυτό χωράει πολλή σκέψη και δεν είναι της παρούσης, θα το αφήσουμε για την δευτέρα παρουσία μπας και είναι ελαφρυντικό, αυτό το εν δυνάμει και μετά συμπληρώστε το κενό-. Έτσι και δεν αλλάζει το πετσί του. Επιρρεπής. Και κει που πάει να μπει στον ίσιο δρόμο, με την πρώτη ευκαιρία του δίνει και καταλαβαίνει.


...τὴν ψυχήν μου ὑπὲρ σοῦ θήσω. 
ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Τὴν ψυχήν σου ὑπὲρ ἐμοῦ θήσεις! 
ἀµὴν ἀµὴν λέγω σοι, οὐ µὴ ἀλέκτωρ φωνήσει ἕως οὗ ἀπαρνήσῃ με τρίς. 

εξηγημένα πράματα. σήμερα δεν είχα κέφι για ανάρτηση. προτιμούσα να κεντώ βιολέτες για τον επιτάφιο.
δε τη γλίτωσα τελικά. με τσίμπησε ο κουνούπης.

λύσαμε!

Μ. Δευτέρα

εντός των πυλών

αλλά κι έξω στ' ανοιχτά.

στις χορτάρινες θάλασσες του νου μου

κει ξαπλωμένη κοιτάζω

τα παιχνιδιάρικα σύγνεφα'

και μαζί τους δραπετεύω.

Μουσική παντού.

το 'να χέρι νίβει τ' άλλο.

καταξίωση εδώ και τώρα!

αστραφτερό της σελήνης το χάδι κυλά στ' αλμυρό νερό

μέχρι που πέρα στον ορίζοντα γκρεμιέται

σαν με τον ουρανό απαντιέται.

Σελήνη λησταρχίνα που λαφυραγωγεί τα ονείρατά μας.  Όνειρα θρύμματα, θύματα και θύτες της απερίσκεπτης αμεριμνησιάς κι αμνησίας μας.  Όνειρα των δύσκολων καιρών μας. Που μας βάζουν στο περιθώριο κι αισθανόμαστε άβολα, ερημωμένοι, απάτριδες, σιωπηλοί. Δύσκολοι καιροί, δύσκολα όνειρα. Παζλ μα παράταιρα κομμάτια. Κι η Ιστορία με μαεστρία ανακατώνει τη σούπα - ίδια συνταγή, άλλο όνομα. Προφάσεις εν αμαρτίαις. Απ' το γλυκό ξελόγιασμα στην παραπλάνηση. Κι εκεί, με χαμένη πυξίδα, μοναξιά σε τόπο γυμνό. Κρανίου τόπος. 

..λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί κι η μάνα το ζηλεύει..

Δω είν' ο Απρίλης, βέρος ανοιξιάτικος, και βροχερός.

Δω κι ο Λάζαρος ευτυχής και πεθαμένος που σε λίγο θα επανέλθει στης ζωής τα βασανάκια.

Δω τα βάγια κι η Κυριακή που τρων τα ψάρια.

Δω, στο μέλλον το εγγύς.

Στο οσονούπω.

Σύ που βόσκεις;

Στ' αλαργινά ταξίδια;

Σε παραδείσους ματαίωσης;

Σε κολάσεις ευδαιμονίας;

Πού άραγε;

Μπας κι είσαι κι εσύ εκεί στα περβόλια του περιθωρίου, κει που ξαγρυπνούν οι Ατρείδες μιας πολλά υποσχόμενης εξέλιξης, που μασούν ταμπάκο με τη νύχτα να γυαλίζει στα μάτια τους και που στην ταλανισμένη τους ύπαρξη αργοκάθεται η άνοιξη και τους περικυκλώνει με πονηρά κι αθέμιτα κόλπα;

τυχερός, όπως πάντα, μες στην ατυχία σου.

Να' σαι καλά.

Τώρα κάτι στον αέρα με ζαλίζει.

Μη φταίει το γάλα, μη το μέλι, μη η γύρη που κάνει πανηγύρι;

κι απομακρύνομαι κι εγώ με τη σειρά μου.

κι ας μην έχει στεριά πουθενά.

ωρέ! αυτή η μεγάλη Δευτέρα μου φαίνεται πως είναι στην άλλη μεριά τ' ωκεανού!

τόσο μακρυά κι όμως τόσο κοντά....

τσιμουδιά.

ένα χρόνο μετά.

η πρώτη ανάρτηση

Για το καλοκαίρι που... πού θα πάει; θα ρθει... 

  πέρασε λοιπόν ένας χρόνος από το βράδυ, ξημερώματα κοντά, που με το φίλο μου το Νάση, έκανα την πρώτη ανάρτηση και το φεγγάρι ήταν μιας μέρας αλλά τώρα, φέτος, βαδίζει προς την πανσέληνο χαρωπό κι ανοιξιάτικο.

πολλά και διάφορα έλαβαν χώρα αυτή τη χρονιά.

ξάφνου, εκεί που ήμουν μες στα δικά μου τα γνωστά και τετριμμένα βρέθηκα σε μια καινούρια γειτονιά. με τις ευχάριστες εκπλήξεις της, με του καλούς και ιδιόρρυθμους γειτόνους, με χαρές κι απογοητεύσεις, με απ' όλα.

αλλά, όπως και να έχει, πρέπει καλά να ξέρετε πως είστε όλοι τ' αστέρια μου. φωτεινά, πραγματικά, αναντικατάστατα.

  μουσική, μια έκφραση αντιποίησης αρχής

κι ένα Σασυφή παλιό και καλό, να το γιορτάσουμε!

 νυχτερινή ρέμβη. καλλίγραμμες, μακρυμαλλούσες, ροδομάγουλες  μούσες πλέκουν μ' ωδές ένα μουσικό διάλογο, πυροδοτώντας μια ρωγμή στο σκοτεινό αδιέξοδο απ όπου ξεχύνεται τρυφηλό αστείρευτο φως. Ο Σασυφής, πετούμενη πνοή σ άφτιαχτα αετώματα σκαρφαλωμένος κατεργάζεται το μάρμαρο μ ένα κοφτερό καλέμι κι απεικονίζει διαισθητικά της μουσικής το γάργαρο κύλισμα που τ αυτιά του γεμίζει, αυτά τα γοητευτικά τσακίσματα των γυναικείων φωνών που σ ένα αγκάλιασμα ενώνονται κι η ψυχή εκτινάζεται στο διακαές του διηνεκούς. Πρωτόπλαστες μορφές από νοητική ηφαιστειακή ένταση ξεπροβάλλουν. Ένα αγόρι με χιτώνα κοντό,  ένα δίχτυ στο να χέρι και την λόγχη του στο άλλο, σημαδεύει τον ήλιο στο νοτιά,  απ την  ανατολή έρχονται δελφίνια, ένα κορίτσι κρατά απ το χέρι ένα άλογο και πάει δυτικά με κοράλλια στα μαλλιά και πτυχωτό φόρεμα, πόδια γυμνά. και στο βοριά μια συντροφιά, φερμένη απ τη θύμηση κι απ το μέλλον, σε μια χορτάρινη θολούρα χορεύει εξυμνώντας τη γλυκειά της ζωής ματαιότητα. ο Σασυφής βγαίνει απ την ονειρική σκοτοδίνη του. π' εξουσιάστρια σκληρή, σουλατσάρει σαν μπορεί ανεξέλεγκτη στο χρόνο του, στις νύχτες του. Και φεύγοντας  τ αφήνει ένα μπωλάκι ρύζι να μη ξεχάσει, ένα ματσάκι ρίγανη βουνίσια κι ένα κόμπο στο λαιμό. 

Ανοίγει τα μάτια ο Σασυφής, εξ απ το παράθυρο κοιτά. -που ν το φεγγάρι; .. α αυτό βρίσκεται σε μια κακοφωτισμένη είσοδο πολυκατοικίας στις γειτονιές της σιωπής. καλεί το ασανσέρ. πάει να πάρει εισιτήριο κατά Ατλαντικό μεριά. σε λίγο, στα μεσοβδόμαδα θα χει πετάξει πια, θα χει χαθεί. διαιωνίζοντας τους κύκλους και τα ταξίδια του. θα πάει να πρωταγωνιστήσει σε κάποια ερωτική οπερέτα σ άλλες πατρίδες μακρινές. - γεια σου φεγγάρι... 

φρεσκοπλυμένος και φρεσκοξυρισμένος λίγη ώρα μετά δε σκέφτεται τίποτ απ αυτά. Μοσχομυρίζει ο καφές, κουλουράκια μούστου κι ένα ζουμερό πορτοκάλι κάνουν αστεία με τη γεύση και την απόλαψη. καλημέρα.

παγκόσμια μέρα παιδικού βιβλίου

ΘΑΜΑ

Θάμα: απ' του πεύκου τον κορμό

ξεκόλλησε μια φλούδα.

Δεν έπεσε, φτερούγισε κι έγινε πεταλούδα/

Γεώργιος Δροσίνης (από τις Σπίθες στη στάχτη) 

από την ταινία Treasure.Planet.

Sons of Anarchy

true freedom

requires sacrifice and pain.

Most human beings only think

they want freedom.

In truth, they yearn for the bondage

of social order,

rigid laws, materialism.

The only freedom man really wants

is the freedom to be comfortable.

Η αληθινή ελευθερία

απαιτεί θυσία και πόνο.

Οι περισσότεροι άνθρωποι

απλά νομίζουν ότι θέλουν ελευθερία.

Στην πραγματικότητα, λαχταρούν

τον δεσμό της κοινωνικής τάξης

των αυστηρών νόμων

και του υλισμού.

Η μόνη ελευθερία που θέλει ο άνθρωπος

είναι η ελευθερία της άνεσης.

πρωτομηνιά

Στη μεγάλη λίμνη, κάτω κάτω, στο βυθό, μες στα νυχτερινά νερά κολυμπά συλλογισμένος ο μεγάλος ψάρης.
Είναι άραγε σοφός;
Κολυμπά αργά, τελετουργικά και πότε πότε το μούτρο του κολλά σ ένα βουλιαγμένο μπουκάλι. Που είναι σφραγισμένο αλλά για ένα ακατανόητο λόγο βυθισμένο. Μέσα έχει ένα χαρτί που λέει "Γεια σε όλους. Σασυφής". Του δίνει μια με την ουρά και το μπουκάλι παίρνει το δρόμο για την επιφάνεια. Εκεί και σε μια πρώιμη καλοκαιρινή βαρκάδα το ψαρεύουν κάτι σκολιαρόπαιδα που την κοπάνησαν απ το σπίτι για να φουμάρουνε εν πλω απ τα τσιγάρα του παππού - που δεν παίρνει πρέφα πως του λείπουν κι αν κάτι μυριστεί ποιός τον πιστεύει;- . Το διαβάζουν και γελούν. Γελούν με τον Πεθαμένο και τραντάζονται τ άστρα απ το γέλιο τους. Έτσι αποχωρισμένα το μήνυμα και το μπουκάλι παίρνουν πάλι το δρόμο προς το βυθό. Ο ψάρης παρατηρεί και βγάζει συμπέρασμα, ίσως σοφό.
...άμα πάρεις ένα άδειο μπουκάλι και φυσήξεις, τότε βγαίνει εκείνος ο βαθύς ήχος, ένα κέλευσμα, μια παρουσία, ζάλη.
Σκαρφαλωμένος ο Σασυφής στη στέγη, αποκαρδιωμένος φυσά.
Τι ν η λύπη; Ένα βότσαλο στη λίμνη. Πλουφ. Απογοήτεψη. Χάρτινα μηνύματα που διαλύονται στο νερό με τις φεγγαροαχτίδες. και μες στην ομίχλη βραχνή κραυγή, γυάλινος ήχος, πνοή.
Ο Σασυφής παίρνει το δρόμο για το υπνοδωμάτιο..
Ξένοιαστο το κορμί της αγάπης, ξέσκεπο, αφεμένο σ ονείρου μονοπάτια.
Κοντά της γέρνει κι αποκοιμιέται.
Το φεγγάρι παίζει κρυφτό με το τζάμι.
-Καληνύχτα φεγγάρι.
-Καληνύχτα.

η επιλογή μουσικής μια πρόταση από μια συμπλέουσα καρδιά