της κολοβής γάτας σκέψεις - άμα χάσεις την ουρά, αναγκαστικά κοιτάς και λίγο παραπέρα...

αυτό το καινούριο φεγγάρι δε με πάει.
δεν ξέρω τι μου φταίει αλλά τι του φταίω κι εγώ;
είπα ν αλλάξω κονάκι κι απ το κακό στο χειρότερο.
παπαπα
ουδέν όφελος. τίποτις.
η καρδιά μου ανοίξιασε κι ενώ η γάτα μου εγκυμονούσα απεσύρθη και ποιος ξέρει πού βρίσκεται και γεννοβολάει, η καρδιά η δκή μου κάνει τούμπες και αταξίες σαν να μην υπάρχει αύριο.
τόσον ζεν χαμένο, ωιμέ.

θέλω να φύγω να πάω στην εξοχή αλλά όλο και κάτι με κρατάει εδώ και δεν ξεκινάω. αλλά η εξοχή έρχεται κάθε βράδυ στα όνειρά μου και ξυπνάω με την αίσθηση της ακρογιαλιάς στις άκρες των ποδιών μου κι αυτό το γλυκό χάδι του ήλιου. ο πεινασμένος γαρ... ακομη πάπλωμα διπλό και μια ολίγη από θέρμανση δε θα έβλαπτε καθώς οι νύχτες ψυχρούτσικες ακόμη.

θα πρεπε να πάω να κοιταχτώ ίσως σ ένα γιατρό αλλά σκέφτομαι θα μου κατεβάσει τη Μαχραμπαράτα και δε θέλω τίποτε ν ακούσω. λέω καλύτερα ν ακολουθήσω τη ρωσική θεραπεία με βότκα και μαύρο τσάι. χοχο.

τώρα περί της πολιτικής, τι ν η πατρίδα μας, α! έχομε κι απ αυτό; έχομεν και παραέχομεν και υπερπατρίδα Ευρωπαική και υπερατλαντική διότι είμεθα Έλληνε κονκισταδόρες -χα!- και χουβαρντάδες με υπερταμείο και απ όλα τα ωραία και θεσπέσια κι εμείς τι θέμε πια;
ουπς
τι θέμε άραγεεεεε;

νάτα πάλι. αποσυντονίστηκε η πυξίδα με τούτα και με τ άλλα.
είναι αυτό το ζαβολιάρικο φεγγάρι. δε με θέλει μα καθόλου.
βρε δε πα να το βάζω στο σωστό το δρόμο με αντιστικτικές συνθέσεις καθώς ανατέλλον λούζει την κάμαρη του σαλονιού μου εκεί που βρίσκεται το πιάνο με την ουριτσα του, βρε που στα τζάμι του κολνάω μικρές διάτρητες φιγούρες να πάει σχήμα σαν παραμύθι, τίποτε.
με βασανίζει σταθερά.

λέω να μεταναστεύσω - καλά εδώ δεν πάω με το αστικό στην πλησιέστερη πλαζ- αλλά είναι τόσο φορεμένο πια που χάνει -λέμε τώρα- το στυλ του. και πού να πάω;
τουρίστρια σε παράλληλα σύμπαντα;
ας πάω να βάλω μια μουσική.

κύματα να γενούμε , διαθλούντες αφροί, ιριδισμοί, να μάσουμε τα θρύψαλα και τα κοχύλια, να βγει μες απ τη σιωπή μια άχνα, μια αναστεναγή. βίρα τις άγκυρες ΄ατέρμονο ταξίδι ν αρχινήσει.
μια φορά κι ένα ζαμάνι....

Νεκρή φύση σε κήπο - Γιάννης Βαρβέρης

εναπομείναν στοιχείο ποιήσεως

και του χρόνου!

Έχω βρεθεί όπως όλοι μας 

σε πάμπολλα ξενοδοχεία. 

Μπαίνοντας στο δωμάτιο 

κατευθύνομαι προς το μπαλκόνι 

για να δω πού βλέπει: 

σε κτίρια στο σταθμό ή στη θάλασσα 

σ’ ένα φουγάρο τέλος πάντων 

ή σ’ ένα βουνό 

σε μιαν απώτατη αφορμή για ποίημα. 

Όμως απόψε το δωμάτιο έβλεπε 

σε κήπο. Με όλο λουλούδια 

γαλάζια, μωβ, άσπρα και κίτρινα 

και πίσω δέντρα 

ανοιχτά πράσινα και σκούρα δέντρα. 

Έσκυψα μήπως δω

 κάτι οτιδήποτε άλλο· όμως παντού 

λουλούδια, δέντρα και λουλούδια. 

Κι ήταν αυτό 

ένα ρίγος αγαλλίασης 

ή φρίκης 

σαν εγώ να βρισκόμουνα

 μέσα σε ποίημα 

άλλου.

φέγγε μου να περπατώ

κι έλεγα τι ν απέγινες και μετά σκέφτηκα μπα, θα γινες φεγγαρόφωτο 

και μέρωσε η καρδιά μου.

"Όχι" στην καύση σκουπιδιών ΒΟΛΟΣ

φθίνουσα σελήνη. εφ θί ευθύνη χα χα αχ

ζαπατίστες του κόσμου χωριστείτε
χωριστείτε και πάτε να κάνετε μικρές αποικίες σε τόπους παραδείσιους κι απομεμακρυσμένους.
καθώς τα μικρά κοπάδια δυσκόλως διαχειρίσιμα χεμφ
είμαστε ακόμη στο σημείο μηδέν
με αλλαγή προσήμων.
μπορώ κα χωρίς Σύριζα
και χωρίς όλα τα λαμόγια που εκ του ασφαλούς υψώνουν αντικαθεστωτικές κορώνες αλά Κάλας
ω ζε βαριέμαι τρε μποκού
je m' ennuie d'être μαλακοπίτουρο 
κάθομαι και διαλογίζομαι για τα μόντους βιβέντι και μαθάινω και ρούσικα για κάθε ενδεχόμενο.
ή έτσι για σπάσιμο΄ γιατί πολύ αμερικανιά κι ευρωπαισμός μου κάθονται βαρειά.
όπως είπε κι ένας φίλος αυτό που δε μ αρέσει στο Σύριζα είναι ότι θέλει να καρπωθεί των πάντων με οιαδήποτε τεχνική του είναι εύκαιρη.
Σωστός όπως πάντα.
αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι απανταχού Συριζαίοι και αυτοί του κοινοβουλίου συμπεριλαμβενόμενοι είναι ότι είναι αναλώσιμοι στην πυρά της αμέτρου ανοησίας του ενός,ποιου; δώσε θάρρος του χωριάτη, αυτουνού.
για να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο ολιγουλάκι, ελίτ κατ εμέ είναι το πνεύμα, η γνώση, η αυτάρκεια, η αυτογνωσία, η αλληλεγγύη και τέτοια.

πήραν όλα μας τα καλά και με ωράιο τρόπο αριστοτεχνικά καμωμένο τα βάλανε στη Σπιναλόγκα (θύτες του Φύσσα ) ούτως ώστε όποιος είναι και άνθρωπας και Έλλην - που πάει να πει πανάνθρωπας ανοικτός σε όλα με νου και γνώση και φιλοξενία και αυτοπεποίθεση και και και - να ορίζεται ως μίασμα πανούκλα και χολέρα - αλλά πανούκλα και χολέρα απ ότι ενθυμούμαι δεν ευδοκίμησε στα δικά μας χώματα είναι εξολοκλήρου γιουροπίαν κόπυ ράιτ. οπότε μείναμε σαν εκείνη τη φωτό του κάποτε κοστούμι χωρίς σώμα, σώμα χωρίς ψυχή, κάτι τέτοιο, σκατούλες εν ολίγοις.

μάνα θα φύγω θα πάω στα ξένα.

κι εδώ έρχεται η απόλυτη, κάθετη δήλωση της Μπλανς Επιφανί, φιλενάδας αθωότατης και αβγάλτου που όταν βρεθήκαμε σε στιγμή αμηχανίας με ανόητους νεαρούς σε γνωστό χαμαιτυπείο της πόλης μας και λέω πάμε να φύγουμε δήλωσε ορθά κοφτά - Δεν κατάλαβες! Αυτοί θα φύγουν. Εμείς δεν πάμε πουθενά.


ΕΔΏ ΛΟΙΠΌΝ. πάλι και πάντα - και κοάλα κι ο αποσπερίτης κι ο Αυγερινός.

σώνει.

σας αγαπάω. πάμε στα βουνά, πάμε στα νησιά, χέστε τους, είν η ζυγαριά. κάποτε 300 μας τίμησαν γιατί στο λόγο έπεσαν, τώρα σταθερά μας πουλάνε αλλα θεοί δεν υπάρχουν χωρίς πιστούς.
αντε γεια.
γεννηθείσα εν Θεσσαλονίκη - υπομακεδόνια περιοχή ολίγον κάτι απ όλα.

Χριστούγεννα

αυτές οι λιακάδες χτες και προχτές

με κάναν να κλείνω τα μάτια

μόνο και μόνο για να αιχμαλωτίσω την πρωινή θάλασσα που 'ταν λάδι

και να ρουφήξω μ όλες τις άλλες αισθήσεις τη ζεστασιά αυτού του 

καλοκαιριού στο καταχείμωνο. 

τελικά αυτά τα Χριστούγεννα δεν κατάφερα να κάνω όλα αυτά που ήθελα

ούτε μπόρεσα να είμαι εκεί που προγραμμάτιζα -χωρίς τον ξενοδόχο

αλλά είμαι εδώ, ακούγοντας μουσικές διάφορες

κάσμος και φωνές

και σας στέλνω τις ευχές μου

να περνάτε καλά

να σκέφτεστε πολύ

να κάνετε πράματα

και τις αργίες ό,τι τραβά η ψυχούλα σας.

ματς μουτς

ωχωχ

για νέες αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα, σε Βόλο, Λάρισα και Αλεξανδρούπολη;;;;


μια φορά κι έναν καιρό που ήμουν παιδούλα και είχα πάει μουσικοπαιδαγωγική εκδρομή στη Γερμανία , θυμάμαι πήγαμε σε μια μικρή πόλη όπου υπήρχε Αμερικάνικη βάση. 
Χαριτωμένοι νέοι αμερικάνοι κάθονταν στα καφέ της μικρής πόλης, και οι παιδικές χαρές ήταν γεμάτες σύριγγες με τις οποίες παίζαν τα παιδάκια. Όσο για την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, χμ, λυκόφως.
τυχαίο; δε νομίζω.

αλλά ήμουν και παιδίσκη, τι να ξέρω τότε; μόνο ό,τι έβλεπα κι ότι αισθανόμουν.