του αγοριού απέναντι

ποιος είν αυτός ο Νάτος;

χάλασε ο θερμός σίφων και κάνω τα μπάνια της μαρκησίας. με το κουβαδάκι και νερό απ την κατσαρόλα.

πάλι ήρθε ο Παν με το σέλινο. δεν αλλάζει διατροφή. μια στις τόσες σκάει μύτη.

έχω εγκατεστημένη μια σατιέρα - πόρτα για να μπαινοβγαίνουν οι γάτες - στο τζάμι της κουζίνας. η μαύρη μου η γάτα νεαρά ούσα και ξενοφερμένη, κάποιος την επαρκάρισε στην αυλή κι έγινε καπνός - αυτός ή αυτή δεν ξέρω-, με κοιτά παραπονεμένα όταν είναι έξω. και όσο κι αν προσπαθώ δεν εννοεί να καταλάβει πως η πόρτα είναι ανοιχτή και τα σκυλιά δεμένα. αισθάνεται αποδιοπομπαία άνευ λόγου και αιτίας.

επειδή τα οικονομικά μου δεν είναι και πολύ ανθηρά λέω να πάω Συρία να βάλω φωτοβολταϊκά. όπως τα μέτρησα εκεί παίζουν 6 διαφορετικοί στρατοί μπόμπα χαρακίρι οπότε τι τους πειράζει να μάσω λίγο ήλιο;

τώρα που ο ήλιος είναι ανάμνηση και ο φεγγάρης με τυραννά με σφαλιάρες πάθους και πόθου, τώρα μάλιστα. κι άντε πάλι απ την αρχή. λατρεύω διαχέομαι ανασυντάσσομαι  και κατακρημνίζομαι σε κάθε του ρολογιού χτύπο. ξεριζώνω το εγώ, το βάζω στο εσύ και να οι καυτερές οι πιπεριές οι σπέντζες και να και τα πιπέρια και να.

ψιμύθια αγάπης.

καρβουνάκια στο θυμιατό της ζωής.

γλυκιά ζωή.

αχ.

τζα!

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΤΩΣΗ

τι ωραία τι καλά

ο γάιδαρος φαγώθηκε κι έμεινε η ουρά

- για όποιον ενδιαφέρεται να φάει τέτοιο έδεσμα -

Ώρος

αλό αλό!

δεν τα πήγαμε καλά με τους μετανάστες, διάβασα κάπου.
και λέω.
μα τί γίνεται εδώ;
εξετάσεις δίνουμε;

μου φαίνεται πως ζούμε το "Αμερικανικό πείραμα"
σε παραλλαγή βέβαια αλλά η ουσία ίδια.

τα πα και τα ξαναλέω
αγάπη και άνθη
-δε θα κάτσουμε, ένα νεράκι ήρθαμε να πιούμε
-μα πώς, μα πώς! περιπεράστε περικαθίστε.

έτσι πως τα βλέπω τα πράματα εμείς είμαστε για ωρεβουάρ και η Ελλάς το μεγαλείο της, θα ρθουν άλλοι να μείνουν στα σπίτια τα δικά μας, θα ομιλούν και την ελληνική με ερασμιακή προφορά μόνο οι εθνικές γιορτές θα εκλείψουν.
γη της επαγγελίας.

κομπλεξικοί που δεν ξέρουν τι θα πει λιοτρίβι (οι Ρωμαίοι άρχισαν να χάνουν την επεκτατική τους διάθεση - καλά, αυτοί δεν το λέγαν επεκτατισμό, το λέγαν εν δυνάμει κίνδυνο εισβολής- όταν απάντησαν φυλές που δεν είχαν σχέση με το ελαιόλαδο. άλλη φάρα)

τι ευρώπη και πράσινα άλογα!
εμείς είμαστε η ευρώπη, η ρίζα της ευρώπης. δικό μας και το όνομα και ο μύθος.
αλλά η ξιπασιά έχει πέραση σαν του χαζού την πειθώ. αχ αχ αχ.

είναι σαν τους αφρικανούς. που πήγε η μουσική τους στη λατινική αμερική και μετά από έτη πολλά και ζυμώματα αναφώνησαν "μα τί ωραία που είναι αυτή η ξένη μουζική! ένα θάμα!"

το πρόβλημά μας δεν είναι οι μετανάστες. είναι οι ταχαμού φίλοι μας και πιότερο τα δκα μας τα πιδιά που εκλεγμένα -μη τα βασκάνω φτου, είναι συνεπαρμένα σε κάποιο κόμικ μάλλον επιστημονικήζ  φανταζίαζ -

με πονεί και με σφάζει που δεν αντιλαβού ο εις τον πόνο τ αλλουνού
που για να γιάνουμε πρέπει να καούμε ολοσχερώς.
που ο πάγος που μας κρατάει σε μια δήθεν ισορροπία είναι λιγνός.

μέρα τη μέρα λιγοστεύει η γενιά που χε στο στόμα το φαρμάκι και το φιλί
κι απομένουμε μεις

τσιμουδιά

καταιγίδα μετά.

Γενάρης με γενναιόδωρες λιακάδες κι ακαθόριστες νύχτες

επιτέλους πήγε ο μήνας 9

και Σαββατάκι, τέλειο πακέτο χεχε

ώρα να πούμε την καλή χρονιά.

τί ωραίοι που είμαστε εμείς οι επίμονοι Έλληνες. θα φταίει ο γενετικός μας κώδικας. που παραμένουμε εδώ σ αυτόν τον αφιλόξενο τόπο. που παρόλες τις μετρήσεις και καταμετρήσεις τελικά ζούμε υποβρυχίως αλλά έχουμε και τις ανατάσεις μας!

φλουρί γιοκ. πάλι καλά.

όπως και να χει δε μου φεύγει η νοσταλγία για το μέλλον. που πάει να πει δε το βάζω κάτω.

η φαντασία στη εξουσία

αν και η εξουσία από μόνη της δε γεννά φαντασία, όχι τουλάχιστον έτσι όπως τη ζούμε. ίσως θα έπρεπε ν ανοίξουμε τα ματάκια και να δούμε λίγο πιο μακριά. λίγο πέρα απ το εξουσία κι αυτεξούσιος κι επιούσιος. για να μπορέσουμε να έχουμε κάτι.

περιμένω το νιό φεγγάρι - του Γενάρη το φεγγάρι με τη μέρα πάει να μοιάσει.
μέχρι τότε να είστε καλά.

φιλιά. 

κέφια

παρένθεση πανσελήνου (Une poétique nuit de Noël au clair de lune)

λάμπει
λάμπει μες στη σιωπή
ποτίζοντας τα παραθύρια του φάρου.
σεις λέτε μακρυά, μοναχικά, απελπιστικά παπαπα.
μα σεις ξέρετε πως σαν έρχεται φουρτούνα, έρχεται ζάλη κάποιος πρέπει να είναι, απελπιστικά, εκεί
χρόνια μας πολλά, Χριστός γεννάται.

τελευταία υπάρχω για να είμαι εκεί.
εκεί που πρέπει σαν έρθει η ώρα.

η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα
που λέει και το τραγούδι.

κατηφόρες κι ανηφόρες
Γολγοθάς και Ζάλογγος
και μια μεγάλη αλμυρή έρημος
τί ωραία ζωή.


μια ευχή
να περνάμε καλά
να σκεφτόμαστε πολύ
και ν αγαπιόμαστε περισσότερο
μάκια.

Φάρος

αχ
αχ βαχ
αχ αχ
ήρθε και ο Γάλλος και μας πήρε τα ασημένια κουταλάκια.
μείναν οι φωτογραφίες δίχως κορνίζα.
τέτοια θεάρεστα.
μα ποιανού θεού;
θεός εδώ, θεός εκεί, που ν ο θεός;
ρουβίκωνας εδώ, ρουβίκωνας εκεί
μα ποιος μιλεί;

το συνηθέστερο στα δύσκολα είναι η φυγή.
όχι από την Αίγυπτο.
από την πραγματικότητα.
από τα δύσκολα.
είναι γλυκειά η παγίδα της φυγής.
είναι μια - τάχα- λύση.

και πώς να κουμαντάρουμε τους φυγάδες αφού κι εμείς φυγάδες είμαστε;
αλλά τελικά όμοιος ομοίω αεί δεν πελάζει.
είναι στο ποιοτικό η ειδοποιός διαφορά.
καθώς αυτοί στο προφανές αντιδρούν
μεις, όμως, ξέρουμε ωραιότατα να εθελοτυφλούμε.

ας είναι. τώρα στα δικά μου.
με παρέσυρε το ρέμα της φαντασίας κι έχτισα ένα μικρό φάρο κάπου μακριά.
γύρω, ολόγυρα θάλασσα.
μικρό πετρόχτιστο σπιτάκι, μινιατούρα.
ένας καναπές - κρεβάτι, μια μπερζέρα, βιβλιοθήκη, ράδιο, γραφείο, ένα παλιό χαλί με τριαντάφυλλα, μια σόμπα που να εκτελεί και χρέη κουζίνας, ένα παλιό ψυγείο.
εκεί είναι η φυγή μου.
αυτού, στο φαντασιακό σπιτάκι.
σαν ξαπλώνω, κλείνω τα μάτια και διακτινίζομαι.
ακούω με το νου μου τη θάλασσα να σπα στα βράχια
να μου λέει το δικό μας ιδιαίτερο νανούρισμα.
και σιγά σιγά αποκτώ την αίσθηση του χώρου, τις μυρωδιές και τους ήχους.
τις σιωπές του.
κι έτσι αποκοιμιέμαι.

σαν ξυπνώ, πολλές φορές νομίζω θα σηκωθώ και θα είμαι αλήθεια εκεί.
ωραία ξυπνήματα τα θεωρώ αυτά.
επειδή έχω λίγο χρόνο.

και κάποιες φορές, πάλι, μες στη μέρα, μπορεί μια μελωδία από το ράδιο - καθότι λάτρης των ερτζιανών- να με πάει άξαφνα στο φάρο μου.
ή κάτι άλλο. μια γουλιά αβίαστη καφέ.
σαν τρέχω στους δρόμους, λέω, μάζεψε ζωή και κοσμοσυρροή τέτοια δε θα χει στο φάρο.

λέω με το νου μου, θα πρέπει να έχω κάποιες προμήθειες παραπάνω.
κι αν τύχει κάτι και βρεθώ με μουσαφίρηδες ναυαγούς;
πολύ προβληματίζομαι.
και κάνω λίστες των απαραιτήτων που πρέπει να έχω.
ένας χαμός.
τί εύκολα που είναι όλα στον πολιτισμό!

μα δεν πτοούμαι.
μ αρέσουν τόσο οι φάροι που ήμουν αποφασισμένη να καταταγώ στο ναυτικό -χιχι-
ακόμη ένα όνειρο.
μια δική μου φυγή.

αν και στην πραγματικότητα θα ήθελα καθένας από εμάς που έχει συναίσθηση και τσαγανό να πάρει μια κόλλα Α4 και να γράψει ή να τυπώσει " Δεν συμμετέχω σε ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα από τις 6 Ιούλη 2015 και μετά αλλά μπορώ και θα αντιδράσω" και να το κολλήσει κάπου έξω. εγώ θα το κάνω. θα ήταν ωραία να γεμίσει ο τόπος από τέοιες δηλώσεις. ειδικά πλάι στα ενοικιάζεται των κλειστών μαγαζιών ή όπου θεωρεί κανείς καλύτερο να είναι.

για τους φάρους, πάλι, αν ξέρετε κάτι ενημερώστε με. είμαι έτοιμη ψυχή τε και σώμα να πάω!
ναι ναι.

- ο φάρος δεν είναι από Ελλάδα. έχει, όμως τόσο χαριτωμένα σκαλάκια....