Σκιάθος

γεια και χαρά. εδώ η πρώτη ανάρτηση για το 2020.

η ζωή είναι ωραία.

βρέθηκα σ ένα νησί και παραμένω ακόμη εδώ

όσο παράξενο κι αν ακούγεται αυτό.

κι ενώ ο Γενάρης μας έχει περιποιηθεί καταλλήλως και με κρύα

και μ απ όλα

και μοιάζει ατέλειωτος παρ όλο που είμαστε πια στην ουρά

κυκλοφορώ ακόμη με τα καλοκαιρινά 

μπρρρρρ

μα τι έγινε; 

ήταν η θάλασσα στο χρώμα του νεφρίτη, τα βράχια σα βουβοί πέτρινοι δράκοι ξαπλωτοί στη σμαραγδένια θάλασσα, η ακύμαντη γαλήνη κι η σιωπή που χαρωπά τη διασχίζουν τα σπουργίτια κι οι γλάροι, ήταν ένα φάντασμα που μ αγάπησε κι ένα μη φάντασμα που με βασάνισε, ήταν η κατάλληλη ώρα για να πω μια στάση εδώ. Μια στάση εδώ. 

μικρά σπίτια, κολλητά το να στ άλλο, με σοκάκια και καλντρήμια, κάποια με κλειστές αυλές, αυτές τις παραδεισένιες κλειστές αγκαλιές με λεμονιές και ροδιές και κληματαριές, και απ τη βράση του καλοκαιριού περπατώντας στο χινόπωρο ο κόσμος λιγοστεύει μέχρι που το χειμώνα το σούρουπο περπατάς εσύ και μερικές γάτες. α οι γάτες. καλοθρεμμένες, στειρωμένες και φιλικές, αραχτές παντού. 

μ αρέσει εδώ. είμαι εγώ κι εαυτός μου.καλή παρέα για να μπαλώσεις παλιά δίχτυα και να κάνεις όνειρα για νέα ταξίδια. κι ανάμεσα στα σχέδια του μέλλοντας μικρά κενά για ν αναλογιστώ αν θα θελα και με τι κόστος να ζήσω ένα όνειρο στο κύμα. γρήγορα το προσπερνάω, αυτά τα μικρά κενά είναι παραπλανητικά, μικρά φαίνονται΄υπάρχει, όμως, η πιθανότης να είναι αβυσσαλέα μικρά κενά.

ο έρωτας ήρθε με μια παραισθησιακή μορφή, έδρασε ακαριαία, τα έκανε όλα σμπαράλια κι έφυγε με ρεαλιστική σκληρότητα. Η πραγματικότης είναι φίνα και κομψή αλλά τα νυχάκια της θερίζουν τις ονειροπόλες καρωτίδες. Δεν πλάνταξα. Μαθημένα γαρ τα βουνά απ τα χιόνια.

Αίσθηση και παραίσθηση, ήλιοι ανατέλλουν και δύουν, φεγγάρια αυξομειώνονται, όλα πασπαλισμένα με μια δόση αλμύρας. 

Απ το παράθυρό μου που είναι βορινό βλέπω μόνο σύννεφα, όταν υπάρχουν. Και τις ώρες της νύχτας, τώρα πια δεν ακούγεται απέξω ούτε τσικ κι η μουσική αλλάζει διάσταση γίνεται μαγικότερη κι η σκέψη τρέχει παίζοντας παιχνίδια με το χρόνο, την αλήθεια, το φθαρτό και το αέναο.

Καθότι μοναχή κέρδισα της βασιλόπιτας το φλουρί. Καλό ή κακό θα δείξει.

Υπομονή, 

και, μη ξεχνιόμαστε φιλιά πολλά φιλιά κι αγκαλιές. μυρωμένες και θαλασσινές.

   

που

πούπουλο

πόπολο

το νύχι

το φεγγαράκι, ένα φωτεινό νυχάκι κομμένο και πεταμένο στον ουρανό.
δεν το βλέπω. είμαι μέσα στην τρύπα μου. το νοιώθω μόνο. ίσως αυτό να μου αρκεί. ίσως και να το περιμένω να τοι δω να βασιλεύει μες απ το παράθυρό μου σε κάποια στιγμή αργότερα.
νωθρές κυλούν οι μέρες. η υπερδιέγερση της προσμονής, το κενό μετά, όλη αυτή η μαζεμένη ένταση κι η υπομονή που μοιάζουν σαν τις μικρές της νύχτας ώρες, εκείνες που όλα τα δευετρόλεπτά τους είναι αιώνες και κυλούν σα μια ουράνια τιμωρία μέσα από παλιά ρολόγια με δασκαλίστικο χτύπο. κι αυτό, αυτό, που χάνεις την ανάσα σου και μένεις σε μια μετέωρη κατάσταση και λες άρα μπορώ κι έτσι, μόνον και μόνο για να γλυκάνεις τον καημό. αλλά δεν μπορείς. αλλά μπορείς. πρέπει να μπορείς. και βγαίνεις μες στην αδιάφορη πόλη και χύνεσαι στους δρόμους και γίνεσαι για λίγες στιγμές αέρας και πετάς αλλά για πόσο; για τόσο όσο να ναι μια γλυκειά εγκατάλειψη, μια απόρριψη της πίκρας, ένα στιγμιαίο άλλο, αλλιώτικο απ αυτό, αυτό το αυτό που σε καθηλώνει σε μια πραγματικότητα που η σκακιέρα βρίσκεται παιχνίδι ενός μνησίκακου θεού. μικροί ξύλινοι μελλοθάνατοι που σου χουν γυρισμένη την πλάτη ανίδεοι για τις απελπισμένες σου κινήσεις σε μια χαμένη παρτίδα
κι η αγάπη. η αγάπη; έβλεπα χτες μια ταινία που μιλούσε για την αγάπη. ή μάλλον το πρόσχημα της αγάπης σε μια καλοστημένη παγίδα. και αυτοί που έπεσαν θύματά της , ουσιστικά ήταν θύματα όχι της αγάπης μα της φιαλαυτίας τους. αυτή τσεκουρώθηκε και μετά είπαν φταίει η αγάπη.
μα
μα η αγάπη είναι εκείνο το φως, εκείνο το καθαρό ζωογόνο φως που ενσταλάζεται μέσα σου, φως που σε παίρνει απ το χέρι, σε συντροφεύει, σε συνοδεύει., σε ταξιδεύει, γιατί όχι,  αναβλύζει από πηγές λογιών λογιών άλλες φωτεινότερες, άλλες μουντές αλλά η ισχύς τους είναι σταθερή, γεμίζει την καρδιά. και αν τύχει σε κάποια απ αυτές τις πηγές να σβηστεί το φως της θα έπρεπε να είχε δομήσει μέσα σου αυτό που για κύριο λόγο  σε τράβηξε κοντά της και να σου χει αφήσει παρακαταθήκη τη δύναμη να συνεχίσεις.
θα πρεπε. χίλια πρέπει. ποιος νοιάζεται;
κανείς.
αχ αν είχα ζήσει χίλιες ζωές θα χα χίλιες νοσταλγίες;
και θα σ έψαχνα πάλι τόσο παθιασμένα κι επίμονα;
αφήνω τη νύχτα να με κατακλύσει, αιωρούμενα σωματίδια νύχτας μικρά σκοτεινά σύμπαντα.
αφήνω τη μουσική ν απλωθεί και να σκορπίσει, άδειο το μυαλό, μόνο πνοή μια σταματημένης ανασας.
υποθαλάσσιες διαδρομές ονείρων.
ζωή σε μια ωκεάνια νύχτα. και πάλι. και πάντα;

αχ βαχ

Πάμε πάμε πάμε

Πετώντας σ άνυδρη γη, Ξεζουμιστικό το φεγγάρι που φυγε. Μου βγαλε την ψυχή , δεν απόμεινε τίποτε. Και το νεό, μια κατάφαση κεραυνός εν αιθρία. Όνειρο βροχής. Πετώντας με ένα καινούριο φεγγάρι, με βρεμένα τα καψαλισμένα φτερά μου,  νέο φεγγάρι, ένα νέο εισιτήριο για μια νέα διάσταση. Μια νέα κατάσταση,

Πετώντας μακριά απ τ αβάσταχτό μου , το αχ μου, Για να ξανάβρω μπρος μου να με κοιτάει να με μαγεύει να με μαγνητίζει ν απλώνει το φως του να με πνίγει, να με πνίγει.

να ζήσω ή να πεθάνω

αχ βαχ.

nuit étoilée

. φεγγάρι στο μηδέν. Όμορφα.

Αφήνουμε λεκτικά χνάρια παίζοντας  ένα παιχνίδι θησαυρού. Ένα παιχνίδι αντικατοπτρισμού. Ένα παιχνίδι προσομοίωσης δήθεν αδιαφορίας. Χαριτωμένο.

Δε με μέλλει δε σε μέλλει καρφάκι δε μας καίγεται πεθαίνω για σένα, πεθαίνεις για μένα ο κόσμος είναι άδειος χωρίς εμάς μαζί, μαργαρίτα.

Πέρασαν οι μέρες της φθίνουσας σελήνης και φτάσαμε στο τελευταίο πέταλο που ας μη μας πει τίποτε καλύτερα, ας τ αφήσουμε να κείται στην χώρα του μυστηρίου. Κι ας προχωρήσουμε.

Απόψε που η ασέληνη σκοτεινιά αφήνει τ άστρα να λάμπουν λίγο περισσότερο, γίνεται μαλακιά κουβέρτα χνουδωτή με σκεπάζει, με ζεσταίνει, μου δίνει την πνοή της, αυτή τη μαγική ελαφριά ανοιξιάτικη βραδινή πνοή  που τα μικρά ροζουλιά τριανταφυλλάκια σκορπούν αλόγιστα χορεύοντας με τη νύχτα.

Χορεύει κι νους μου. Χορεύει; Ή μήπως μόνο τραγουδά; Ή μήπως μόνο ξεστρατίζει κι ονειρεύεται κι ανταριάζεται; Ή κι όλα αυτά μαζί;

Όλα, όλα μαζί.  Μια νύχτα ακόμη ονειροπόλησης.

Αύριο η πραγματικότητα θα δείξει πάλι τα δοντάκια της και πάπαλα τα περιθώρια να την πλάσω όπως θα θελα.  Μ α απόψε θα πιω αυτό το ονειροποτήρι ως τον πάτο.

Χορεύοντας και τραγουδώντας. Σε πείσμα όλων των καιρών και των ανοίξεων και όλων των δεινών.

Πάσχα

ηλιόλουστο και φιλειρηνικό

στα δικά μου τουλάχιστον πλαίσια και χώρο.

παράπονο κανένα. άρχισαν τα βαρελότα στις 23.57 μωρέ βιάση!

και το φιλί της αγάπης μου το δωκε ο Λάο Τσε ο γάτος μου.

Κάτα τα άλλα μοναξιές αλλά έχουν κι αυτές τη χάρη τους.

άδειο το σπίτι - εκτός του γάτου και άλλων τινών γάτων που την έχουν δει ζυθεστιατόριο την κουζινίτσα μου, καθώς υπάρχει πορτέλι για τον γάτο, μπαινοβγαίνουν ανενόχλητοι και ξαφρίζουν μάσα. Ο δικός μου δε λιτοδίαιτος και φιλόξενος τα αντιμετωπίζει αυτά ατάραχος.

Το κόκκινο αυγό μου παραμένει άσπαστο μετά από κάποιες αναμετρήσεις μέχρι στιγμής.

χοχο ωραία.

θα το φυλάξω να γίνει με το χρόνο κεχριμπάρι.

τι καλά, οι νύχτες μαλακώνουν και σε καλούν να βγεις, να ξετρυπώσεις, να περιπλανηθείς.

έκανα βολτίτσα και σ ένα στενάκι μια παρέα είχε γενναίο τσιμπούσι ' τραπέζι γεμάτο , η παρέα ολόγυρα, φαναράκια και μουσική ρέγγε - ; - !!!!

Πάσχα Ελλήνων.- ιντερνασιονάλ.

Προχωρώντας παραπέρα η νύχτα με συνεπήρε πάλι η γνωστή νοσταλγία

φταίει κι αυτό το παναθεματισμένο λουλουδοαναστατωτικό άρωμα

άγρια τριανταφυλλιά στο παρτέρι του κήπου συνταιριάστηκε με το χρόνο και τώρα απλώνεται ασυγκράτητη στο φράχτη

το μισάνοιχτο -δειλά δειλά- παραθύρι.

εισητήριο για ονειροπωλήσεις.

αν ήσουν εδώ

θα κάμναμε το σεντόνι μεγάλο πανί στη σχεδία - κρεβάτι

και θ αρμενίζαμε

θα βάζαμε κι άστρα στο ταβάνι

ενός αλλιώτικου σύμπαντος.

κι όπου βγάλει η ρότα.

απ την ανάσταση στην πρωτομαγιά

μια τζούρα δρόμος φέτος.

να πάμε πάλι στις εξοχές, δυο βήματα υπόθεση δηλαδή μέχρι την κοντινότερη παραλία

να μάσουμε χαμομήλια να κάνουμε μίνι στεφανάκι.

εκεί, στην παραλία που χει απ τα παλιά ένα ταβερνάκι με πίστα παρακαλώ πλάι στν άμμο και το κύμα,

εκεί γίνονται κάποιες καλοκαιρινές βραδιες οι μιλόγκες

και να τα ζευγαράκια και τα ντυσιματάκια και τα πατούμενα τα σωστά και τσουπ αλλάζεις εποχή

ταξιδάκι στο χρόνο και στο πάθος που είναι άχρονο κι αυτό το κάνει και ακαταμάχητο.

μικρές ώρες χορεύοντας σόλο.

πεζό

σελήνη ολάνθιστη

σελήνη οδοστρωτήρας

μας λιανίζει, μας αποδομεί, μας ξανασυναρμολογεί.

μας τελματώνει, μας απογειώνει.

μες τις φοβερές σκιές της μας στοιχειώνει

με το φως της μας αλαργεύει, μας μελώνει.

κι ένα κοπάδι σύννεφα. τρέχουν ολόγυρα απ τη μικρή τη σελήνη την άταχτη βοσκοπούλα.

που στέκει μόνη

και κάνει όλους τους άλλους να ονειρεύονται.

αυτό το εκεί πάνω που κάνει κουμάντο το εδώ κάτω πολύ μου αρέσει.

έτσι για να φεύγουμε λίγο απ το πετσί μας.

πεθύμησα καλοκαίρι πια αμάν.

τα ρούχα που φοράω μου πέφτουνε βαρειά και άχαρα με πιέζουμε με συμπιέζουνε.

δε χωράω στο πετσί μου μ αυτό το συνεχιζόμενο ψιλόβροχο.

τα φυτά μου έχουν, πάλι, άλλη άποψη, χεχ τα παράδοξα της ζήσης.

άρχισα να γίνομαι κυνική ένα κάτι pleure dans mon coeur sans raison.

αλλά ντε δεν είμαι ούτε σ εκείνη την εποχή

ούτε σ εκείνη την ποζισιόν του να ζω κάτα πως θέλω και να ξεφουρνίζω φιλοσοφίες και όλοι να θαυμάζουν. quel dommage! αχαχαχαχαχα.

τώρα, τρυπωμένη ταξιδεύω με το νου.

τσιγγάνα καρδιά. νταπα ντουπ

με μια άμαξα να περιδιαβαίνεις τον κόσμο

με μια φλόγα και μια πληγή.αχ ο κόσμος μικρός και μέγας

αχ αυτό το φως, το φως.